บทที่ 78 สมคำร่ำลือจริงหรือ

เฉินซือเยว่เองก็สังเกตเห็นสายตาที่ไม่คิดจะปิดบังของซูอี้โจวได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

เธอขมวดคิ้วมุ่นโดยสัญชาตญาณ พลางหันไปมองหลี่รั่วสวินข้างกายด้วยความกังวล

ทว่าหลี่รั่วสวินกลับดูคล้ายไม่รับรู้ถึงเจตนาร้ายนั้นแม้แต่น้อย เขายังคงวางท่าทีเป็นคนอารมณ์ดี ส่งยิ้มบางเบาอ่อนโยนให้อีกฝ่าย หางตาโค้งลงพองามแลดูไร้เดียงสานิดๆ

พอซูอี้โจวเห็นรอยยิ้มนั้น ก็รู้สึกเหมือนปล่อยหมัดชกลงบนก้อนนุ่น ไม่เพียงไม่สะกิดผิวอีกฝ่ายสักนิด ซ้ำยังสะท้อนกลับมาทำเอาตัวเองแน่นหน้าอกไปหมด

โทสะไร้ที่มาพลุ่งพล่านอยู่ในอก ไม่เพียงไม่มอดดับแต่กลับยิ่งลุกโชน เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปเค้นถามตรงนั้นว่าเอาสิทธิ์อะไรมาทำท่าทีแบบนี้ใส่ตน แต่สุดท้ายสติก็ยังคงมีชัยเหนืออารมณ์

ผู้เข้าสอบทั้งแปดคนถูกขานชื่อจนครบ เจ้าหน้าที่คุมสอบเดินนำอยู่ด้านหน้า

พวกเขาทั้งแปดเดินตามเจ้าหน้าที่ผ่านโถงทางเดินอันเงียบสงบ จนมาถึงห้องพักรอสอบห้องหนึ่ง

ที่นี่เงียบกริบเช่นเดียวกัน บนผนังมีโปสเตอร์เกี่ยวกับการแสดงติดอยู่ประปราย

ตามขั้นตอนแล้ว ทั้งแปดคนจะต้องแบ่งออกเป็นสองกลุ่มย่อย กลุ่มละสี่คน

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนการสอบแสดงละครสั้นในลำดับถัดไป

หัวใจหลักของการสอบสายศิลปะ ย่อมหนีไม่พ้นเสียง บทพูด สรีระ และการแสดง

สามอย่างแรกไม่ต้องอธิบายให้มากความ การใช้เสียง การเปล่งบทพูด และการเคลื่อนไหวของร่างกาย

ดูจากตัวอักษรก็รู้ว่าคือการสอบร้องเพลง การท่องบทพูด (การอ่านบทกวีหรือร้อยแก้ว) และการเต้นหรือศิลปะการต่อสู้

ส่วนการแสดงซึ่งเป็นด่านสุดท้ายนั้น การสอบคัดเลือกระดับมณฑลของมณฑลจวี๋จะเป็นการแสดงละครสั้นด้นสดกลุ่มละสี่คน

กรรมการจะกำหนดสถานการณ์เฉพาะให้ แล้วให้ผู้เข้าสอบคิดวางโครงเรื่องและร่วมมือกันแสดงออกมาให้เสร็จสิ้นภายในเวลาอันสั้น เป็นการทดสอบความสามารถในการทำงานร่วมกับผู้อื่น ไหวพริบปฏิภาณ รวมถึงทักษะการแสดง

หลี่รั่วสวินถูกจัดให้อยู่กลุ่มที่สอง

เขาเงยหน้ามองสมาชิกในกลุ่มเดียวกัน นอกจากตัวเขาแล้ว ยังมีเด็กหนุ่มอีกสองคน และเด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใสที่เขาเคยเห็นด้านนอกสนามสอบก่อนหน้านี้อีกหนึ่งคน

เมื่อเมิ่งเถียนจิ้งเห็นว่าหลี่รั่วสวินอยู่กลุ่มเดียวกับตน แววตาก็พลันเป็นประกายวาววับด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

ทว่าแรงกดดันจากการสอบที่จวนจะเริ่มต้น ทำให้เธอรีบดึงสมาธิกลับมาอย่างรวดเร็ว นิ้วมือขยับปรับจังหวะการหายใจอย่างประหม่า เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสอบที่จะมาถึง

ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในห้องสอบจริงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ต้วนอันหนิงซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะยาวอาศัยช่วงเวลาว่างหมุนเปิดกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิบนโต๊ะ จิบน้ำชาอุ่นๆ เข้าไปหนึ่งคำเพื่อหล่อเลี้ยงลำคอที่แห้งผาก

เขาวางกระบอกน้ำลง ก้นกระบอกกระทบกับพื้นโต๊ะเกิดเสียงดังเบาๆ

“เหล่าต้วนเอ๊ย คุณนั่งปักหลักทำหน้าตึงอยู่ตรงนั้น เด็กๆ แทบจะกลัวจนหัวหดหมดแล้ว ดูเด็กผู้หญิงรอบที่แล้วสิ เสียงสั่นจนเกือบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ”

กรรมการคุมสอบหญิงทางด้านซ้ายของต้วนอันหนิงเอ่ยแซวขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงแฝงความสนิทสนมคุ้นเคย

เธอสวมแว่นตา ดูแล้วมีบุคลิกเหมือนครูฝ่ายปกครองไม่ผิดเพี้ยน

“พอเลย พอเลย คุณน่ะ หลิวเฟย เวลาสอนนักเรียนท่าทางก็ไม่แพ้กันหรอก คลาสสาธารณะคราวที่แล้ว ใครกันแน่ที่เกือบดุนักเรียนจนร้องไห้”

ต้วนอันหนิงดูอายุราวสี่สิบกว่าปี สีหน้าจริงจังเคร่งขรึมอยู่เป็นนิจทำให้ร่องแก้มลึกเห็นได้ชัด

“แหม ดูสิคะ เหล่าต้วนยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่เลย!” กรรมการหญิงหลิวเฟยแกล้งชี้ต้วนอันหนิงอย่างเล่นใหญ่ หันไปหัวเราะกับกรรมการคนอื่นๆ ทั้งสองข้าง “พวกคุณฟังดูสิคะ คนอะไรใจแคบจริงๆ”

กรรมการซ้ายขวาก็ร่วมวงส่งยิ้มรับมุกอย่างเข้าขากัน

หลิวเฟยหันสายตากลับมาที่ต้วนอันหนิงอีกครั้ง

“ฉันหวังดีกับนักเรียนต่างหากล่ะคะ ต้องเข้มงวดสิ ไม่เหมือนคุณหรอก แค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ดูเป็นผู้ทรงอำนาจแล้ว คราวหน้ายังไงก็ต้องเชิญตัวพ่อของวงการอย่างคุณไปที่โรงละครของเราให้ได้ ไปช่วยเปิดหูเปิดตา บรรยายให้ความรู้พวกนักแสดงรุ่นใหม่ๆ ของเราได้เปิดโลกกันบ้าง”

“ปากคอนี่ไม่ยอมใครเลยนะ ยังจะมาตัวพงตัวพ่อ ขืนยกยอกันต่อไป ฉันคงลอยจนลืมทางกลับบ้านกันพอดี”

ต้วนอันหนิงถูกคำพูดของเธอหยอกจนหลุดยิ้มออกมาบางๆ พลางโบกมือปฏิเสธ

“ถ่อมตัวไปได้จริงไหมคะ ถึงขั้นเป็นคณบดีสาขาการแสดงของวิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋ อาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอก ศาสตราจารย์อาวุโส แบบนี้ยังไม่นับเป็นตัวพ่อของวงการอีกเหรอ ตอนเด็กๆ ฉันยังโตมากับเรื่อง ‘ครอบครัวเดียวกัน’ ที่เหล่าต้วนแสดงอยู่เลย”

“ให้ตายสิ คุณพูดแบบนี้ผมรู้สึกเหมือนแก่จนขาข้างหนึ่งก้าวลงหลุมไปแล้วเลยนะ”

ต้วนอันหนิงแกล้งทำหน้าขุ่นเคือง คนรอบข้างต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

ในฐานะประธานและรองประธานกรรมการคุมสอบของสนามสอบวิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋สำหรับการสอบคัดเลือกระดับมณฑลครั้งนี้ ต้วนอันหนิงกับหลิวเฟย คนหนึ่งเป็นถึงคณบดีสาขาการแสดงควบตำแหน่งศาสตราจารย์ของวิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋ อีกคนเป็นนักแสดงระดับหนึ่งของโรงละครพูดแห่งมณฑลจวี๋ ต่างฝ่ายต่างก็เป็นบุคคลที่มีผลงานโดดเด่นในสายการแสดงด้วยกันทั้งคู่

“กลุ่มต่อไปมีซูอี้โจวด้วยนี่”

ต้วนอันหนิงเปิดดูข้อมูลผู้เข้าสอบแล้วก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

“เหล่าต้วนรู้จักเขาด้วยเหรอคะ”

“ถึงฉันจะเกือบห้าสิบแล้วแต่ก็ไม่ได้ตกยุคนะ… จริงอยู่ที่ไอดอลช่วงปีหลังๆ มานี้ฉันอาจไม่ได้รู้จักหมดทุกคน แต่เรื่องที่ซูอี้โจวจะมาสอบที่สนามสอบเรา ฉันเห็นข่าวในเน็ตผ่านๆ มาสองสามวันแล้ว”

หลิวเฟยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

แฟนคลับของซูอี้โจวเกาะติดการสอบเกาเข่าของไอดอลตัวเองอย่างใกล้ชิด เหล่าต้วนจะไถเจอข่าวท้องถิ่นเมืองเดียวกันบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

จู่ๆ เธอก็เผยสีหน้าสนใจใคร่รู้ขึ้นมา

“แต่เหล่าต้วนคงยังไม่รู้สินะคะ หลี่รั่วสวินก็อยู่สนามสอบเราเหมือนกัน!”

“ผู้เข้าสอบกลุ่มถัดไปกำลังจะเข้ามาแล้วครับ”

เสียงเตือนของกรรมการหนุ่มขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างต้วนอันหนิงกับหลิวเฟยลงพอดี

ต้วนอันหนิงเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

หลี่รั่วสวินเหรอ

หลี่รั่วสวินคนที่แต่งเพลงน่ะนะ

น่าสนใจดีนี่…

ทันทีที่หลี่รั่วสวินก้าวเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่เขารู้สึกได้คือบรรยากาศอันหนักอึ้งและเคร่งขรึมยิ่งกว่าในห้องรอสอบหลายเท่านัก

ภายในห้องกว้างขวางมาก ทว่าแทบไม่มีข้าวของอะไรวางอยู่เลย นอกจากโต๊ะยาวหนึ่งแถวที่ตั้งอยู่ด้านหน้า

หลังโต๊ะยาวตัวนั้นมีกรรมการคุมสอบสีหน้าจริงจังนั่งอยู่ห้าท่าน สายตาคมกริบกวาดมองผู้เข้าสอบทุกคนที่เดินเข้ามาอย่างพินิจพิเคราะห์

โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่ตรงกลาง ดูอายุราวห้าสิบปี น่าจะเป็นประธานกรรมการคุมสอบ

มุมปากของเขาตกลงตามวัย แม้ในยามที่ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดก็ยังแผ่ความน่าเกรงขามออกมาอย่างเปี่ยมล้น ยิ่งบวกกับบุคลิกที่ดูค่อนข้างหัวโบราณ ก็ยิ่งชวนให้คนมองรู้สึกประหม่าขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ

แรงกดดันที่มองไม่เห็นหนักอึ้งราวกับมีตัวตนจริงคอยกดทับลงบนหัวใจของผู้เข้าสอบทุกคน กระทั่งอากาศรอบตัวก็พลอยดูเหนียวข้นตามไปด้วย

ทว่าหลี่รั่วสวินกลับมีสภาพจิตใจที่มั่นคงยิ่งนัก

เขานั่งอยู่บนรถเข็น ตามการจัดสรรของเจ้าหน้าที่คุมสอบ เขาถูกจัดให้อยู่ท้ายสุดของแถวติดริมกำแพง

ตำแหน่งนี้ดีทีเดียว สามารถมองเห็นสถานการณ์ทั่วทั้งห้องได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เขาจึงวางตัวอย่างสงบนิ่ง สำรวจบรรยากาศภายในห้องอย่างไม่รีบร้อน พร้อมกับสังเกตการแสดงของผู้เข้าสอบสองสามคนแรกไปด้วยในตัว

พอดูผ่านไปไม่กี่คน หลี่รั่วสวินก็พอจะประเมินภาพรวมในใจได้แล้ว

ก็นั่นละนะ ส่วนใหญ่ยังอยู่ในระดับของนักเรียนทั่วไป

ซึ่งก็นับว่าสมเหตุสมผล การสอบสายศิลปะของวิทยาลัยการแสดงไม่ได้มุ่งคัดเลือกนักร้องหรือนักเต้นระดับแถวหน้า ทักษะการขับร้องและสรีระร่างกายเป็นการทดสอบเพื่อดูพื้นฐานและศักยภาพเสียมากกว่า

ในบรรดาผู้เข้าสอบเหล่านี้ อาจจะมีบางคนที่โดดเด่นในด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษ ทว่าเมื่อพิจารณาแบบองค์รวม คนที่พอจะได้รับคำประเมินว่า ‘ใช้ได้’ ยังมีน้อยจนนับนิ้วได้ ส่วนใหญ่ยังดูเก้ๆ กังๆ และอ่อนด้อยประสบการณ์อยู่มาก

สิ่งที่กรรมการให้ความสำคัญมากกว่า ย่อมเป็นพื้นฐานโดยรวม การรับรู้เข้าถึงอารมณ์ และความสามารถในการขัดเกลาพัฒนาต่อ

“ซูอี้โจว”

เสียงของเจ้าหน้าที่คุมสอบดังกังวานก้องไปทั่วทั้งห้อง

พริบตานั้น สายตาทุกคู่ก็พุ่งเป้าไปที่ซูอี้โจวเป็นตาเดียว

ซูอี้โจวลุกขึ้นยืนอย่างผึ่งผาย ดื่มด่ำกับสายตาของฝูงชนที่จับจ้องมา

ต้วนอันหนิงกับหลิวเฟยสบตากัน กรรมการท่านอื่นๆ ต่างก็เผยสีหน้าสนอกสนใจออกมาเช่นกัน

อย่างไรเสีย ชื่อเสียงเรียงนามก็เลื่องลือมาก่อนตัว ใครเล่าจะไม่นึกสงสัยว่าเขาจะเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงหรือไม่