บทที่ 75 ความโอ่อ่าอลังการ

"กรี๊ด! อี้โจวสู้ๆ นะ! ขอให้สอบผ่านราบรื่น!"

"โจวโจว! แม่รักลูกนะ!"

เสียงกรีดร้อง เสียงตะโกนก้อง เสียงลั่นชัตเตอร์กล้อง และเสียงสัญญาณถ่ายรูปจากโทรศัพท์มือถือดังระงมพันกันยุ่งเหยิง ถี่รัวจนแก้วหูแทบแตก

สารพัดเสียงปนเปกัน กลายเป็นกระแสธารความวุ่นวายที่หลี่รั่วสวินทั้งคุ้นเคยและนึกขยาดอยู่ในใจ

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใต้หน้ากากอนามัยเหมือนจะได้กลิ่นอวลชวนอึดอัดจากการที่ผู้คนมารวมตัวกันแน่นขนัด

ฝูงชนกลุ่มใหญ่ที่ชูกล้อง โทรศัพท์มือถือ หรือแม้กระทั่งป้ายสโลแกนกำลังห้อมล้อมใครบางคน พร้อมกับพยายามเบียดเสียดไปข้างหน้า

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องออกแรงคุมระเบียบอย่างยากลำบาก คอยกันแฟนคลับที่คลั่งไคล้กับนักข่าวบางส่วนที่ได้กลิ่นข่าวตามมาให้อยู่วงนอก

หลี่รั่วสวินนึกอยากจะหันไปมองตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับพบความจริงอันน่าเศร้าว่า ระดับสายตาตอนนั่งอยู่บนรถเข็นนั้นช่างจำกัดเหลือเกิน พยายามเงยหน้ามองก็เห็นเพียงหัวคนดำพรึ่บกับแผ่นหลังของเสื้อขนเป็ดหลากสีที่ขยับไหวไปมา

เขาพลันพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แน่นอนว่าต่อให้มองไม่เห็นตัว แค่ฟังเสียงเอิกเกริกแสบแก้วหูบวกกับชื่อที่แฟนคลับตะโกนซ้ำไปซ้ำมา เขาก็รู้แล้วว่าใครมา

ซูอี้โจว

วิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋เป็นสถาบันแห่งเดียวในแถบนี้ที่มีสนามสอบสาขาการแสดง การได้เจอซูอี้โจวซึ่งมาจากเขตรับสมัครเดียวกันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

แล้วซูอี้โจวเป็นใครกันล่ะ?

แม้หลี่รั่วสวินจะไม่เคยให้ความสนใจเป็นพิเศษ แต่ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเขาติวเข้มเรื่องราวในวงการบันเทิงของโลกใบนี้มาตลอด จึงย่อมเคยได้ยินชื่อนี้ผ่านหูมาบ้าง

อีกฝ่ายคือหัวหน้าวง Sailing Teens หรือ ST วงไอดอลระบบเด็กฝึกที่เติบโตต่อหน้าแฟนคลับในสังกัดหงกวงมีเดีย ค่ายบันเทิงชื่อดังระดับประเทศ

ไอดอลระบบนี้ ไม่เหมือนกับพวกที่ดังข้ามคืนจากรายการเฟ้นหาไอดอลแบบพวกเขา

ซูอี้โจวเซ็นสัญญาเข้าบริษัทตั้งแต่สิบขวบเศษ ตอนยังเป็นเด็กไม่รู้ประสีประสา ทุกรายละเอียดในชีวิตและการเติบโตล้วนอยู่ภายใต้การวางแผนของค่ายและบันทึกผ่านเลนส์กล้อง ค่อยๆ เผยให้แฟนคลับได้เห็นทีละก้าว

ไอดอลที่บ่มเพาะขึ้นมาด้วยรูปแบบนี้ แฟนคลับจะรู้สึกมีส่วนร่วมอย่างมาก ทั้งเวลาและความรู้สึกที่ทุ่มเทลงไปจึงมหาศาลจนน่าตกใจ!

ความภักดีของแฟนคลับจึงสูงลิบลิ่วตามไปด้วย

ทว่าด้วยเหตุนี้ พฤติกรรมของกลุ่มแฟนคลับจึงมักจะคลั่งไคล้รุนแรงกว่า และบางครั้งก็ถึงขั้นสุดโต่ง

การสอบเกาเข่าของซูอี้โจวจึงย่อมตกเป็นเป้าสายตาของแฟนคลับอย่างใกล้ชิด

พอรู้สถานที่สอบปุ๊บ แฟนๆ ก็รวมตัวกันเองทันที มาถึงหน้าสนามสอบล่วงหน้าหลายชั่วโมงเพื่อจับจองทำเลทอง ขึงป้ายผ้าและเตรียมอุปกรณ์เชียร์เสร็จสรรพ

บรรยากาศยิ่งใหญ่อลังการ ทว่าไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าจะรบกวนนักเรียนคนอื่นที่มาสอบตามปกติหรือไม่

"โอ้โห บ้าไปแล้ว! นักข่าวเยอะชะมัด! นี่มันสนามสอบแท้ๆ ทำยังกับมาเดินพรมแดง!"

