บทที่ 74 มั่นใจ แน่นอน และฟันธง

ท่ามกลางความคิดสารพัดในหัว รถค่อยๆ ชะลอความเร็วลงตรงหน้าประตูใหญ่อันโอ่อ่าของวิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋ ก่อนจะจอดสนิท

แสงแดดในยามเช้าของฤดูหนาวยังไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็นไปได้ ทว่าบริเวณหน้าประตูโรงเรียนกลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนจนเกิดเสียงจอแจเซ็งแซ่

เหล่านักเรียนในเสื้อกันหนาวขนเป็ดหลากสีจับกลุ่มกันสามคนห้าคน บนใบหน้ามีทั้งความตึงเครียดและความคาดหวังปะปนกันไป

ส่วนผู้ปกครองหรือครูอาจารย์ที่มาเป็นเพื่อนส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม คอยเอ่ยปากกำชับเป็นระยะ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกระวนกระวายใจอันเป็นเอกลักษณ์ก่อนการสอบ

หยางเจิ้งจอดรถในพื้นที่ที่กำหนดไว้อย่างนิ่งสนิท จากนั้นจึงเดินอ้อมมาเปิดประตูรถ

"ถึงแล้ว เสี่ยวสวิน"

มวลอากาศเย็นยะเยือกทว่าสดชื่นพัดกรูเข้ามาปะทะหน้า

หลี่รั่วสวินพยักหน้า ยอมสวมหน้ากากอนามัยสีดำที่เตรียมไว้แต่โดยดีเพื่อปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง จากนั้นจึงอาศัยความช่วยเหลือของหยางเจิ้งนั่งลงบนรถเข็นที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว

แม้ว่าด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ เขาจะสามารถลุกขึ้นยืนและเดินเองได้ระยะหนึ่งโดยไม่ต้องพึ่งรถเข็นแล้วก็ตาม แต่เรี่ยวแรงอันมีค่าเพียงน้อยนิดนี้จำเป็นต้องคำนวณอย่างรอบคอบ เพื่อเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นในสนามสอบ

หยางเจิ้งรูปร่างสูงใหญ่ เงียบขรึมไม่ค่อยพูด ทว่าท่วงท่าในการเข็นรถกลับมั่นคงยิ่งนัก

เฉินซือเยว่สาวเท้าเร็วๆ เดินนำอยู่ด้านหน้า ในมือถือเอกสารปึกหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ากำลังจะไปติดต่อประสานงานเรื่องช่องทางพิเศษกับเจ้าหน้าที่ประจำจุดสอบ

เธอได้ยื่นคำร้องขอรับการอำนวยความสะดวกในการสอบให้หลี่รั่วสวินไว้ล่วงหน้าแล้ว และได้รับอนุมัติเรียบร้อย

ตัวเธอเองก็จะได้เข้าไปด้านในของสนามสอบในฐานะผู้ช่วย เพื่อคอยช่วยพยุงและเคลื่อนย้ายตัวเขาเมื่อจำเป็น

ส่วนถังเซวียนก็เดินตามติดอยู่ด้านหลัง เลนส์กล้องมือถือพร้อมใช้งานตลอดเวลา

ฟุตเทจไม่มีคำว่าเยอะเกินไป ค่อยเอาไปคัดเลือกตัดต่อทีหลังได้!

วันนี้สภาพอากาศแจ่มใสเป็นพิเศษ แสงแดดฤดูหนาวทาบทับลงมาบนร่าง มอบไออุ่นจางๆ ให้เพียงเล็กน้อย

การปรากฏตัวของคนกลุ่มนี้ย่อมกลายเป็นจุดสนใจที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดบริเวณทางเข้าจุดสอบอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เมื่อมองไปรอบๆ คนที่มาเป็นเพื่อนส่วนใหญ่คือพ่อแม่ที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล

ทว่าหลี่รั่วสวิน ไม่เพียงแค่นั่งรถเข็น แต่ยังสวมหน้ากากอนามัย!

ข้างกายยังมีคนท่าทางคล้ายผู้ช่วยและบอดี้การ์ดติดตามมาด้วยอีกหลายคน

เล่นใหญ่เบอร์นี้ จะไม่ให้คนหันมามองยังไงไหว!

เสียงกระซิบกระซาบดังลอยมาจากรอบทิศทางในเวลาอันรวดเร็ว

"โห นั่นใครน่ะ สวมแมสก์ด้วย ทำตัวยังกะดาราใหญ่ มีใครรู้จักบ้างไหม"

"เชี่ย เบาเสียงหน่อย! ไม่แน่อาจจะเป็นดาราจริงๆ ก็ได้นะ ดูผู้หญิงสองคนข้างๆ สิ แล้วยังมีพี่เบิ้มคนเข็นรถอีก นั่นบอดี้การ์ดหรือเปล่า ดูท่าทางไม่น่ามีเรื่องด้วยเลย จัดเต็มขนาดนี้ ดูยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา"

"หรือว่าร่างกายจะไม่สะดวกเฉยๆ หรือเปล่า… ไม่เห็นเหรอว่าเขานั่งรถเข็นน่ะ ที่สวมแมสก์ก็อาจจะกลัวเป็นหวัดหรือไม่ก็คนเยอะอากาศไม่ถ่ายเทมั้ง"

"ไม่ใช่สิ นั่งรถเข็นแล้วจะสอบยังไง ไม่ใช่ว่าต้องสอบทักษะการเคลื่อนไหวร่างกายด้วยเหรอ แบบนี้จะสอบติดเรอะ"

มีคนเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

"ใครจะไปรู้ล่ะ" เด็กหนุ่มริมฝีปากบางคนหนึ่งเบะปาก กวาดสายตามองหลี่รั่วสวินกับเก้าอี้รถเข็นด้วยความดูแคลน "เหอะ สงสัยมีเส้นสายล่ะมั้ง วงการสอบสายศิลปะเนี่ย ข้างในเล่นสกปรกกันจะตาย…"

คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาคือเด็กสาวหน้าตาอ่อนหวาน เธอรู้สึกว่าคำพูดนี้ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร จึงดึงแขนเด็กหนุ่มเบาๆ แล้วกระซิบบอก

"เฉียนชิง นายพูดให้น้อยๆ หน่อยเถอะ…"

ทว่าเด็กหนุ่มที่ชื่อเฉียนชิงกลับเหมือนโดนเหยียบหาง เชิดหน้าขึ้นทันที แม้เสียงจะไม่ดังมาก แต่ก็พอดีให้คนที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยินชัดเจน

"เหอะ แล้วมันไม่ใช่หรือไง มีความสามารถจริงก็ใช้ฝีมือมาสู้สิวะ!"

เฉียนชิงพูดจาเด็ดขาด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าทางศีลธรรมอย่างบอกไม่ถูก ราวกับตัวเองกลายร่างเป็นผู้กล้าที่ลุกขึ้นมาเปิดโปงความมืดมิดและผดุงความยุติธรรมขึ้นมาในพริบตา

กระทั่งตัวเขาเองยังแอบซาบซึ้งกับความ 'เที่ยงธรรมเด็ดเดี่ยว' นี้อยู่หน่อยๆ เลยด้วยซ้ำ

ภายในใจของหลี่รั่วสวินสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น หรือพูดให้ถูกคือแอบขำเสียด้วยซ้ำ

ดูจากสีหน้าของหมอนี่ก็รู้แล้วว่าอิจฉาจนตาร้อน ถ้าตัวเองมีเส้นสายบ้างก็ไม่รู้ว่าจะรีบกระโจนใส่ขนาดไหน

สิ่งที่หมอนี่เกลียดไม่ใช่การมีเส้นสายหรอก แต่เกลียดที่ตัวเองไม่มีเส้นสายต่างหาก!

ว่าแต่ว่า หมอนี่ไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ แล้วเริ่มเปิดศึกสร้างศัตรูในจินตนาการตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

หลี่รั่วสวินพินิจดูอย่างละเอียด เด็กหนุ่มกับเด็กสาวข้างกายสวมเสื้อโค้ตขนเป็ดของสถาบันกวดวิชาเดียวกัน แถมฝ่ายชายยังมีท่าทีคอยประจบเอาใจ ในใจเขาก็พลันกระจ่างแจ้ง

อ๋อ อยากจะเก๊กโชว์หญิงว่างั้นเถอะ

ยังไม่ทันที่หลี่รั่วสวินจะแสดงท่าทีอะไร ถังเซวียนที่ตามประกบอยู่ข้างๆ ก็ทนฟังต่อไปไม่ไหวเสียก่อน

เธอส่งเสียง "จิ๊" เบาๆ แสร้งทำเป็นคุยกับผู้ปกครองที่รอสอบอยู่ข้างๆ พลางยิ้มตาหยี

"แหม คนรุ่นใหม่บางคนตอนนี้นี่นะ ชอบแต่จะพ่นวาจาอวดเก่ง เป็นนกแก้วนกขุนทองพูดจ้อไปเรื่อย น่ารำคาญจริงๆ ถ้าฉันมีลูกนะ จะสั่งสอนให้ถอยห่างจากพวกโง่เง่าปากสว่างไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้ให้ไกล จะได้ไม่เสียอารมณ์ตอนใกล้สอบ เผลอๆ จะพลอยซวยติดร่างแหไปด้วย"

พูดจบก็ปรายตาไปมองเด็กสาวข้างกายเฉียนชิงแวบหนึ่ง

เฉียนชิงหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดขึ้นมาทันที

เด็กสาวหน้าตาน่ารักอ่อนหวานข้างๆ รู้สึกขายหน้าจนทนไม่ไหว ไม่อยากให้ใครมองว่ารู้จักกับเฉียนชิงแม้แต่น้อย เธอทิ้งเขาแล้วหมุนตัวสาวเท้ากึ่งวิ่งตรงไปยังทางเข้าสนามสอบทันที

"เฮ้ย เหวินเหวิน รอผมด้วยสิ!"

