บทที่ 68 ขอโทษ

สองหัวข้อที่เกี่ยวกับโรคซึมเศร้านี้มีผู้คนเข้ามาแชร์เรื่องราวจริงกันอย่างล้นหลาม ส่งผลให้กระแสความสนใจพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

"พอเห็นหลี่รั่วสวินบอกว่ารู้สึกเหมือนมองโลกผ่านกระจก แถมยังมีหูแว่วอีก… ฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เลย คนที่เคยผ่านมันมาจริงๆ เท่านั้นถึงจะเข้าใจว่ามันทรมานขนาดไหน"

"ลูกสาวฉันก็เป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง ดรอปเรียนมาอยู่บ้าน

เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเอาแต่นอนซมอยู่บนเตียงทั้งวัน บอกว่าปวดตรงนั้นเจ็บตรงนี้ ไม่มีเรี่ยวแรงไปทั้งตัว ฉันนึกว่าลูกขี้เกียจ นึกว่าแกล้งทำ ถึงขั้นเคยด่าลูกด้วยซ้ำ…

วันนี้พอดูคลิปของหลี่รั่วสวินกับนักวิเคราะห์จิตวิทยาคนนั้นจบ ฉันถึงเพิ่งตาสว่างว่าอาการทางกายพวกนั้นมันเกิดขึ้นจริง ลูกคงจะทรมานมากจริงๆ

แม่ผิดไปแล้ว…

พรุ่งนี้ฉันจะพาลูกไปตรวจตามนัด จะคุยกับหมอให้ละเอียด แล้วก็จะอยู่เคียงข้างลูกให้ดีๆ"

"คุณเป็นแม่ที่ดีจริงๆ นะคะ การที่รู้ตัวแล้วพร้อมจะปรับเปลี่ยนมันยอดเยี่ยมมากแล้ว ตัวฉันเองยังอยากมีครอบครัวแบบนี้บ้างเลย…"

"วันนี้พ่อแม่มาที่ห้องเช่าของฉันอีกแล้ว ไม่บอกล่วงหน้าสักคำ แถมยังเอาหมาที่ฉันเลี้ยงมาครึ่งปีไปขายอีก

บางทีนี่อาจเป็นการทดสอบความเชื่อฟังอีกครั้งสินะ…

ร้องไห้จนปวดหัวไปหมด จะทำยังไงดี

ทั้งที่ฉันย้ายมาอยู่ต่างเมืองแล้วแท้ๆ ทำไมต้องตามมาบงการชีวิตฉันอีก!!!

ทั้งที่ฉันตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่อตัวเองแล้ว ทั้งที่ฉันเกือบจะหายดีอยู่แล้วแท้ๆ!

ต้องทนไปอีกนานแค่ไหนกันนะ!

ทรมานเหลือเกิน เกิดมาบนโลกใบนี้เพื่อมารับกรรมแค่นั้นเหรอ

ไหนใครบอกว่าก่อนเกิด ทุกคนจะได้เห็นชะตาชีวิตของตัวเองก่อนไง

ในชีวิตฉันมันมีเรื่องดีอะไรกันแน่นะ ถึงทำให้ฉันตัดสินใจยอมมาเกิดเนี่ย

ฉันเอาแต่คิดตลอดว่าถ้ามีอุบัติเหตุอะไรที่ทำให้ฉันจากไปได้โดยไม่เจ็บปวดก็คงดี… พักนี้เริ่มคิดแบบนี้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ"

"ย้ายบ้านหนีเลยค่ะ! ไม่ต้องบอกพ่อแม่ว่าอยู่ที่ไหน หรือไม่ก็ไปต่างประเทศเลย ในอนาคตจะต้องมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแน่นอน! เชื่อฉันสิ! ฉันดูดวงแม่นมากนะ!"

