บทที่ 71 การทำความดี

บรรยากาศในกลุ่มแชตสามคนของ "กระท่อมวานิลลา" ดูเงียบงันไปชั่วขณะ

ปลายนิ้วของเยี่ยผิงลอยนิ่งอยู่เหนือแป้นพิมพ์เนิ่นนาน กว่าจะพิมพ์ข้อความประโยคหนึ่งออกมาได้

【ผิงเอ๋อร์รักหลี่ing】：เอาเข้าจริง เหมือนฉันจะไม่เข้าใจสวินเป่าตัวจริงเลยสักนิด…

เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นหนึ่งในแฟนคลับที่เหนียวแน่นที่สุดของหลี่รั่วสวิน รู้จักเขาทะลุปรุโปร่ง ตั้งแต่ตารางงานสาธารณะ สิ่งที่ชอบซึ่งเผยในรายการ ไปจนถึงนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ที่มีแต่แฟนคลับรุ่นเดอะเท่านั้นถึงจะสังเกตเห็น เธอจำได้ขึ้นใจทั้งหมด

ถ้ามีข้อสอบวัดระดับแฟนพันธุ์แท้ระดับสิบของหลี่รั่วสวิน เธอมั่นใจว่าตัวเองต้องติดอันดับต้นๆ แน่นอน

แต่ดูตอนนี้สิ…

สิ่งที่เธอหลงใหลคลั่งไคล้ ดูเหมือนจะเป็นเพียงภาพลักษณ์ไอดอลแบบ "ที่ควรจะเป็น" ซึ่งเธอสร้างขึ้นมาจากประสบการณ์เก่าๆ และกรอบความคิดเดิมๆ ของวงการแฟนด้อมเท่านั้น

ส่วนหลี่รั่วสวินตัวจริง เด็กหนุ่มที่ปฏิเสธการระดมทุนของแฟนคลับอย่างอ่อนโยนทว่าเด็ดเดี่ยวคนนั้น ดูจะแตกต่างจากภาพในจินตนาการของเธออย่างสิ้นเชิง

สวีชิงเหอจึงพิมพ์ปลอบใจ

【เหลียนเหลียนชอบรสวานิลลาที่สุด】：เฮ้อ ใครจะไม่คิดแบบนั้นบ้างล่ะ เมื่อก่อนฉันคิดตลอดว่าการตามดารามันต้องวัดกันที่ว่าใครทุ่มเงินได้มากกว่า พอมาดูสวินเป่าตอนนี้… รู้สึกว่าความคิดตัวเองเมื่อก่อนตื้นเขินชะมัด

【ผลไม้หวานไม่ใส่เกลือ】：ใช่ๆ! ฉันก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน! ตอนแรกที่เห็นลิงก์ระดมทุน ฉันหน้ามืดตามัวโอนเงินไปเลย ในใจยังคิดว่ารอบนี้ต้องจัดใหญ่ให้สวินเป่ามีหน้ามีตาสมศักดิ์ศรีที่สุด ผลคือ… ฮือๆ สวินเป่าเขาไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านี้เลยสักนิด! ยิ่งรู้จักสวินเป่า ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนดาราคนอื่นจริงๆ

ทั้งสามคนสลับกันพูดคนละประโยคสองประโยค พลางทอดถอนใจกันอยู่ในกลุ่มเล็ก

ความละอายใจและความเคว้งคว้างในช่วงแรกค่อยๆ จางไป ถูกแทนที่ด้วยความยอมรับและความซาบซึ้งใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

ตอนนี้พวกเธอสัมผัสได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นแล้วว่า สวินเป่าเป็นคนที่ดีขนาดไหน!

ดีจนทำให้คนที่เคยวิ่งตามแสงดารามานับไม่ถ้วนอย่างพวกเธอ รู้สึกว่าเขาล้ำค่าเหลือเกิน

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

เวยปั๋วทางการของ 【กลุ่มแฟนคลับหลี่รั่วสวิน】 ก็โพสต์แถลงการณ์ขอโทษแบบปักหมุด

ถ้อยคำจริงใจ ท่าทีนอบน้อม

ยอมรับว่าการเปิดระดมทุนในครั้งนี้คิดไม่รอบคอบจริงๆ ไม่สามารถเข้าใจและเคารพความต้องการของหลี่รั่วสวินได้อย่างถี่ถ้วน

ขออภัยอย่างสุดซึ้งต่อปัญหาที่อาจสร้างความลำบากใจให้แก่หลี่รั่วสวิน รวมถึงการชี้นำที่ผิดพลาดต่อกลุ่มแฟนคลับ