เฉียนชิงเริ่มลนลาน รีบซอยเท้ายาวๆ วิ่งไล่ตามไป

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่ดูลนลานเสียกระบวนของเฉียนชิง ถังเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเยาะเย้ยลากยาว

"จิ๊ๆ"

จังหวะนั้นเอง เฉินซือเยว่คุยกับเจ้าหน้าที่เสร็จพอดี เธอถือเอกสารที่ประทับตราเรียบร้อยเดินกลับมา

พอสังเกตเห็นแววตาเจ้าเล่ห์กระหยิ่มใจที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าของถังเซวียน จึงถามด้วยความสงสัย

"มีเรื่องอะไรเหรอ"

ถังเซวียนส่ายหน้าอย่างว่าง่าย "ไม่มีอะไรค่ะ"

ผมยาวสลวยทิ้งตัวเคลียไหล่ ดูเรียบร้อยอ่อนหวาน รูปลักษณ์ภายนอกหลอกตาคนได้ดีทีเดียว

เฉินซือเยว่จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

อันที่จริง ตอนนี้ในใจเธอกำลังกระวนกระวายอย่างหนัก!

ตอนที่รู้เป็นครั้งแรกว่าหลี่รั่วสวินจะสอบเข้าสาขาการแสดง เธอถึงกับทำตัวไม่ถูก

ใครๆ ก็ย่อมคิดว่าเด็กหนุ่มน่าจะสอบเข้าสาขาขับร้องมากกว่า!

แม้บริษัทจะเชิญครูสอนการแสดงมืออาชีพมาติวเข้มให้หลี่รั่วสวินล่วงหน้าแล้วก็ตาม แต่เมื่อคำนวณดูให้ดี เวลาเรียนที่มีประสิทธิภาพจริงๆ ช่างแสนสั้น

เบื้องหลังความก้าวหน้าอย่าง "รวดเร็วปานปาฏิหาริย์" ของการฟื้นฟูร่างกาย คือความเจ็บปวดและความพยายามที่ยากเกินกว่าคนธรรมดาจะจินตนาการ

ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น การบาดเจ็บกระทบกระเทือนถึงกระดูกและเส้นเอ็น ร่างกายเดิมก็ยังคงอ่อนแออยู่ดี

แม้กระทั่งการร้องเพลงที่หลี่รั่วสวินถนัดที่สุด ก็อาจได้รับผลกระทบจากสมรรถภาพการทำงานของหัวใจและปอดที่ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ จนทำให้หายใจไม่ทัน ลมหายใจไม่นิ่ง ยากที่จะเปล่งพลังออกมาได้เหมือนช่วงพีค ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแสดงที่ต้องเคลื่อนไหวร่างกายอย่างหนักและต้องระเบิดอารมณ์ รวมถึงการทดสอบบุคลิกภาพและการจัดระเบียบร่างกายที่ต้องใช้แรงกายมหาศาลเลย

เฉินซือเยว่สูดหายใจเข้าลึก เค้นรอยยิ้มให้กำลังใจออกมาแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน

"เสี่ยวสวิน ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ทำให้เต็มที่เหมือนปกติก็พอ สู้ๆ!"

"ครับ ผมจะพยายามครับพี่ซือเยว่"

หลี่รั่วสวินเงยหน้าขึ้น หน้ากากอนามัยบดบังสีหน้าของเขาไว้ ทว่าดวงตาคู่นั้นที่เผยให้เห็นกลับโค้งลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยวแสนละมุน

น้ำเสียงที่ลอดผ่านหน้ากากอนามัยแม้อู้อี้ แต่กลับแฝงพลังอ่อนโยนที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจ

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น หางตาของเฉินซือเยว่ก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวหน้าตาหวานละมุนคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล กำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้น หันเลนส์กล้องตรงมาทางหลี่รั่วสวิน แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดมิด

เมิ่งเถียนจิ้งแทบจะตื่นเต้นจนหัวใจวาย

เธอเพ่งมองเด็กหนุ่มสวมหน้ากากอนามัยตรงหน้าอย่างละเอียด มั่นใจ แน่นอน และฟันธงเลยว่านี่คือหลี่รั่วสวินไม่ผิดแน่!

อย่าถามว่าเธอรู้ได้อย่างไร ถามไปคำตอบก็คือสัญชาตญาณของผู้หญิงล้วนๆ!

——ที่จริงเป็นเพราะในฐานะแฟนคลับ เธอคุ้นเคยกับไอดอลของตัวเองมากเกินไปต่างหาก

พอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบรอบข้าง เมิ่งเถียนจิ้งก็แอบส่งเสียงฮึในใจ

พวกเธอจะไปเข้าใจอะไรเกี่ยวกับหลี่รั่วสวินกัน?

เขาจะต้องทำให้ทุกคนตกตะลึงจนตาค้างแน่นอน!

ทันใดนั้น เสียงเอะอะอึกทึกที่ดังสนั่นยิ่งกว่าเดิมก็พลันแว่วมาจากอีกฝั่งของทางเข้าสนามสอบ ซัดกระหน่ำกวาดทั่วบริเวณราวกับเกลียวคลื่น

"ซูอี้โจว! ซูอี้โจวมองทางนี้หน่อย!"