คอมเมนต์แต่ละข้อความที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์จริงและความเจ็บปวดรวดร้าว ส่งผลให้สองแฮชแท็กที่เดิมทีอาจเป็นแค่เครื่องมือทางการตลาด อัดแน่นไปด้วยน้ำหนักอันทรงคุณค่าในพริบตา

ดวงวิญญาณไร้นามนับไม่ถ้วนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดของโลกอินเทอร์เน็ต ราวกับได้พบทางออกที่จะทำให้ตนเองถูกมองเห็นและเข้าใจ

พวกเขาแชร์ความเจ็บปวด ค้นหาเสียงสะท้อนที่ตรงกัน และมอบแรงใจอันแผ่วเบาให้แก่กันและกัน ณ ที่แห่งนี้

กระแสอารมณ์ความรู้สึกอันแท้จริงหลั่งไหลมารวมกัน ความร้อนแรงของประเด็นยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง จนเกินกว่าที่สตูดิโอคาดการณ์ไว้แต่แรกเสียอีก

ไฟกองนี้ ดูเหมือนจะลุกโชนรุนแรงกว่าที่คิดเอาไว้มาก

…

เสี่ยวหลี่จ้องหน้าจอ น้ำตาไหลพรากราวกับไข่มุกสายขาด

เธอเคยเป็นแฟนคลับของหลี่รั่วสวิน แต่ก็เป็นคนประเภทที่ถูกชักจูงกระแสได้ง่าย

ในช่วงคลื่นมรสุมดราม่าด้านลบระลอกก่อนที่ถาโถมซัดสาดจนแทบกลืนกินทุกสิ่ง เธอตั้งรับไม่ไหวจนเซ

คำก่นด่าเสียดสีอันแหลมคมแทรกซึมเข้าสู่การตัดสินใจของเธอราวกับไวรัส เธอเริ่มโอนอ่อน

เธอถึงขั้นเข้าร่วมกลุ่มคนที่รุมด่าทอหลี่รั่วสวิน โดยใช้ตัวอักษรที่ตนเองพิมพ์ขึ้นมา ผลักดันเด็กหนุ่มที่เคยชื่นชอบให้ร่วงหล่นลงไปอีกก้าว

ช่วงที่ผ่านมา เธอจงใจหลีกเลี่ยงข่าวและวิดีโอทุกอย่างที่เกี่ยวกับหลี่รั่วสวิน

เพราะทุกครั้งที่เห็นชื่อหลี่รั่วสวิน มันเหมือนมีใครสักคนตบหน้าเธอเบาๆ ให้แสบร้อน คอยตอกย้ำถึงความหูเบาและความใจร้ายของตนเองในตอนนั้นอยู่ตลอดเวลา

เธอรู้สึกอึดอัด อึดอัดเป็นบ้า!

กระทั่งในส่วนลึกของจิตใจ ยังเกิดความรู้สึกพาลใส่หลี่รั่วสวินอย่างบิดเบี้ยว

ทำไมเธอถึงไม่เลวร้ายอย่างที่คนพวกนั้นพูดไปเลยล่ะฮะ?!

ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอจะได้ไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับความผิดพลาดของตัวเองแบบนี้!

ทว่าตอนที่ไถฟีดไปเจอคลิปสั้นของเสี่ยวหวังโดยบังเอิญ การวิเคราะห์ทางจิตวิทยาที่แม่นยำและการชำแหละสภาวะของหลี่รั่วสวิน กลับเกี่ยวหัวใจเธอไว้แน่น

เธอเผลอกดเข้าไปดูราวกับต้องมนตร์สะกด แล้วก็นั่งดูตั้งแต่ต้นจนจบ

หลังจากนั้น เธอก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น ทำให้เธอร้องไห้จนแทบจะหายใจไม่ออก

ในหัวมีเพียงคำสามคำที่วนเวียนอยู่อย่างบ้าคลั่งราวกับคำสาป

"ขอโทษนะ!"