ถังเซวียนยืนอยู่ข้างรถเข็นของหลี่รั่วสวิน เขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมองไปทางนั้น พลางอุทานอย่างอดไม่ได้

เธอเป็นคนที่ไวต่อความเคลื่อนไหวในวงการบันเทิงที่สุด ข่าวซุบซิบอะไรก็รู้ลึกรู้จริงไปหมด

"อ๋อ ซูอี้โจวจริงๆ ด้วย!

นึกออกแล้ว หลายวันก่อนฉันเพิ่งเลื่อนผ่านบทความโปรโมตของเขาอยู่เลย!

บทความพีอาร์เกลื่อนไปหมด อวยว่าเป็นเด็กเรียนหัวกะทิที่หาตัวจับยากในวงการบันเทิง ไม่ว่าจะไปไหนในมือก็ต้องถือหนังสือไว้เล่มหนึ่ง ช่วงพักกองถ่ายละครก็ยังเอาโจทย์มานั่งทำ นั่งท่องศัพท์อยู่เลย!"

ถังเซวียนเบะปาก น้ำเสียงแฝงแววแซวเล่นอยู่หลายส่วน

อยู่ในวงการมาจนรู้ไส้รู้พุงกันหมด ใครจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดจะสร้างภาพลักษณ์แบบไหน

นักเรียนและผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่รอเข้าสอบก็ถูกความวุ่นวายกะทันหันนี้รบกวนจนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ เสียงบ่นดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

"น่ารำคาญชะมัด ปกติสอบก็เครียดจะตายอยู่แล้ว…"

"แฟนคลับซูอี้โจวประสาทจะกินเกินไปแล้วมั้ง"

"อุ๊ยตาย ตกใจหมดเลย นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย คนมาออแน่นขนาดนี้ไม่มีใครมาจัดการหน่อยเหรอ เดี๋ยวลูกบ้านฉันต้องเข้าไปสอบนะ!"

ผู้ปกครองและเด็กนักเรียนบางคนเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

ส่วนเฉียนชิงที่เพิ่งแขวะเรื่องคนติดตามของหลี่รั่วสวินและหาว่าเขาใช้เส้นสายเมื่อครู่ กลับมองขบวนของซูอี้โจวตาละห้อยด้วยความอิจฉา ดูเหมือนกำลังเพ้อฝันว่าอนาคตของตัวเองจะเฉิดฉายเปล่งประกายแบบนั้นบ้าง

ภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรูปร่างสูงใหญ่และทีมงาน ซูอี้โจวก้มหน้าจ้ำอ้าว เดินฝ่าเสียงกรีดร้องของแฟนคลับและการรุมล้อมของกองทัพนักข่าว มุ่งตรงไปยังช่องทางพิเศษตรงทางเข้าสนามสอบอย่างรวดเร็ว

เพราะกลุ่มของพวกเขาเดินเบียดเปิดทางเข้าไป ฝูงชนที่แน่นขนัดอยู่แล้วจึงถูกดันให้แหวกออกไปสองข้างทาง

แรงผลักจากคลื่นมนุษย์ลามมาถึงกลุ่มของหลี่รั่วสวินที่อยู่ช่วงกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ยังดีที่หยางเจิ้งซึ่งตัวสูงใหญ่ยืนขวางอยู่หน้ารถเข็นของหลี่รั่วสวินไม่ห่าง ใช้ร่างกายช่วยรับแรงกระแทกส่วนใหญ่ไว้

ตัวหลี่รั่วสวินจึงไม่โดนเบียดกระแทกโดยตรง ปลอดภัยดีทุกอย่าง

แต่ผู้คนแออัดเช่นนี้ อากาศจึงถ่ายเทแย่ลงทันตา กลิ่นสารพัดปนเปกัน บวกกับความอึกทึกก่อนหน้านี้ ร่างกายที่ยังอ่อนแอของหลี่รั่วสวินจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจติดขัดขึ้นมา

เขาปรับจังหวะการหายใจตามสัญชาตญาณ

ถังเซวียนที่ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังรถเข็นไม่ทันระวังตัวจนซวนเซ เกือบจะล้มลงไป

"ระวังครับ!"

หลี่รั่วสวินมือไวตาไว ยื่นมือไปคว้าเธอไว้ได้ทัน

"ไม่เป็นไรๆ แค่ยืนไม่มั่นเฉยๆ จ้ะ"

ถังเซวียนทรงตัวได้แล้วก็โบกมือ มองไปยังทิศทางของซูอี้โจวด้วยสีหน้าเอือมระอาเต็มทน

"เมื่อกี้ใครบอกว่าเราทำตัวเด่นนะ ของเขานี่สิถึงจะเรียกว่าเล่นใหญ่จริง! มีทั้งแฟนคลับมาเชียร์ มีทั้งการ์ดเปิดทางให้!"

เธอก้มมองหลี่รั่วสวินตามสัญชาตญาณ

"แล้วเสี่ยวสวิน เธอเป็นอะไรไหมเนี่ย ไม่โดนเบียดใช่ไหม"

เด็กหนุ่มเงยหน้าสบตากับเธอพลางส่ายหน้า

ทว่าถังเซวียนเห็นชัดเจนว่าอาการของเขาดูไม่ค่อยดี จึงสบตากับเฉินซือเยว่ที่อยู่ข้างๆ ทันที

เฉินซือเยว่ตัดสินใจเด็ดขาด รีบสั่งให้หยางเจิ้งช่วยเปิดทางตรงไปยังช่องทางพิเศษเช่นกัน

ถังเซวียนเหลือบมองกลุ่มแฟนคลับรอบๆ ที่ยังคงตื่นเต้นและไม่ยอมสลายตัว อดไม่ได้ที่จะพึมพำเสียงเบา

"เสี่ยวสวินบ้านเราก็สมควรได้รับการต้อนรับสมเกียรติแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ! ถ้าไม่ใช่เพราะเขากังวลว่าแฟนคลับจะมารวมตัวกันจนไม่ยอมบอกเรื่องมาสอบสายศิลปะละก็… หึ…"

เมื่อเห็นแผ่นหลังของซูอี้โจวหายลับเข้าไปในทางเข้า นักข่าวที่แบกกล้องเลนส์ซูมยาวเป็นกระบอกข้าวหลามก็พากันเผยสีหน้าผิดหวัง

นักข่าวกลุ่มหนึ่งเริ่มหันกล้องไปจับภาพแฟนคลับที่กำลังส่งเสียงกรี๊ดอย่างตื่นเต้นรอบนอก

ส่วนอีกกลุ่มเริ่มกวาดสายตามองหาท่ามกลางกลุ่มผู้เข้าสอบ เผื่อจะจับประเด็นข่าวที่น่าสนใจอื่นได้บ้าง

ทว่ามีนักข่าววัยกลางคนคนหนึ่ง สวมหมวกแก๊ปและสะพายกล้องมืออาชีพไว้ที่คอ ในจังหวะที่กวาดสายตามองไป สายตาอันเฉียบคมของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่นั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นไม่ไกลนัก

ฝีเท้าของเขาชะงักกึกทันที

เดี๋ยวนะ…

รถเข็นงั้นเหรอ

หน้ากากอนามัย?

แม้ใบหน้าส่วนใหญ่จะถูกปิดบังไว้อย่างมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตากระจ่างใสทว่าแฝงความเหินห่างอยู่หลายส่วน

แต่โครงคิ้วที่ประณีตโดดเด่น รวมถึงออร่าพิเศษเฉพาะตัวที่ไม่จมหายไปแม้จะอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย…

ทำไมดูคุ้นตาขนาดนี้

นักข่าวหยุดเดินกะทันหัน หรี่ตามองพิจารณาอย่างละเอียด ใบหน้าหลายใบหน้าแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

อ๊ะ!

คิ้วและตานั่น…

นี่มันคนที่ตกเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วบ้านทั่วเมืองเมื่อช่วงก่อนหน้านี้… หลี่รั่วสวินไม่ใช่เหรอ!

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

แถมยังนั่งรถเข็นมาด้วยเนี่ยนะ!

มาสอบสายศิลปะเหรอ!

ข้อมูลมหาศาลถาโถมเข้าใส่ประสาทการรับรู้ของนักข่าวคนนี้ทันที

ด้วยสัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการทำข่าวบันเทิงนานนับปี เขายกกล้องขึ้นมาปรับระยะโฟกัสอย่างรวดเร็ว เล็งไปยังทิศทางของหลี่รั่วสวิน และกดชัตเตอร์ลงไปแบบไม่รีรอ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันหลังและถูกผู้ช่วยเข็นรถจากไป!

"แชะ!"

สิ้นเสียงเบาๆ รูปถ่ายด้านหน้าที่มีทั้งรถเข็น หน้ากากอนามัย คิ้วตาอันหล่อเหลาหมดจดของเด็กหนุ่ม และป้ายฉากหลังของ 'วิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋' ก็ถูกบันทึกลงในการ์ดหน่วยความจำของกล้องอย่างแม่นยำ