บทที่ 72 ปาฏิหาริย์

เฉินซือเยว่ถือแก้วน้ำอุ่นเดินเข้ามา ในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงบ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของโน้ตบุ๊กที่ดังหึ่งๆ แผ่วเบา

เธอเห็นหลี่รั่วสวินนั่งอยู่ริมเตียงในแวบแรก แผ่นหลังของเขาดูบอบบาง เขากำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์นิ่งไม่ไหวติง ราวกับหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัวอีกครั้ง

เธอผ่อนฝีเท้าเดินเข้าไป สายตาเหลือบไปเห็นตัวหนังสือที่เบียดเสียดกันแน่นบนหน้าจอโดยไม่ตั้งใจ

"ป่วยแล้วก็ควรพักผ่อนให้ดี ตอนแรกฉันก็ยังสงสารอยู่หรอก แต่พอบ่อยเข้ามันชวนให้รำคาญตาจริงๆ นะ…"

"เข้าใจได้นะว่าหลี่รั่วสวินเป็นโรคซึมเศร้า แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขายังจะโผล่หน้ามาหาแสงต่อหน้าสาธารณชนบ่อยๆ อีก มันไม่ยิ่งโดนกระแสสังคมกดดันจนอาการหนักขึ้นเหรอ?

ไม่ได้กะจะใช้เรื่องนี้ทำการตลาดสร้างกระแสจริงดิ?

ไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ ถ้าค่ายเป็นห่วงศิลปินจริงก็พาเขาไปหาหมอดีๆ เถอะ [แบมือ]"

คอมเมนต์ที่ชวนทิ่มแทงใจสะท้อนเข้าสู่สายตาพอดี

เฉินซือเยว่เม้มปาก แล้วค่อยๆ พับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง

"เสี่ยวสวิน อย่าดูพวกนี้เลยนะ"

น้ำเสียงของเธออ่อนโยน พลางนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"จริงสิ อีกสองเดือนก็จะสอบคัดเลือกสายศิลปะแล้วไม่ใช่เหรอ เมื่อก่อนนายเคยบอกว่าอยากสอบเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์ใช่ไหม พวกเรามาเริ่มเตรียมตัวกันดีไหม"

จิตแพทย์เคยบอกไว้ว่า ผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามักจะหมดความสนใจต่อสิ่งรอบตัว

การที่หลี่รั่วสวินเอ่ยปากว่าอยากเข้าสอบสายศิลปะด้วยตัวเอง นับเป็นสัญญาณที่ดีมาก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรส่งเสริมและสนับสนุน

ถังเซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

บ้าไปแล้ว สภาพร่างกายแบบนี้ยังจะไปสอบสายศิลปะอีกเหรอ

จะเอาเวลาที่ไหนไปอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้เสี่ยวสวินจะยืนให้มั่นคงได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

หมอก็บอกไม่ใช่เหรอว่า ในอนาคตยังไม่รับประกันเลยว่าจะกลับมาเดินได้เป็นปกติไหม

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีวิชาการทั่วไปอีก

ถึงคะแนนวิชาการสำหรับเด็กสอบสายศิลปะจะค่อนข้างต่ำ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะอ่านผ่านๆ แบบขอไปทีแล้วจะสอบติดได้เสียหน่อย!

เฉินซือเยว่สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ จึงส่งสายตาปรามอย่างเงียบๆ พลางส่ายหน้าเบาๆ

ความเก้อเขินผุดขึ้นบนใบหน้าของถังเซวียน เธอจึงเอื้อมมือไปจัดผมยาวที่ปรกข้างหูเพื่อกลบเกลื่อนความเสียมารยาทเมื่อครู่

แน่นอนว่าหลี่รั่วสวินสังเกตเห็นคอมเมนต์บนหน้าจอ และเดาความกังวลของเฉินซือเยว่ออก

แต่ที่จริงชาวเน็ตพูดไม่ผิดเลย ตัวเขาเองก็ตั้งใจไว้แบบนั้นอยู่แล้ว

สภาพของเขาตอนนี้ อย่าว่าแต่ขึ้นเวทีแสดงเลย แค่ลุกขึ้นยืนยังลำบาก การฝืนทำงานต่อไปไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้น!

ช่วงนี้โผล่หน้าบ่อยเกินไปจริงๆ การถอยฉากออกจากสายตาสาธารณชนสักพัก รักษาตัวอย่างถูกต้องสมเหตุสมผล พร้อมกับใช้ช่วงเวลานี้คว้าปริญญามาประดับบารมีถือว่าเหมาะเจาะพอดี

รอให้เขาหายดีแล้วกลับมา ถึงตอนนั้นเขาก็จะได้ครอบครองสถานะนักศึกษาภาควิชาการแสดงของมหาวิทยาลัยชื่อดัง แถมพ่วงด้วยภาพลักษณ์เด็กเรียนหัวกะทิ

ไม่ว่าจะส่งผลต่อการรับงานแสดงในอนาคต หรือการมัดใจแฟนคลับ มันย่อมสร้างประโยชน์มหาศาล!

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นดูเหมือนจะมีประกายบางอย่างจุดขึ้น เผยให้เห็นความวาดหวังต่ออนาคต

"ครับ ผมคิดไว้อย่างนั้นแหละ เพียงแต่…ไม่รู้ว่า…"

เขาแสดงความลังเลและความกังวลออกมาอย่างพอดิบพอดี

"เรื่องนี้นายวางใจได้เลย!"

เฉินซือเยว่ตบหน้าอกรับประกันทันที

"ถึงตอนนั้นการฟื้นฟูร่างกายของนายจะยังไม่เต็มร้อยก็ไม่เป็นไร

พวกเราสามารถแจ้งเรื่องให้ฝ่ายรับสมัครของทางมหาวิทยาลัยทราบล่วงหน้า เพื่อขอใช้ทางลาดและห้องสอบพิเศษได้

พี่ลองค้นในเน็ตดูแล้ว เมื่อก่อนเคยมีเคสผู้เข้าสอบประสบอุบัติเหตุบาดเจ็บแล้วนั่งวีลแชร์เข้าสอบมาแล้วด้วยซ้ำ ทางมหาวิทยาลัยยังเอามาประชาสัมพันธ์เป็นตัวอย่างที่ดีเลย!"

สีหน้าของหลี่รั่วสวินเปลี่ยนเป็นยินดีระคนประหลาดใจ

"จริงเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นก็ดีมากเลย!"

ในแววตาเหมือนมีประกายแสงเต้นระริก เปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง

"พี่ซือเยว่ พี่วางใจได้เลยครับ ผมจะตั้งใจทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูร่างกายอย่างเต็มที่!"

เมื่อเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ถังเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้เฉินซือเยว่ แล้วกระซิบถามเสียงเบา

"พี่ซือเยว่ หมอไม่ได้บอกไว้เหรอคะว่า…"

ภาพตอนที่ไปปรึกษาแพทย์เจ้าของไข้ผุดขึ้นมาในหัวของเฉินซือเยว่ ศาสตราจารย์ผู้มากประสบการณ์ท่านนั้นส่ายหน้าแทบจะในทันที

"สองเดือนเนี่ยนะ

แถมยังจะให้วิ่งได้กระโดดได้ไปสอบสายศิลปะอีกเหรอ

อย่าฝันไปเลย มันเป็นไปไม่ได้!

นอกจากจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมาเท่านั้นแหละ!

สภาพเขาน่ะ สองเดือนให้ฟื้นฟูจนนั่งร้องเพลงได้อย่างมั่นคงก็ต้องขอบคุณสวรรค์แล้ว!"

เฉินซือเยว่ถอนหายใจเบาๆ อย่างจนปัญญา

"จิตแพทย์แนะนำว่า ทางที่ดีที่สุดคือตามใจเสี่ยวสวินไปก่อน เขายากมากกว่าจะมีสิ่งที่อยากทำขึ้นมาได้"

"ก่อนหน้านี้ฉันก็ถามประธานลู่แล้วเหมือนกัน"

"ประธานลู่บอกว่า 'สนับสนุนเขาไปเถอะ ถือว่าเป็นการให้ความร่วมมือกับการบำบัดทางจิตเวชก็แล้วกัน'"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

ถังเซวียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ ในวันต่อๆ มา ความมุ่งมั่นทุ่มเทอย่างเอาเป็นเอาตายกับการทำกายภาพบำบัดของหลี่รั่วสวินนั้นชวนให้ผู้คนรู้สึกสะเทือนใจจนสั่นสะท้าน

เขาทุ่มสุดตัวเกินไปแล้ว!

การฝึกแต่ละครั้ง ราวกับจะเค้นเรี่ยวแรงหยดสุดท้ายของตัวเองออกมาจนหมดสิ้น สิ้นเรี่ยวแรงจนแทบขาดใจ

สุดท้ายก็ราวกับคนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ เปียกโชกไปทั้งตัว เหนื่อยล้าจนแม้แต่จะเอ่ยปากพูดก็ยังไม่มีแรง

เฉินซือเยว่และทีมแพทย์พยาบาลมองเห็นแล้วก็ร้อนใจยิ่งนัก ได้แต่คอยเตือนให้เขาค่อยเป็นค่อยไปอยู่บ่อยครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอกครับ หมอประเมินสภาพร่างกายของผมแล้ว การฝึกเพิ่มพวกนี้ยังอยู่ในเกณฑ์ที่อนุญาตได้"

หลี่รั่วสวินเพียงแต่ส่ายหน้า แล้วฝืนยิ้มที่ดูอ่อนแรงทว่าหนักแน่นส่งไปให้

มีเพียงหลี่รั่วสวินคนเดียวเท่านั้นที่รู้แก่ใจดี ไม่ว่าเขาจะแสดงออกว่าพยายามแค่ไหน เจ็บปวดเพียงใด การฟื้นฟูของร่างกายก็จะดำเนินไปตามกระบวนการที่ไอเทมใช้ครั้งเดียวทิ้งของระบบกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด ไม่เร็วกว่ากำหนดไปแม้แต่นาที และไม่ช้ากว่ากำหนดไปแม้แต่วินาทีเดียว

แต่เขาคือนักแสดง

นักแสดงที่ยอดเยี่ยม ย่อมไม่มีทางผ่อนปรนให้กับการสร้างบทบาทของตัวเองอย่างเด็ดขาด

ความพยายามที่เกือบจะเข้าขั้นทรมานตัวเองนี้ไม่สูญเปล่า

สองเดือนต่อมา เมื่อหลี่รั่วสวินสามารถลุกออกจากวีลแชร์และยืนหยัดด้วยตัวเองได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ศาสตราจารย์ชราผู้รับผิดชอบการทำกายภาพบำบัดให้เขา เมื่อตรวจร่างกายเสร็จก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

"เธอนี่มัน…ฟื้นตัวได้ขนาดนี้เชียว…"

"โอ้โห อยู่ในวงการเวชศาสตร์ฟื้นฟูมาหลายปี ปาฏิหาริย์แบบนี้ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน!"

"หรือเพราะยังหนุ่มแน่น ร่างกายเดิมเลยมีพื้นฐานที่ดีกันแน่นะ"

ศาสตราจารย์ชราดันแว่นตาขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความชื่นชมในทันที

"ความเร็วในการฟื้นตัวของเธอ เร็วกว่าที่ทีมงานของพวกเราประเมินไว้แต่แรกมากเหลือเกิน!"

"พ่อหนุ่มคนนี้อายุก็ยังน้อย แต่ใจสู้เกินร้อยจริงๆ"

เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมเปิดทางให้

"เอาเถอะ คำขอที่เธอพูดมาน่ะ มันก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เลยซะทีเดียว…"

"แต่ฉันขอเตือนไว้ล่วงหน้านะ ระหว่างการสอบต้องห้ามหักโหมจนเหนื่อยล้าเด็ดขาด พอสอบเสร็จแล้วต้องพักฟื้นให้ดี อย่าให้หลงเหลือผลข้างเคียงอะไรไว้เชียวนะ!"

เฉินซือเยว่กับถังเซวียนสบตากัน ทั้งสองต่างมองเห็นความยินดีระคนเหลือเชื่อในแววตาของอีกฝ่าย

ตลอดสองเดือนมานี้ ความพยายามของหลี่รั่วสวิน ทีมแพทย์และพยาบาลทุกคนต่างเห็นเต็มสองตา

การทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูร่างกายที่คนทั่วไปยากจะทนทานไหว พ่อหนุ่มรูปงามคนนี้ไม่เคยบ่นเหนื่อยเลยสักคำ ไม่เคยร้องเจ็บเลยสักแอะ

แม้กล้ามเนื้อจะกระตุกเกร็ง เจ็บปวดจนใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลโซมกาย เขาก็ทำเพียงแค่กัดฟันแน่น ทนรับมันไว้เงียบๆ แล้วใช้ดวงตาคู่สวยคู่นั้นสื่อถึงความมุ่งมั่นยืนหยัดอย่างไม่มีคำพูดใดๆ

ความทรหดอดทนที่เหนือล้ำกว่าคนทั่วไปนี้ ขัดแย้งกับใบหน้าอันประณีตงดงามและบุคลิกที่ดูเปราะบางดั่งแก้วผลึกอย่างสิ้นเชิง

หากมองเพียงแค่ภายนอก ใครจะไปคิดว่าภายในเรือนร่างนี้ จะซุกซ่อนพลังอันแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวไว้ถึงเพียงนี้กัน