บทที่ 77 โอกาส

"แค่กๆ"

เจ้าหน้าที่คุมสอบหญิงกระแอมไออย่างเก้อเขิน รีบชักทิชชูเปียกกลับเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตัวเอง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ เรียบร้อยแล้ว"

จากนั้นเธอก็ปรับสีหน้าให้ขึงขังจริงจัง กลับมาทำตามหน้าที่อีกครั้งอย่างเป็นทางการ รีบตรวจเช็กบัตรประชาชนและบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของหลี่รั่วสวินอย่างรวดเร็ว

"ยืนยันตัวตนผ่านค่ะ เชิญไปรอตรงนู้นได้เลยนะคะ คอยฟังเรียกหมายเลข แล้วเข้าห้องสอบตามลำดับค่ะ"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปยังผู้เข้าสอบคนถัดไป

ทว่าแผ่นหลังที่รีบจ้ำอ้าวนั้น ดูคล้ายกับกำลังเผ่นหนีเอาตัวรอดอยู่นิดๆ…

เฉียนชิงที่ตอนแรกตั้งตารอดูเรื่องสนุกอย่างใจจดใจจ่อ พอได้เห็นภาพนี้เข้า รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าก็พลันแข็งค้าง เปลี่ยนเป็นความผิดหวังและไม่อยากจะเชื่ออย่างปิดไม่มิด

ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่คอยจับจ้องหลี่รั่วสวินอยู่ต่างพากันละสายตาที่เต็มไปด้วยการสำรวจหรือความริษยากลับไป ในใจร่ำร้องคร่ำครวญกันระงม

อะไรกันเนี่ย

ไม่ได้แต่งหน้าจริงๆ ด้วยเหรอ!

จะเกินเบอร์ไปแล้วมั้ง

ในโลกความจริงมีคนที่หน้าสดแล้วหล่อได้ขนาดนี้จริงดิ!

แบบนี้จะเหลือทางให้คนอื่นรอดบ้างไหม!

บางคนแอบเอาเขาไปเปรียบเทียบกับซูอี้โจวในใจโดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะส่ายหน้าไปมาทันที

ถ้าดูแค่รูปลักษณ์ภายนอก หลี่รั่วสวินนี่มันเหนือชั้นกว่าแบบคนละมิติชัดๆ

ตอนเด็กๆ ซูอี้โจวก็ดูน่ารักดีอยู่หรอก แต่พอโตขึ้นมาทำไมสัดส่วนใบหน้าถึงดูแปลกๆ ชอบกล

หลายคนถึงกับแอบถอนหายใจในใจ

ถ้าพ่อแม่ให้หน้าตาแบบนี้กับฉันมาบ้าง การสอบสายศิลปะครั้งนี้จะมีอะไรต้องกังวลอีกล่ะ!

แม้จะตกเป็นเป้าสายตาอันซับซ้อนนับไม่ถ้วน แต่หลี่รั่วสวินกลับทำเหมือนไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก สีหน้ายังคงราบเรียบ เพียงแค่นั่งอยู่บนรถเข็นอย่างสงบเงียบ

เฉินซือเยว่เข็นรถพาเขาไปยังบริเวณมุมหนึ่งของโซนรอสอบ

เธอก้มมองเสี้ยวหน้าอันนุ่มนวลและแพขนตาที่กะพริบไหวเบาๆ ของหลี่รั่วสวิน สัมผัสได้ว่าภายใต้สีหน้านิ่งเฉยที่ต่างไปจากปกตินั้น ดูเหมือนจะแฝงความตึงเครียดจางๆ เอาไว้

แม้ว่าในใจของเฉินซือเยว่เองจะรู้สึกกระวนกระวาย และไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดกับการข้ามสายมาสอบคัดเลือกสายศิลปะของหลี่รั่วสวินในครั้งนี้ แต่เธอก็ยังคงโน้มตัวลงไป ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ผ่อนคลายที่สุด

"ไม่ต้องตื่นเต้นนะ รั่วสวิน ทำใจให้สบาย คิดซะว่ามาเดินเล่นเปิดหูเปิดตา มาสัมผัสบรรยากาศเฉยๆ ด้วยต้นทุนอย่างนาย อนาคตไม่มีปัญหาแน่นอนจ้ะ"

หลี่รั่วสวินช้อนตาขึ้น ส่งยิ้มแห้งๆ ที่แฝงความจนใจให้เฉินซือเยว่

"ครับ หวังว่าโชคจะเข้าข้างบ้างนะครับ"

"ไม่เป็นไร ทำให้เต็มที่ก็พอ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ในใจพี่ นายยอดเยี่ยมที่สุดเสมอจ้ะ"

เฉินซือเยว่ส่งพลังบวกให้อย่างเต็มที่

หลี่รั่วสวินพยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ

แต่แท้จริงแล้วในใจเขากลับสงบนิ่งยิ่งนัก

เวลากรรมการเจอผู้เข้าสอบที่เป็นศิลปินมีกระแสในตัว หากไม่แสดงออกมาแย่จนเกินเยียวยา โดยทั่วไปก็มักจะไม่หาเรื่องบีบคั้นอยู่แล้ว

เผลอๆ บางทีอาจจะผ่อนปรนเกณฑ์ให้มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

คงไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว ให้โดนแฟนคลับตามด่าเปิงเพียงเพราะการให้คะแนนหรอกจริงไหม

ยุคนี้แฟนคลับสายติ่งเชี่ยวชาญการขุดประวัติประจานกันจะตายไป

ยิ่งไปกว่านั้น ที่ไอดอลจำนวนมากถูกคนดูวิจารณ์ว่าการแสดงห่วยแตก นั่นก็เพราะพวกเขาถูกนำไปเปรียบเทียบกับนักแสดงมืออาชีพที่จบจากสถาบันโดยตรงและคลุกคลีอยู่ในกองถ่ายมานานหลายปีต่างหาก

ยกตัวอย่างเช่น เกณฑ์ผ่านที่ทำให้คนดูไม่ขัดตาคือ 60 คะแนน

พวกไอดอลอาจจะวนเวียนอยู่แถวๆ 30 ถึง 55 คะแนน จะโดนสับเละก็เป็นเรื่องธรรมดา

แต่พวกผู้เข้าสอบหน้าใหม่ตรงหน้านี้ล่ะ คนที่เก่งหน่อยอาจจะแตะถึง 50 คะแนน ส่วนคนที่แย่หน่อยก็คงได้แค่สิบกว่าหรือยี่สิบกว่าคะแนนเท่านั้น

การจะเอาชนะพวกเขา ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

ยังไงเสีย ศิลปินก็เคยผ่านการทำงานในกองถ่ายจริงๆ มาแล้ว

ประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ยินได้เห็นจนซึมซับมาจากกองถ่ายนั้น อย่างน้อยก็ยังสร้างความได้เปรียบให้เห็นอยู่บ้าง

ดังนั้น หลี่รั่วสวินจึงไม่ได้กังวลอะไรขนาดนั้น

สิ่งที่เขาต้องขบคิดในตอนนี้ ไม่ใช่ว่าจะสอบให้ "ผ่าน" อย่างไร แต่เป็นจะผ่านอย่างไรให้ "พอเหมาะพอเจาะ" ต่างหาก

แน่นอนว่าเขาสามารถงัดฝีมือที่แท้จริงจากชาติก่อนออกมาสร้างความตื่นตะลึงให้คนทั้งห้องสอบได้

แต่ปัญหาก็คือ มันไม่สอดคล้องกับภาพลักษณ์ตัวตนของเขาในตอนนี้น่ะสิ!

ไอดอลที่ก่อนหน้านี้แสดงเรื่องไหนก็โดนด่าเรื่องนั้น จู่ๆ จะมาแสดงเทพแบบก้าวกระโดดในการสอบสายศิลปะ มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!

สิ่งที่เขาต้องการจะเป็น คือไอดอลที่ขยันมุมานะอย่างยิ่งยวดแถมยังมีพรสวรรค์ จนฝีมือการแสดงพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วในการเรียนรู้หลังจากนี้ต่างหาก

หัวใจสำคัญอยู่ที่คำว่า "พัฒนา" ต้องทำให้ทุกคนเห็นการเติบโตและการเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างชัดเจน แบบนี้ถึงจะน่าเชื่อถือกว่า!

การสอบเข้าวิทยาลัยการแสดงเป็นเพียงก้าวแรกของการเดินทางอันยาวไกลเท่านั้น

ตอนนี้เขาแค่ต้องแสดงฝีมือให้อยู่ในระดับที่สมควรมีสำหรับ "ก้าวแรก" ให้ดีกว่าละครห่วยๆ ที่เคยเล่นไว้สักนิดหน่อย และเฉือนเอาชนะพวกผู้เข้าสอบหน้าใหม่เหล่านี้ได้แค่นั้นก็พอแล้ว

ไม่นานนัก การสอบก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เจ้าหน้าที่คุมสอบถือแฟ้มเอกสารที่สลับลำดับเรียบร้อยแล้วเดินออกมา กระแอมไอเบาๆ แล้วเริ่มขานชื่อ

ขณะที่ร่างของผู้เข้าสอบทยอยหายลับเข้าไปหลังประตูห้องสอบทีละคน บรรยากาศในโซนรอสอบก็ยิ่งทวีความตึงเครียด

เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอนาคต ผู้เข้าสอบที่เดิมทีแอบชำเลืองมองหลี่รั่วสวินอยู่เนืองๆ ต่างก็รีบดึงสมาธิกลับมาจดจ่อกับตัวเอง

เฉินซือเยว่รู้สึกราวกับหัวใจจะกระดอนหลุดออกมานอกลำคอ ปลายนิ้วถึงกับเย็นเฉียบ

ทั้งที่เธอเป็นแค่ผู้ติดตามที่มาช่วยเข็นรถแท้ๆ แต่บรรยากาศตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในห้องสอบกลับราวกับมีตัวตน กดทับลงบนหน้าอกของเธอจนหนักอึ้ง

รอบข้างเงียบสงัดจนน่ากลัว ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสั้นแผ่วของผู้เข้าสอบ กับเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว

เรียนจบมาตั้งหลายปี เธอแทบจะลืมความรู้สึกเวลาเข้าสอบไปหมดแล้ว

ทว่าในเวลานี้ ความทรงจำที่เคยถูกปิดผนึกไว้กลับผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัด พร้อมกับความวิตกกังวลอันแสนคุ้นเคย ราวกับดึงเธอย้อนกลับไปอยู่ในสนามสอบเกาเข่าอีกครั้ง

เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลี่รั่วสวินอีกหน

เขายังคงนั่งอยู่บนรถเข็นอย่างสงบนิ่ง ประหนึ่งรูปสลักอันวิจิตรและเปราะบาง แพขนตายาวหนาทอดต่ำ ทิ้งเงาจางๆ ลงบนผิวใต้ตาขาวผ่อง ใบหน้าด้านข้างสะท้อนแสงไฟเพดานจนเปล่งประกายชวนฝัน

“กลุ่มถัดไป ขอให้นักเรียนแปดคนที่มีรายชื่อดังต่อไปนี้เตรียมตัว…”

ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศคล้ายจะแข็งค้างไปชั่วขณะ

“ซูอี้โจว”

ร่างหนึ่งลุกขึ้นยืน เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แฝงความเย่อหยิ่งทระนงที่ยากจะซ่อนไว้

เจ้าหน้าที่คุมสอบชะงักไปนิด สายตาเลื่อนไปตามตารางรายชื่อ ก่อนที่เสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นจะดังขึ้นอีกครั้ง กังวานทะลุผ่านความเงียบงัน

“หลี่รั่วสวิน”

แทบจะในจังหวะเดียวกับที่ได้ยินชื่อตัวเอง หลี่รั่วสวินก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ทอดมองมาอย่างไม่ปิดบัง

เขาเงยหน้าขึ้น และสบเข้ากับสายตาของซูอี้โจวพอดี

แม้จะมีเก้าอี้ขวางกั้นอยู่หลายแถว หลี่รั่วสวินก็ยังจับความมุ่งร้ายอันโจ่งแจ้งในแววตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน รวมถึงความกระหายในชัยชนะอันรุนแรงที่แทบจะล้นทะลักออกมา

ซูอี้โจวเบือนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว พลางแค่นเสียงหึในใจ

พวกไร้พื้นฐานการแสดงแม้แต่หางอึ่ง กล้าสะเออะมาสอบวิทยาลัยการแสดงเนี่ยนะ?

ช่างไม่เจียมกะลาหัว!

ประกายความสนุกผุดขึ้นในใจของหลี่รั่วสวิน

โอ้โห บังเอิญดีแท้

คนวงการเดียวกันย่อมเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว

ในห้องสอบแคบๆ แห่งนี้ ซูอี้โจวคงคิดว่าตนเองโดดเด่นเหนือใคร แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะมีเขาโผล่พรวดขึ้นมาขัดตาทัพ

ในฐานะไอดอลเหมือนกัน จะรู้สึกต่อต้านและไม่ชอบขี้หน้าก็ไม่ใช่เรื่องเข้าใจยากอะไร

ทว่า…

หลี่รั่วสวินแอบหัวเราะในใจ

เขากำลังมองหาโอกาสกอบโกยแต้มอยู่พอดี!

การได้ชนกับคู่แข่งที่มีทั้งกระแสและยอดเอนเกจเมนต์ติดตัวมาแบบนี้ มันคือลาภลอยที่วิ่งมาชนถึงที่ชัดๆ!