คนที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกับเสี่ยวหลี่ แท้จริงแล้วไม่ได้มีน้อยเลย

คนที่เคยหวั่นไหวจนเลิกติดตาม หรือกระทั่งหันกลับมาซ้ำเติมด้วยสารพัดเหตุผลทั้งจริงและเท็จ ต่างไร้ที่หลบซ่อนเมื่อต้องเผชิญกับความจริงใจที่แทบจะไร้การป้องกันตัวเองของหลี่รั่วสวิน

ความรู้สึกผิดและเสียใจแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ในเวลาไม่นาน แฮชแท็ก #ขอโทษนะ ก็ทะยานขึ้นเทรนด์ฮิตอย่างน่าอัศจรรย์

คนทั่วไปที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวพอกดเข้าไปดูก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว

นี่ใครไปทำอะไรผิดต่อใครกันอีกล่ะเนี่ย

พอกดเปิดดูเนื้อหาในแฮชแท็กถึงได้กระจ่าง

"ขอโทษนะ! เมื่อก่อนฉันหลงเชื่อข่าวลือพวกนั้นจริงๆ แถมยังด่าตามน้ำไปด้วย! ขอโทษจริงๆ นะ! ตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ฮือๆ"

"ฉันเคยเลิกตามแล้วหันมาเหยียบซ้ำ เพราะคิดว่าเธอเปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนที่ฉันเคยชอบในตอนแรก แต่ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่าตัวฉันเองต่างหากที่เอาแต่เฮโลตามคนอื่น ขอโทษนะ!"

"กรี๊ดดด ตอนนั้นดันไปเชื่อข่าวโคมลอย ไม่สืบหาความจริงให้ดีแล้วยังไปพูดจาร้ายๆ ใส่ ฉันนี่มันแย่จริงๆ! ตอนนี้อยากทุบตัวเองในตอนนั้นให้ตายไปเลย! สวินเป่า ฉันไม่กล้าหวังให้เธอยกโทษให้หรอกนะ ว่าแต่ออกอัลบั้มเมื่อไหร่ พี่สาวคนนี้จะเหมาสักร้อยแผ่นไปเลย"

"เมื่อก่อนฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าวานิลลามีความหมายกับเธอขนาดไหน… ในคลิปวิเคราะห์บอกว่านั่นคือเชือกที่คอยรั้งเธอไว้ หรืออาจจะเป็นแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ช่วยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อด้วยซ้ำ… นี่พวกเราทำอะไรลงไปเนี่ย พวกเราเป็นคนตัดเชือกเส้นนี้ด้วยมือตัวเองแท้ๆ…"

"กรี๊ดดดด อย่าพูดอีกเลย! ขืนพูดอีกฉันต้องร้องไห้ตายแน่ๆ! ต่อไปนี้ฉันจะสนับสนุนสวินเป่าอย่างสุดหัวใจ! ใครก็อย่าหวังจะมาทำร้ายเขาได้อีก!!"

ส่วนบรรดาแฟนคลับที่ปักหลักสนับสนุนหลี่รั่วสวินอย่างเหนียวแน่นมาโดยตลอดน่ะหรือ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ร้องไห้กันจนสติหลุดไปแล้ว

ช่องคอมเมนต์ที่เกี่ยวข้องกลายสภาพเป็นทะเลน้ำตาอันเชี่ยวกรากอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นเสียงสะอื้นไห้ไม่ขาดสายของหัวใจนับไม่ถ้วนที่แหลกสลาย

"ทุกคนคะ ฉันร้องไห้จนไม่ไหวแล้วจริงๆ… พิมพ์ประโยคยาวๆ ไม่ถูกแล้ว…"

"ขอโทษนะ… รั่วสวิน… ขอโทษจริงๆ นะ… พวกเราไม่รู้เลยว่าเธอจะลำบากขนาดนี้…"

"ทุกคนอย่าไปโจมตีสวินเป่าของเราเลยนะคะ เขาไม่ได้แกล้งทำจริงๆ โรคซึมเศร้ามันทรมานมากเลยนะ ฮือๆ"

"ตอนแรกก็เป็นแค่คนผ่านมาดู แถมยังออกแนวแอนตี้นิดหน่อยด้วย เพราะเคยดูซีรีส์ที่น้องแสดง…

แต่ตอนนี้สงสารจับใจแล้ว น้องคงไม่มีเวลาไปเรียนการแสดงเลยมั้ง ดูจากตารางงานนรกแตกของต้าวหมี่เมื่อก่อน อย่าว่าแต่ฝึกฝนทักษะอะไรเลย สภาพร่างกายไม่พังยับเยินไปเสียก่อนก็ถือว่าน้องมีต้นทุนร่างกายดีมากแล้วนะ

แต่น้องกลับมุมานะมากเลย ในสถานการณ์แบบนั้นยังแต่งเพลงที่ดังระเบิดออกมาได้ พรสวรรค์สูงขนาดนี้ ถ้าได้รับการบ่มเพาะมาอย่างดีตั้งแต่เด็กจะเติบโตมาเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ

ตอนเด็กๆ น้องคงไม่เคยได้รับความรักเลยสินะ อยากเข้าไปกอดน้องจังเลย"

"พี่สาวเศรษฐินีช่วยมากอดฉันหน่อยสิคะ!"

เศรษฐินีถึงกับพูดไม่ออก "…"

"อย่ารู้สึกผิดเลยนะม๊ายยยย! เธอน่ะแค่ป่วยนะ! ป่วยอยู่ไงล่ะ! มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย! เธอไม่ได้เห็นแก่ตัวสักนิด! ขอร้องล่ะ อย่าคิดแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ!"

"เขาบอกว่าขอบคุณพวกเรา… คนที่ควรจะพูดคำว่าขอบคุณคือพวกเราต่างหาก! ขอบคุณที่เธอยอมเล่าเรื่องพวกนี้ออกมา ขอบคุณที่เธอยังอยู่ตรงนี้… ขอบคุณที่เธอไม่ยอมแพ้นะ…"

"วานิลลาทุกคนพร้อมจะเป็นเชือกให้เธอตลอดไปนะ! สวินเป่า เธออย่าได้มีความคิดทำนองว่า 'ถ้าทำตามความคาดหวังของแฟนคลับไม่ได้ ก็หมดสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้' เด็ดขาดเลยนะ! ในนามของตัวฉันเอง ฉันจะขอสปอยล์เธอตลอดไป! ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ตาม!"

คำพูดในคลิปที่หลี่รั่วสวินบอกว่า แฟนคลับเปรียบเสมือนเชือกที่คอยพยุงตนเองไว้ ราวกับหมัดหนักๆ ที่ซัดเข้าใส่หัวใจของเหล่า "วานิลลา" ทุกคน

ความรู้สึกผูกพันอันทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พุ่งเข้าปะทะหัวใจของวานิลลาแต่ละคนราวกับกระแสไฟฟ้า

ที่แท้ จดหมายและข้อความที่อาจจะเก้งก้าง ใช้คำไม่สละสลวย หรืออาจเป็นเพียงคำว่า "สู้ๆ" สั้นๆ ของพวกเธอ เขากลับได้เห็นทั้งหมด!

ที่แท้ ความปรารถนาดีเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเธอ เขากลับเก็บรวบรวมเอาไว้อย่างทะนุถนอม เพื่อใช้เป็นอาวุธและพลังในการต่อกรกับความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง!

ใช่แล้ว

หากไม่มีพวกเธอ

หากไร้ซึ่งการสนับสนุนอันเล็กกระจ้อยร่อยแต่หนักแน่นมั่นคงเหล่านี้

เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะคนนี้ จะอดทนข้ามผ่านความสิ้นหวังที่พร้อมจะกลืนกินคนทั้งเป็นเหล่านั้นตามลำพังได้อย่างไร

บางที เขาอาจจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ได้…

ความตระหนักรู้นี้ถ่วงให้หัวใจของแฟนคลับทุกคนหนักอึ้ง

ความรู้สึกถึงภารกิจและความรับผิดชอบที่ยากจะบรรยาย ผุดขึ้นมาในใจอย่างเป็นธรรมชาติ

พวกเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ไล่ตามที่คอยแหงนมองแสงดาวอยู่ใต้เวทีอีกต่อไปแล้ว

แต่พวกเธอยังเป็นผู้ปกป้องอีกด้วย

เป็นคนที่ได้ทำสัญญากับเด็กหนุ่มคนนั้นไว้แล้ว ว่าจะต้องไปพบกันในคอนเสิร์ตวันข้างหน้า

เป็นคนที่ได้มีส่วนร่วมบนเส้นทางสู่การเกิดใหม่ของเขาอย่างไรล่ะ!