พร้อมทั้งให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นว่าจะเริ่มดำเนินกระบวนการคืนเงินทันที โดยจะโอนเงินทั้งหมดที่ระดมมาได้กลับคืนสู่มือของวานิลลาทุกคนผ่านช่องทางเดิมในเวลาที่เร็วที่สุด

แม้แฟนคลับบางคนจะปากแข็งบอกว่า "ฮือๆ เงินไม่สำคัญหรอก สวินเป่าสำคัญที่สุด" แต่พอเห็นประกาศคืนเงิน ความกังวลใจลึกๆ ที่เกิดจากการใช้จ่ายตามอารมณ์ชั่ววูบก็ค่อยๆ มลายหายไป

อย่างไรเสีย สำหรับกลุ่มนักเรียนนักศึกษาและคนเพิ่งเริ่มทำงานส่วนใหญ่ เงินหลักร้อยหลักพันก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

ทว่าในกลุ่มทางการของแฟนคลับ บรรยากาศกลับค่อนข้างน่าอึดอัด

แฟนคลับระดับแกนนำบางคนที่เคยชินกับการแสดงความรักด้วยเงินจริง และใช้ระดับการเปย์เงินวัดความภักดี พอจู่ๆ โดนบอกว่า "ไม่ต้องการ" ระบบคุณค่าที่พวกเธอสร้างสมมานานเหมือนถูกสั่นคลอน กลายเป็นรู้สึกเคว้งคว้างสูญเสียทิศทางไปบ้าง

โดยเฉพาะกลุ่มเศรษฐีนีตัวท็อปที่มีฐานะทางการเงินมั่นคงและเปย์เงินให้ไอดอลตามกำลังทรัพย์ของตัวเองจริงๆ ยิ่งรู้สึกชัดเจนเป็นพิเศษ

อย่างเช่นหลินซือเท่อ ครั้งนี้เขาคนเดียวก็ควักเงินออกมาถึงสามแสนหยวน

สำหรับเขา เงินก้อนนี้อาจเป็นเพียงเศษเงินเล็กน้อยในกองทรัพย์สิน แต่ความตั้งใจนั้นเป็นของจริงแท้แน่นอน

แต่หลี่รั่วสวินกลับไม่เอา…

ทุกคนจึงเริ่มปรึกษากันว่าจะเอายังไงดี ท่ามกลางเสียงถกเถียงมากมาย หลินซือเท่อก็เสนอแนะขึ้นมา

【SterlingXun】：ถ้าอย่างนั้นพวกเราเอาเงินไปทำการกุศลในนามของสวินเป่าดีไหมครับ

ทุกคนตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ความคิดนี้ดีมาก!"

"จริงด้วย! ทำไมพวกเราถึงคิดไม่ถึงกันนะ!"

ในเมื่อสวินเป่าไม่อนุญาตให้พวกเธอใช้เงินกับเขา

ถ้าอย่างนั้นพวกเธอก็จะนำความตั้งใจนี้ไปใช้ในจุดที่มีความหมายยิ่งกว่าเดิม!

นอกจากจะช่วยเหลือคนที่ต้องการความช่วยเหลือได้จริงๆ แล้ว ยังเป็นการปกป้องไอดอลของพวกเธอในรูปแบบที่สร้างสรรค์ยิ่งขึ้น

สืบสานความรักนี้ต่อไปในรูปแบบที่อบอุ่นและยั่งยืนกว่าเดิม!

【SterlingXun】：พอดีบริษัทของผมเคยเข้าร่วมและบริหารโครงการการกุศลบางส่วนเพื่อภาพลักษณ์องค์กรกับการลดหย่อนภาษีมาก่อน เรื่องการประสานงานและขั้นตอนผมพอมีประสบการณ์กับคอนเนกชันอยู่บ้าง สามารถให้การสนับสนุนที่จำเป็นได้ครับ

คำพูดของหลินซือเท่อช่วยเพิ่มความเป็นไปได้ให้กับข้อเสนอนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ในฐานะผู้ดูแลเรื่องเงินทุนของกลุ่มแฟนคลับ คำพูดของเขามีน้ำหนักมากทีเดียว

ทุกคนเริ่มปรึกษาหารือกันอย่างกระตือรือร้น ตั้งแต่กำหนดทิศทางการกุศล ขั้นตอนการจดทะเบียนองค์กรการกุศลอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไปจนถึงการกำกับดูแลเงินทุนในภายหลังและการเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส

วานิลลาที่มีเวลา มีประสบการณ์ และมีคอนเนกชัน ต่างพากันอาสาเข้ามาช่วย นำความรู้เฉพาะทางและเส้นสายของตัวเองมาสนับสนุน

ประสิทธิภาพในการทำงานอันน่าทึ่งของกลุ่มแฟนคลับได้แสดงออกมาให้เห็นอย่างเต็มที่อีกครั้ง

ใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ด้วยความร่วมมือร่วมใจของเหล่าแฟนคลับอาสาสมัคร องค์กรการกุศลภาคประชาชนในชื่อ 【มูลนิธิกลุ่มแฟนคลับหลี่รั่วสวิน】 ก็เสร็จสิ้นขั้นตอนการจดทะเบียนเบื้องต้น

โครงการเพื่อสังคมระยะยาวโครงการแรกหลังจากก่อตั้งมูลนิธิ ก็ถูกกำหนดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

โดยใช้ชื่อว่า "โครงการผู้ป่วยความเหงา"!

มีเป้าหมายเพื่อให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา การช่วยเหลือ และการดูแลเยียวยาแก่เยาวชนรวมถึงคนเมืองที่มีปัญหาความทุกข์ใจทางอารมณ์

เนื่องจากสุดท้ายแล้วเป้าหมายหลักก็ยังคงเป็นการโปรโมตไอดอล การตั้งชื่อจึงตรงไปตรงมาเข้าใจง่าย ใครเห็นก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือการทำความดีของแฟนคลับหลี่รั่วสวิน

พอถังเซวียนรู้เรื่องเข้า จึงให้ทีมงานที่เกี่ยวข้องของเยวี่ยเย่าเข้าไปติดต่อประสานงาน

อย่างไรเสีย เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของหลี่รั่วสวิน

ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าไปก้าวก่ายหรือยึดอำนาจการจัดการที่แฟนคลับริเริ่มขึ้นเอง แต่ทำไปเพื่อปกป้องชื่อเสียงของหลี่รั่วสวินและควบคุมความเสี่ยง อีกทั้งยังช่วยให้คำแนะนำและความช่วยเหลือที่จำเป็น เพื่อให้โครงการการกุศลนี้ดำเนินต่อไปได้อย่างมั่นคงและยั่งยืน

ตอนที่ถังเซวียนคุยเรื่องนี้กับหลี่รั่วสวิน น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความทึ่งและชื่นชมจากใจจริง

"แฟนคลับของนาย ทำงานกันเฉียบขาดมีประสิทธิภาพมากจริงๆ"

เดิมทีเธอคิดว่า การที่ถูกปฏิเสธเรื่องการระดมทุน อาจทำให้เกิดอารมณ์แง่ลบตามมาบ้าง

ไม่นึกเลยว่า นอกจากวานิลลาจะไม่บ่นแล้ว ยังหาทิศทางใหม่ได้อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนพลังความกระตือรือร้นนั้นให้กลายเป็นการทำความดีเพื่อสังคม

"ครับ"

หลี่รั่วสวินแย้มยิ้มบางๆ น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย

"แฟนคลับของผม ก็ต้องเป็นคนที่ดีมากอยู่แล้วสิครับ"

ถังเซวียนมองรอยยิ้มจากใจจริงบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ในใจพลันไหววูบ

บางทีอาจเป็นเพราะตัวนายเองเป็นคนที่ดีมาก ก็เลยดึงดูดจิตวิญญาณที่มีคลื่นความถี่เดียวกันเข้ามาหามากมายขนาดนี้ล่ะมั้ง

หลังจากถังเซวียนออกไปแล้ว ห้องก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

งานการกุศลงั้นเหรอ…

รอให้วันข้างหน้าตัวเองมีเงินในมือมากกว่านี้ เรื่องนี้ก็ต้องจัดลงตารางงานให้ได้เหมือนกัน

แถมจะต้องทำให้ยิ่งใหญ่ชนิดที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อนด้วย!

หลี่รั่วสวินผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

บางครั้ง เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมองโลกใบนี้เป็นเกมจำลองสถานการณ์เสมือนจริงขนาดใหญ่

ในโลกความเป็นจริงแทบจะไม่มีคนที่สมบูรณ์แบบอยู่เลย แต่เขาจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี ทำให้ตัวละครที่ "งดงามราวกับไม่มีอยู่จริง" แบบนี้ ปรากฏขึ้นมาบนโลกนี้จริงๆ ให้ได้!

ฟังดูเบียวอยู่เหมือนกัน แต่เขากลับรู้สึกสนุกกับมัน

สำหรับแฟนคลับแล้ว นี่คงเป็นความฝันที่งดงามมากเลยทีเดียว