บทที่ 571 คุกเข่าขอเวอร์ชันของหลี่รั่วสวิน

"ใช่ค่ะใช่! เขานั่นแหละ! คุณปู่ก็รู้จักเขาด้วยเหรอคะ" เจียงอันเหยาได้ยินแล้วก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เหมือนเพิ่งเจอพวกเดียวกัน

"ฮ่าๆ เหยาเหยา ตอนงานชุนหว่านคราวก่อนหลานก็เคยแนะนำให้พวกเราฟังไม่ใช่รึ ปู่ยังไม่ถึงกับเป็นอัลไซเมอร์หรอกน่า"

คุณปู่พยักหน้า น้ำเสียงแฝงความชื่นชมอยู่ไม่น้อย "สายตาในการดูคนของปู่ยังแม่นยำอยู่บ้าง พ่อหนุ่มคนนั้น ระหว่างคิ้วเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรม เป็นเด็กดีที่น่ายกย่องจริงๆ! พอตอนหลังเกิดเรื่องนั้นขึ้น ปู่เห็นข่าวเข้า ก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ"