บทที่ 79 ประเมินเขาไว้สูงเกินไปจริงๆ

เมื่อยืนอยู่กลางสนามสอบ ออร่าของซูอี้โจวก็แผ่ออกมาเต็มที่

สมกับที่เป็นไอดอล อย่างน้อยเรื่องสภาพจิตใจก็เหนือกว่าผู้เข้าสอบรุ่นราวคราวเดียวกันไปไกลโข

"สวัสดีครับอาจารย์!"

"รายการแรก บทพูด"

"ทำไมผมถึงก้าวข้ามภูเขาลูกใหญ่อย่างนายไปไม่ได้สักทีนะ! ทำไมต้องตกอยู่ใต้ร่มเงาของนายไปตลอดกาลด้วย ทำไมกันล่ะ?…"

เสียงของเขาดังกังวาน อารมณ์ก็พยายามเค้นออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสง่าผ่าเผย

หลิวเฟยพยักหน้ารับน้อยๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

ระดับเสียงถือว่าใช้ได้ และพยายามเค้นอารมณ์แสดงออกมาจริงๆ

แม้ว่าหากฟังให้ละเอียดแล้ว อารมณ์อันท่วมท้นนั้นจะยังไม่นิ่งลึกพอ ดูลอยๆ อยู่บ้าง และการออกเสียงบางคำยังไม่ชัดเจนเท่าไรนัก

ทว่าเมื่อเทียบกับบรรดาผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่ขึ้นทดสอบไปแล้วในวันนี้ การแสดงของซูอี้โจวก็ถือว่าโดดเด่นสะดุดตากว่าอย่างเห็นได้ชัด

ซูอี้โจวสังเกตเห็นปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ของกรรมการได้อย่างรวดเร็ว ในใจจึงสงบนิ่งลงไปมาก และแอบกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมา

นี่มันแค่ออเดิร์ฟเท่านั้น!

ต่อไปต่างหากล่ะถึงจะเป็นเวทีหลักของเขา!

เขาแค่นหัวเราะในใจ สายตาเหลือบมองไปยังร่างที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงมุมห้องแวบหนึ่ง

เหอะ คนพิการที่แม้แต่จะยืนยังทำไม่ได้ คิดจะเอาอะไรมาเทียบกับฉัน!

"รายการที่สอง การเต้น"

เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกระหึ่มขึ้น ซูอี้โจวขยับกายเต้นท่าโมเดิร์นแดนซ์อันดุดันไปตามจังหวะ

ลงจังหวะเป๊ะปัง ท่าหมุนตัวและกระโดดสองสามท่าก็ทำออกมาได้อย่างเฉียบคมคล่องแคล่ว

เขาเข้าใจวิธีใช้สีหน้าและภาษากายเพื่อดึงดูดสายตาคนดูเป็นอย่างดี ทุกลีลาสะบัดศีรษะ รอยยิ้ม หรือแม้แต่วงสวิงของปลายนิ้ว ล้วนแฝงไปด้วยความเป็นเวทีที่ผ่านการออกแบบมาอย่างประณีต ชวนให้ละสายตาไม่ได้

เมื่อเพลงจบลง ซูอี้โจวก็ค้างท่าจบสุดเท่ไว้กลางสนามสอบ

เขายังไม่คลายท่าทางในทันที แต่กวาดสายตาอันเปี่ยมด้วยความดุดันและเย้ายวนใจมองไปยังโต๊ะกรรมการเบื้องหน้าพร้อมกับหอบหายใจเบาๆ

นี่คือทักษะที่เขาขัดเกลามาจากการขึ้นแสดงนับครั้งไม่ถ้วน เป็นไม้ตายเด็ดที่เขาใช้จุดประกายความคลั่งไคล้ของเหล่าแฟนคลับ

ประสบการณ์ที่ผ่านมาบอกเขาว่า สายตาแบบนี้เพียงพอจะทำให้เด็กสาวข้างล่างกรี๊ดสลบได้สบายๆ

ซูอี้โจวรู้สึกว่าการแสดงเมื่อครู่นี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

การเต้นที่ลื่นไหลบวกกับสายตาส่งกระแสไฟฟ้าขั้นสุดในตอนท้าย จะต้องมัดใจกรรมการพวกนี้ได้อยู่หมัดแน่นอน!

"รายการที่สาม การร้องเพลง"

ซูอี้โจวหลับตาลง พยายามงัดเอาสิ่งที่ครูสอนร้องเพลงเคยเคี่ยวเข็ญออกมาใช้อย่างเต็มที่

หายใจด้วยกระบังลม ดึงลมหายใจลงต่ำ เปิดคอ รักษาตำแหน่งเสียงให้อยู่ในระดับสูง ใช้เทคนิคเสียงผสม…

เขาตั้งใจมากจนรู้สึกว่าวันนี้มีเทพแห่งการสอบมาสิงสู่ ถึงได้แสดงออกมาอย่างไร้ที่ติเช่นนี้!

ไม่ว่าจะเป็นคีย์เสียงหรือจังหวะก็ไม่มีจุดผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย

เขาแทบจะเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงร้องของตัวเองแล้ว

พอร้องจบเพลง เขาก็ยืนอยู่กลางห้องสอบอย่างมาดมั่น มุมปากยกยิ้มอย่างมั่นใจและแฝงความหยิ่งผยองเอาไว้นิดๆ

เหล่ากรรมการไม่ได้แสดงความเห็นอะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่หันไปกระซิบกระซาบแลกเปลี่ยนกันเบาๆ

เมื่อให้คะแนนเสร็จ ซูอี้โจวจึงก้าวลงจากลานทดสอบ

ในที่สุด ผู้เข้าสอบทุกคนก็ผ่านการทดสอบเสียง บทพูด และสรีระท่าทางจนครบถ้วน

เหลือเพียงคนสุดท้ายเท่านั้น หลี่รั่วสวิน!

เขาถูกเข็นเข้ามายังกลางสนามสอบ

ต้วนอันหนิงและหลิวเฟยนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที รู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่ว่าหลี่รั่วสวินจะมีกระแสดราม่าติดตัวมากแค่ไหน แต่หากว่ากันด้วยผลงานเพลงเพียวๆ ตอนนี้เขาก็ถือเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงพอตัวแล้ว

ถ้าเขาไปออกมิวสิกเฟสติวัลขึ้นมาจริงๆ ต่อให้พวกตนอยากฟังสดก็ยังต้องซื้อบัตรเข้าไปดูเลยด้วยซ้ำ

หากมองในแง่หนึ่ง หลี่รั่วสวินกับซูอี้โจวมีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ซูอี้โจวในตอนนี้ ยังเป็นเพียงไอดอลสายกระแสล้วนๆ ที่ต้องพึ่งพาเม็ดเงินจากแฟนคลับคอยค้ำจุน

ทว่าหลี่รั่วสวินมีเพลงฮิตถล่มทลายทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตถึงสี่เพลงคอยหนุนหลัง ถือว่าก้าวเข้าสู่กลุ่มคนที่ใช้ผลงานเป็นเครื่องพิสูจน์ตัวเองในขั้นต้นแล้ว

ต้วนอันหนิงควงปากกาไปมา พลางสงสัยอยู่ในใจ

แต่ก็นั่นแหละ ไม่รู้ว่าทำไมหลี่รั่วสวินถึงคิดจะมาสอบเข้าคณะการแสดงกันแน่?

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเขาก็ดูเหมือนจะเจ็บป่วย ถึงขนาดต้องนั่งรถเข็นมาสอบ

เล่นละครเนี่ยนะ…

เขาจะไหวเหรอ?

หลี่รั่วสวินนั่งอยู่บนรถเข็น แผ่นหลังเหยียดตรง ทว่ากลับไม่มีความเกร็งแข็งแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน กลับแผ่ซ่านพลังอันสงบเยือกเย็นออกมาอย่างน่าประหลาด

เขาหลุบตาลงต่ำเล็กน้อย ขนตายาวทอดเงาลงมาบดบังดวงตาคู่นั้นที่มักจะแฝงแววเศร้าสร้อยและอ่อนโยนเอาไว้ ราวกับกำลังสั่งสมอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างอยู่อย่างเงียบงัน

"สวัสดีครับอาจารย์"

"รายการแรก บทพูด"

"นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้รับสิทธิ์ในการพูด และมันเป็นสิทธิ์ที่ผมเพิ่งจะได้มา… หลังจากกลายเป็นฆาตกร…"

