บทที่ 76 เข้าสู่สนามสอบ

เฉินซือเยว่เข็นรถเข็นเลี่ยงฝูงชนที่แออัดบริเวณทางเข้าสนามสอบ ภายใต้การนำทางของเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังทางเดินด้านข้างอันค่อนข้างเงียบสงบ

เมื่อผลักบานประตูหนาหนักเข้าไป ไออุ่นจากเครื่องทำความร้อนก็พัดเข้าปะทะใบหน้า แตกต่างจากความหนาวเหน็บภายนอกอย่างสิ้นเชิง

อาจเพราะรถเข็นเคลื่อนตัวได้ช้า บริเวณพื้นที่รอสอบจึงมีผู้เข้าสอบยืนรอกันอยู่ก่อนแล้วไม่น้อย

บางคนทนความอบอุ่นไม่ไหว รีบถอดเสื้อขนเป็ดตัวพองออก เผยให้เห็นชุดแสดงที่เตรียมมาอย่างประณีตด้านใน ต่างคนต่างกระซิบกระซาบพูดคุย หรือไม่ก็ตั้งสมาธิกันเงียบๆ

วินาทีที่รถเข็นของหลี่รั่วสวินเข้ามา สายตาของทุกคนก็พร้อมใจกันหันมาจับจ้องเป็นจุดเดียว

ขณะนั้นเอง เจ้าหน้าที่คุมสอบหญิงวัยราวสามสิบปีที่คล้องบัตรพนักงานก็เดินเข้ามา ในมือถือสมุดลงทะเบียนและทิชชูเปียก สีหน้าเคร่งขรึม พูดด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ

"ผู้เข้าสอบทุกท่านโปรดทราบ ก่อนเข้าห้องสอบจะต้องตรวจใบหน้า ไม่อนุญาตให้แต่งหน้าค่ะ กรุณาลบเครื่องสำอางตรงนี้และตรวจสอบข้อมูลยืนยันตัวตนด้วยค่ะ"

นี่เป็นขั้นตอนการเช็ดเครื่องสำอางตามปกติของการสอบสายศิลปะในทุกปี

เฉินซือเยว่ก้าวขึ้นไปข้างหน้า กระซิบสื่อสารกับเจ้าหน้าที่สองสามประโยค

สายตาของคนรอบข้างต่างมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาเห็นคนคนนี้ตั้งแต่ด้านนอกสนามสอบแล้ว

หลายคนชะเง้อคอยาว พยายามมองให้ชัดว่าบุคคลลึกลับที่นั่งรถเข็นและสวมหน้ากากอนามัยคนนี้คือใครกันแน่

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง หลี่รั่วสวินค่อยๆ ยกมือขึ้น นิ้วเรียวเห็นข้อนิ้วชัดเจนเกี่ยวสายคล้องหน้ากากอนามัยเบาๆ แล้วปลดมันลงอย่างนุ่มนวล

วินาทีนั้น ราวกับมีสปอตไลต์ที่มองไม่เห็นสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเขา

การพักฟื้นในร่มเป็นเวลานานทำให้ผิวของเขาขาวซีดจนแทบโปร่งแสง แต่นั่นไม่ได้ลดทอนความประณีตงดงามของใบหน้าลงเลยแม้แต่น้อย

เมื่อไร้เครื่องสำอาง ใบหน้าของเด็กหนุ่มยิ่งดูหมดจดบริสุทธิ์ ขับเน้นไอความเปราะบางของคนป่วยให้เด่นชัดขึ้นจนชวนให้ผู้คนรู้สึกสงสารและเอ็นดูจับใจ

สำหรับคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ที่มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยความใฝ่ฝันจะก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง ใบหน้านี้ถือว่าคุ้นตาเหลือเกิน

หลังจากความเงียบงันชั่วอึดใจ เสียงสูดหายใจลึกที่สะกดไม่อยู่และเสียงอุทานเบาๆ ก็ระเบิดขึ้นในหมู่ผู้คนทันที

"เชี่ย! หลี่รั่วสวินนี่หว่า!"

"หา?!!"

"เขาจะมาสอบคัดเลือกสาขาการแสดงได้ยังไงเนี่ย ยอมใจเลย เขาเป็นนักร้องไม่ใช่เหรอ ควรจะไปสาขาดุริยางคศิลป์สิ?"

เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตะลึงดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย ทว่าไม่นานก็ต้องสงบลงภายใต้สายตาดุๆ ของอาจารย์ ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังอดเหลือบมองไปทางหลี่รั่วสวินไม่ได้อยู่ดี

ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย

ในบรรดาคู่แข่งของเรามีหลี่รั่วสวินด้วยเหรอ

แถมยังมีซูอี้โจวอีกคน

ทำไมถึงได้ซวยมาตกอยู่ที่ห้องสอบนี้ได้นะ!

เวลานี้เฉียนชิงได้แต่มองหลี่รั่วสวินจนตาค้าง

เขาเคยเลื่อนเจอใบหน้านี้บนอินเทอร์เน็ตมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ให้ฝันเขาก็คิดไม่ถึงว่า ผู้เข้าสอบปริศนาคนนี้จะเป็นหลี่รั่วสวินตัวจริง!

เป็นไปได้ยังไงกัน

เขาจะมาสอบสายศิลปะทำไม

เฉียนชิงแทบหาคำพูดมาอธิบายความตกตะลึงในใจไม่ได้

ความรู้สึกเหลือเชื่อและไม่สมจริงถาโถมเข้าใส่สมองอย่างจัง จนทำให้เขามึนงงไปชั่วขณะ

นี่มันศิลปินตัวจริงเสียงจริงระดับดาราดังเลยนะ!

ผู้เข้าสอบอย่างพวกตนที่ยังต้องดิ้นรนแทบตายเพื่อแย่งตั๋วเข้าสถาบันศิลปะ ไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับเขาเลยสักนิด!

ต่อให้พวกตนฟลุกสอบติดขึ้นมา อนาคตจะสร้างชื่อเสียงในวงการนี้ได้หรือเปล่ายังเป็นเครื่องหมายคำถาม

ทว่าหลี่รั่วสวินกลับไปยืนอยู่ตรงเส้นชัยที่ผู้คนมากมายใฝ่ฝันถึงตั้งนานแล้ว

ความอิจฉาริษยาอันขมขื่นยากจะอธิบาย คืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจของเฉียนชิงราวกับเถาวัลย์พิษ จนเขาเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ณ อีกมุมหนึ่งที่ไม่ไกลกันนัก ซูอี้โจวที่มาร่วมสอบก็สังเกตเห็นการมีอยู่ของหลี่รั่วสวินเช่นกัน

จู่ๆ เขาก็รู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นมาอย่างรุนแรง

แต่ไหนแต่ไรมา ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ซูอี้โจวเคยชินกับการเป็นจุดศูนย์กลางของฝูงชน คอยรับสายตาอิจฉาและชื่นชมมาโดยตลอด

ทว่าในเวลานี้ หลี่รั่วสวินกลับแย่งสปอตไลต์ของทุกคนไปจนหมดเกลี้ยง

ส่วนตัวเขา กลับกลายเป็นเพียงหนึ่งในสายตามากมายที่ยืนมุงดูอีกฝ่าย!

เรื่องนี้จะให้คนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างซูอี้โจวยอมรับได้อย่างไร

เขาเหยียดหลังตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองผ่านหลี่รั่วสวินไป พลางแค่นเสียงฮึในใจ และเริ่มเปรียบเทียบตัวเองกับหลี่รั่วสวินอย่างเงียบๆ

ทั่วทั้งพื้นที่รอสอบอบอวลไปด้วยความเงียบอันพิลึกพิลั่น มีเพียงสายตานับไม่ถ้วนที่สอดประสานและปะทะกันกลางอากาศอย่างไร้เสียง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน

ไม่นานเฉียนชิงก็หาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองได้

เหอะ เป็นดาราแล้วยังไงล่ะ

นี่มันสอบคัดเลือกเข้าสาขาการแสดงนะ!

ซูอี้โจวพอมีพื้นฐานมาบ้างก็ไม่แปลก

แต่หลี่รั่วสวินคนนี้ ก็แค่ร้องเพลงพอฟังได้ไม่ใช่เหรอ

บทที่เคยเล่นไม่กี่เรื่องก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าโดนด่าเละหรอกเหรอ

อีกอย่าง ดูสิ ยังนั่งรถเข็นอยู่เลย

การสอบสาขาการแสดง ทั้งท่วงท่าสรีระ ทั้งการแสดงแอ็กติง มีด่านไหนบ้างที่ไม่ต้องขยับเขยื้อนร่างกาย

สภาพแบบนี้ ไม่แน่ว่าอาจตกม้าตายตั้งแต่พาร์ตสรีระกับการแสดงเลยก็ได้!

ถึงตอนนั้นพอมีข่าวหลุดออกไป ก็มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความหงุดหงิดในใจของเฉียนชิงก็มลายหายไปกว่าครึ่ง แปรเปลี่ยนเป็นความสะใจลึกๆ ที่เฝ้ารอคอยแทน

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น กรรมการคุมสอบหญิงที่รับผิดชอบการตรวจเช็กหน้าตาก็ถือแผ่นเช็ดเครื่องสำอาง เดินตรงมาหาหลี่รั่วสวิน

เมื่อเฉียนชิงเห็นดังนั้น แววตาก็ฉายประกายเยาะเย้ยอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เขาหรี่ตาลง จ้องมองผิวพรรณที่เนียนกริบแทบไร้ที่ติของหลี่รั่วสวิน พลางคิดในแง่ร้าย

หลี่รั่วสวินคงไม่ได้แอบแต่งหน้าสไตล์โนเมกอัปมาหรอกนะ

คิดจะอาศัยความเป็นดาราตีเนียนผ่านไปงั้นเหรอ

รอดูเถอะ ถ้าโดนเช็ดเจอรองพื้นคาตาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

เจ้าหน้าที่หญิงที่เดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าตัวตนที่แท้จริงของผู้เข้าสอบลึกลับคนนี้คือหลี่รั่วสวิน ก็ยากจะเก็บงำความประหลาดใจไว้บนใบหน้าได้

แม้ว่าในแต่ละวันเธอจะต้องเผชิญหน้ากับหนุ่มหล่อสาวสวยนับไม่ถ้วน แต่ความสะดุดตาของใบหน้าตรงหน้านี้ก็ยังทำให้เธอต้องอุทานในใจเบาๆ ว่า 'โห!'

ตัวจริงดูดีกว่าในรูปที่ผ่านการรีทัชหรือคลิปวิดีโอบนเวทีพวกนั้นเสียอีก!

แถมยังเป็นความดูดีแบบธรรมชาติแท้ๆ ปราศจากการแต่งแต้ม

เธอประเมินมองหลี่รั่วสวินตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง ในใจก็อดพึมพำไม่ได้เช่นกัน

แต่นี่ไม่ได้แต่งหน้าจริงๆ เหรอ

ถ้าอย่างนั้นสภาพผิวนี่มันไม่โกงเกินไปหน่อยเหรอ

เธอหยิบทิชชูเปียกขึ้นมาเริ่มเช็ดหน้าให้หลี่รั่วสวินตามขั้นตอน ตั้งแต่หน้าผากไปจนถึงพวงแก้ม แล้วลากลงไปถึงคางอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทว่าผิวพรรณกลับเนียนละเอียดขาวผ่อง เปล่งปลั่งดั่งหยก

พอก้มมองทิชชูเปียกอีกที ก็ยังคงเป็นสีขาวสะอาดตา ไร้ร่องรอยของรองพื้นหรือเครื่องสำอางใดๆ แม้แต่น้อย

หลี่รั่วสวินรู้สึกว่าแก้มของตัวเองถูกทิชชูเปียกถูไปถูมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันค่อนข้างคัน และชักจะ…ไม่จบไม่สิ้นสักที

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เอียงศีรษะหลบแผ่นทิชชูเปียกนั้นเล็กน้อย ดวงตากระจ่างใสช้อนมองเจ้าหน้าที่หญิง น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่บ้าง

"อาจารย์ครับ ขอถามหน่อย…เสร็จหรือยังครับ ผมไม่ได้แต่งหน้าจริงๆ นะครับ"

เจ้าหน้าที่หญิงดึงสติกลับมา สายตาที่ใสซื่อราวกับกวางน้อยของเด็กหนุ่มประสานเข้ากับดวงตาของเธอ แฝงไว้ด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจอยู่หลายส่วน

เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า เพราะการที่ตนเองเช็ดซ้ำไปซ้ำมาเมื่อครู่ พวงแก้มที่เดิมทีค่อนข้างซีดขาวของเขา ตอนนี้จึงปรากฏเลือดฝาดตามธรรมชาติขึ้นมาจางๆ เผยรอยแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย