บทที่ 73 การสอบคัดเลือกสายศิลปะ

วันสอบคัดเลือกระดับมณฑลมาถึงตามกำหนด

ภายในรถ ลมร้อนจากเครื่องปรับอากาศพัดโชยเบาๆ ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นของยามเช้าให้มลายไป

หลี่รั่วสวินหาวออกมาเบาๆ หางตามีน้ำตาเอ่อซึมตามกลไกของร่างกาย

แม้จะเดินทางมาถึงละแวกนี้ล่วงหน้าสองวันเพื่อพักผ่อนปรับตัวแล้ว แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขา ก็ยังไม่อาจพักผ่อนได้อย่างเต็มที่อยู่ดี

ถังเซวียนซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เห็นสภาพของเขาแล้วก็อดสงสารไม่ได้

สองเดือนมานี้เด็กหนุ่มต้องทนทรมานแค่ไหนเธอประจักษ์แก่สายตา การฝึกกายภาพฟื้นฟูร่างกายที่แทบไม่ต่างจากการทรมานตัวเองเหล่านั้น พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ยังทำให้เธอรู้สึกใจหายไม่หาย

เธอเผลอกำหมัดแน่น ในหัวเริ่มซักซ้อมสถานการณ์ล่วงหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

ถ้าเกิดว่า…

ถ้าเกิดเสี่ยวสวินสอบไม่ผ่านขึ้นมาจริงๆ เธอควรจะเรียบเรียงคำพูดยังไงไปปลอบใจเขาดีนะ

ไม่ได้สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดฟุ้งซ่าน

งานสำคัญที่สุด!

ถังเซวียนส่ายหน้าเบาๆ เส้นผมยาวสลวยสะบัดพลิ้วอยู่ด้านหลัง

เธอสูดหายใจเข้าลึก สะกดความรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจลงไป จากนั้นจึงยกโทรศัพท์มือถือขึ้น หันเลนส์กล้องไปทางหลี่รั่วสวินที่นั่งพิงหน้าต่าง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายคล้ายกำลังชวนคุยเล่น

"เสี่ยวสวิน การสอบรอบนี้มั่นใจไหมคะ เตรียมตัวเป็นยังไงบ้าง"

เด็กหนุ่มในเลนส์กล้องสวมชุดลำลองสีขาวเรียบง่าย ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อขนเป็ดสีดำตัวหนา

เขาพิงหน้าต่างรถ หลับตาลงเล็กน้อย แพขนตายาวทอดเงาจางๆ ลงบนใต้ตา ผิวใต้ตามีรอยคล้ำปรากฏให้เห็นบางๆ

ราวกับถูกเสียงของถังเซวียนปลุกให้ตื่นจากการงีบหลับอันแสนสั้น หลี่รั่วสวินค่อยๆ หันหน้ากลับมา

ชั่วพริบตานั้น ภาพในเลนส์กล้องคล้ายถูกสะกดด้วยมนตร์เสน่ห์บางอย่าง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวงอเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว วางทาบไว้บนหัวเข่า น้ำเสียงเจือความแหบพร่าและความจนใจที่ยากจะสังเกตเห็น

"เวลา…ค่อนข้างน้อยจริงๆ ครับ คงได้แต่พูดว่าทำเต็มที่เท่าที่ทำได้"

ถังเซวียนรับลูกตามน้ำ

"นั่นสิคะ การฝึกฟื้นฟูร่างกายก็กินเวลาและเรี่ยวแรงของคุณไปเกือบหมดแล้ว เวลาที่จะใช้ทบทวนเตรียมสอบย่อมไม่พอแน่นอน พูดตามตรง ทำไมไม่พักผ่อนให้มากกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยสอบปีหน้าล่ะคะ ร่างกายสำคัญที่สุดนะ"

"ถ้ารอถึงปีหน้า ความรู้สายสามัญพวกนั้นคงคืนครูไปหมดเกลี้ยงแล้วล่ะครับ"

หลี่รั่วสวินหัวเราะเหมือนพูดเล่น ดวงตาหยีโค้งเป็นเส้นสวย ทว่าหลังจากนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องขอลองดูสักตั้งครับ"

ความจริงนี่คือเรื่องที่หลี่รั่วสวินแต่งขึ้นมาทั้งเพ

เจ้าของร่างเดิมไม่มีเวลาไปร่ำเรียนหาความรู้วิชาการอะไรหรอก

ยิ่งเมื่อดูจากนิสัยของแม่เจ้าของร่างเดิมแล้ว มีหรือจะยอมเหน็ดเหนื่อยเคี่ยวเข็ญให้เขาไปสอบเกาเข่า

ในสายตาของข่งจืออวี่ เรื่องพวกนี้ไม่เพียงแต่ทำเงินไม่ได้ทันที ซ้ำยังเสียเวลา สู้ยอมออกไปรับงานอีเวนต์เพิ่มอีกสักสองสามงานยังคุ้มค่าเสียกว่า!

ตอนนั้นที่ยอมให้เจ้าของร่างเดิมเรียนมัธยมปลายได้ ก็เป็นเพราะเจ้าตัวคอยย้ำซ้ำๆ ว่า "จบแค่มัธยมต้นมันฟังดูไม่ดีเลย" ถึงได้แลกกับการพยักหน้ายอมรับมาอย่างเสียไม่ได้

ทว่าในเมื่อเขาจะต้องเข้าสอบ ก็จำต้องแถไปในแนวทางนี้

คงไม่อาจบอกความจริงได้ว่า ตัวเองเปิดโปรโหมดสมาธิระดับเทพเรียนอยู่ในมิติระบบหรอกนะ

ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่พ้นถูกจับส่งโรงพยาบาลจิตเวชแหงๆ!

บทสนทนาถามตอบตรงหน้ากับถังเซวียนนี้ แท้จริงก็ไม่ใช่แค่การคุยเล่นทั่วไป

แต่เป็นหน้าที่การงานของถังเซวียนในฐานะฝ่ายประชาสัมพันธ์

นั่นคือการถ่ายทำคอนเทนต์ชีวิตประจำวันเพื่อรักษาความคึกคักของกลุ่มแฟนคลับ

ตลอดเกือบสองเดือนมานี้ หลี่รั่วสวินแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอก เอาแต่ทำกายภาพฟื้นฟูร่างกายอยู่ในโรงพยาบาลมาโดยตลอด ไม่มีตารางงานเปิดเผยสู่สาธารณะแม้แต่งานเดียว

ในทีมงานนั้น หวังเหวินซูที่เคยทำหน้าที่ประสานงานตามอีเวนต์ต่างๆ ก็ถูกเรียกตัวกลับสำนักงานใหญ่ของบริษัทไปนานแล้วเพื่อไปรับผิดชอบโปรเจกต์ของศิลปินคนอื่น

คนที่ยังคงอยู่ข้างกายหลี่รั่วสวินในเวลานี้ จึงมีเพียงเฉินซือเยว่และถังเซวียน

เฉินซือเยว่รับผิดชอบงานออฟไลน์ ส่วนถังเซวียนดูแลงานด้านการประชาสัมพันธ์และการดำเนินงานบนโลกออนไลน์

หากพูดถึงเนื้องานของถังเซวียน นั่นคงเป็นสิ่งที่สาวกติ่งดาราทุกคนต่างเฝ้าฝันถึง แทบจะเรียกได้ว่าเวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการท่องอินเทอร์เน็ตอย่างเข้มข้นโดยมีเงินเดือนเข้ากระเป๋า

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงคำพูดติดตลก ทว่าหน้าที่จริงของเธอกลับไปไกลกว่านั้นมาก

ทั้งการผลิตสื่อประชาสัมพันธ์ การดูแลคอมมูนิตี้แฟนคลับ และอื่นๆ อีกมากมาย

ต้องแต่งรูปเป็น ต้องถ่ายทำและตัดต่อวิดีโอได้

แม้จะไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญเฉพาะทาง แต่ก็ต้องมีทักษะรอบด้านพอตัว

เพียงแค่พอทำงานเสร็จแล้ว เวลาว่างที่เหลือก็สามารถท่องเน็ตได้ โดยใช้ข้ออ้างสวยหรูว่าเป็นการมอนิเตอร์กระแสสังคม

ช่วงหลายวันมานี้ หลังจากได้เห็นกระบวนการฟื้นฟูร่างกายตลอดสองเดือนของหลี่รั่วสวินที่เรียกได้ว่า "แสนสาหัส" ในระยะประชิด ตาชั่งในใจของถังเซวียนก็เอียงกะเท่เร่ไปหาเขาตั้งนานแล้ว

ยามเห็นพวกแอนตี้แฟนบนอินเทอร์เน็ตยังคงไม่ยอมปล่อยมือ ใช้ถ้อยคำร้ายกาจเข้าโจมตีหลี่รั่วสวิน หลายต่อหลายครั้งเธอก็อดไม่ได้ที่จะสลับไปใช้แอ็กหลุม เปิดศึกตอบโต้กับคนพวกนั้นด้วยตัวเอง

หากเปลี่ยนเป็นศิลปินเจ้านายคนอื่น เธอไม่มีทางทุ่มเทความรู้สึกลงไปจริงจังขนาดนี้เด็ดขาด!

แต่ทำอย่างไรได้ เมื่อมองดูเด็กหนุ่มคนนี้แล้ว เธอจะตัดใจทนดูได้อย่างไร

นอกจากการมอนิเตอร์กระแสสังคมแล้ว เวลาอื่นถังเซวียนก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองว่าง

เธอทยอยถ่ายคลิปสั้นไว้เป็นจำนวนมาก เพื่อบันทึกทุกช่วงเวลาในกระบวนการฟื้นฟูร่างกายของหลี่รั่วสวิน

หลังจากผ่านการคัดกรองและตัดต่อแล้ว เศษเสี้ยวเหล่านี้ก็ถูกนำมาใช้เป็นคอนเทนต์พิเศษ ป้อนให้เหล่าชาววานิลลาได้เสพกันเป็นประจำ เพื่อรักษาความร้อนแรงและความเหนียวแน่นของด้อมเอาไว้

ในคลิปวิดีโอ เสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มที่กัดฟันแน่น เส้นผมสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตลอดจนความเหนื่อยล้าเปราะบางที่เผยออกมาเป็นครั้งคราว ล้วนสะกิดโดนต่อมน้ำตาของแฟนคลับได้อย่างแม่นยำ

ทุกครั้งที่มีการอัปเดตคอนเทนต์ ก็มักจะจุดชนวนให้เกิด "คลื่นยักษ์แห่งความสงสารจับใจ" ขึ้นภายในด้อมเสมอ

อย่างไรก็ตาม คลิปชีวิตประจำวันเหล่านี้กลับไม่ได้รับความสนใจมากนักในหมู่คนนอกด้อม

ซึ่งนั่นก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

แม้กระแสภายนอกจะไม่สูง แต่การถ่ายทำคลิปวีล็อกและรูปถ่ายในชีวิตประจำวันก็ไม่อาจขาดช่วงได้เด็ดขาด

หากศิลปินไม่มีกิจกรรมสาธารณะและไม่มีผลงานปรากฏสู่สายตาเป็นเวลานาน การสูญเสียแฟนคลับย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

กระทั่งแฟนคลับระดับเมนก็มีโอกาสสูงที่จะ "ปีนกำแพง" ปันใจไปหาศิลปินคนอื่นเพราะขาดความสดใหม่

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเหตุผลทางสุขภาพของหลี่รั่วสวิน ตลอดหลายเดือนนี้คงไม่มีตารางงานสาธารณะใดๆ เลย ดังนั้นเธอจึงต้องทำหน้าที่บริหารจัดการอย่างสุดความสามารถ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรักษาความคึกคักภายในด้อมไม่ให้ลดฮวบลงไปมากนัก!

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

ความคิดของหลี่รั่วสวินเองก็ล่องลอยตามล้อรถที่หมุนวน มุ่งตรงไปสู่การสอบที่กำลังจะมาถึง

ทะเบียนนักเรียนของเขาแขวนไว้ที่โรงเรียนมัธยมปลายศิลปะเอกชนแห่งหนึ่งในเมืองเถา มณฑลจวี๋จื่อ ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องเข้าร่วมจึงเป็นการสอบคัดเลือกระดับมณฑลสำหรับสายวิชาชีพศิลปะของมณฑลจวี๋จื่อ

การสอบครั้งนี้ สำหรับนักเรียนทุกคนที่ต้องการเดินบนเส้นทางสายศิลปะแล้ว นับเป็นด่านแรกสุด!

ต้องได้คะแนนวิชาเฉพาะผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่มณฑลกำหนดไว้เท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์ยื่นสมัครสอบเข้าสถาบันศิลปะทั่วประเทศ

หากแม้กระทั่งคะแนนขั้นต่ำยังคว้ามาไม่ได้ ก็คงทำได้เพียงบอกลาการสอบสายศิลปะไปอย่างสิ้นเชิง แล้วกลับไปเบียดเสียดข้ามสะพานไม้ท่อนเดียวในการสอบเกาเข่าตามเดิม

และเป้าหมายของเขา ย่อมไม่ได้เรียบง่ายเพียงแค่ "ผ่านเกณฑ์" อย่างแน่นอน

หากหวังจะเคาะประตูสถาบันศิลปะชั้นนำเหล่านั้นให้เปิดออก ผลคะแนนสอบคัดเลือกระดับมณฑลมักจะต้องเบียดเข้าไปอยู่ในกลุ่มท็อปยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งมณฑลให้ได้

สำหรับผู้เข้าสอบที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยหนักและมีเวลาทบทวนบทเรียนไม่เพียงพออย่างหลี่รั่วสวิน นี่เป็นความท้าทายครั้งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างน้อย ในสายตาของคนอื่นก็เป็นเช่นนั้น

ในมุมมองของถังเซวียนและเฉินซือเยว่ การที่เขารวบรวมความกล้าก้าวเท้าเข้าสู่สนามสอบได้ ตัวมันเองก็ถือเป็นชัยชนะรูปแบบหนึ่งแล้ว

บางทีคงไม่มีใครคิดหรอกว่า เขาจะสอบติดสายศิลปะได้จริงๆ