แม้จะเรียกว่าการท่องบท แต่สำหรับเกณฑ์การสอบของคณะการแสดงแล้ว สิ่งนี้ใกล้เคียงกับการแสดงแบบไร้อุปกรณ์ประกอบฉากมากกว่า จำเป็นต้องสวมบทบาทเป็นตัวละครเพื่อถ่ายทอดมันออกมา

หลี่รั่วสวินปรับท่านั่งเล็กน้อย เขาเก็บอารมณ์ที่ควรจะระเบิดออกมาไว้ส่วนหนึ่ง แต่ทว่าการออกเสียงและการเปล่งคำยังคงชัดเจน มีจังหวะจะโคน หนักเบา ผ่อนคลายและตึงเครียดอย่างพอเหมาะพอดี

ต้วนอันหนิงพยักหน้า

สมกับเป็นนักร้อง สภาพเนื้อเสียงและการออกเสียงคำพื้นฐานยังมีข้อได้เปรียบอยู่จริงๆ

เพียงแต่อารมณ์ยังไม่ถึง ออกจะดูราบเรียบไปสักหน่อย…

แต่จะว่าไป เมื่อเทียบกับฝีมือการแสดงที่เคยโดนชาวเน็ตรุมด่าเละเทะในอดีต ก็นับว่ามีพัฒนาการขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว ดูท่าว่าคงจะแอบไปฝึกซ้อมอย่างหนักมาเป็นการส่วนตัวแน่ๆ

ถ้ามีครูดีๆ คอยชี้แนะ บางทีอาจจะเอาดีทางสายนี้ได้จริงๆ

บทพูดยาวจบลงอย่างรวดเร็ว

เหล่ากรรมการไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากนัก

ซูอี้โจวเห็นภาพนั้นแล้วก็แค่นยิ้มในใจ

หลี่รั่วสวินก็ทำได้แค่นี้แหละ!

ต่อไปเป็นการทดสอบสรีระท่าทาง

หลี่รั่วสวินสูดหายใจเข้าลึก มือทั้งสองข้างจับที่พักแขนของรถเข็นไว้แน่น แล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนตรงอย่างช้าๆ โดยมีอาการซวนเซและดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

การเปลี่ยนระดับความสูงอย่างกะทันหันจากท่านั่งเป็นท่ายืน ดูเหมือนจะสร้างภาระให้กับระบบหัวใจและปอดของเขาไม่น้อยเลยในทันที

ทุกคนเห็นได้ชัดเจนว่า วินาทีที่เขายืนตรงขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็ดูซีดเผือดลงไปอีกหลายส่วน เหงื่อซึมบางๆ บริเวณขมับที่เกิดจากการท่องบทก่อนหน้านี้ยังไม่ทันแห้งดี มาตอนนี้ก็ดูเหมือนจะผุดขึ้นมาหนาตาขึ้นกว่าเดิม

เขาเอามือกุมหน้าอกไว้โดยสัญชาตญาณ ลมหายใจเริ่มติดขัดและถี่กระชั้น

เฉินซือเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบก้าวเข้ามาข้างหน้าทันที เธอเอ่ยอธิบายกับกรรมการสองสามประโยคด้วยเสียงแผ่วเบา พร้อมกับยื่นเอกสารบางอย่างให้

"อาจารย์ทุกท่านคะ นี่คือคลิปซ้อมเต้นและแฟนแคมบนเวทีในช่วงที่หลี่รั่วสวินทำกิจกรรมในฐานะไอดอลค่ะ สามารถใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงความสามารถด้านสรีระท่าทางของเขาได้ค่ะ"

"ช่วงก่อนหน้านี้ร่างกายของเขาได้รับความกระทบกระเทือนค่อนข้างรุนแรง จึงยังไม่สามารถทำท่าทางที่ต้องใช้แรงเยอะได้ชั่วคราว นี่เป็นเอกสารยื่นคำร้อง หวังว่าอาจารย์ทุกท่านจะเข้าใจนะคะ"

ต้วนอันหนิงรับเอกสารมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะส่งต่อให้กรรมการท่านอื่นที่อยู่ข้างๆ แล้วพยักหน้ารับว่าตนเองเข้าใจแล้ว

ดังนั้น ท่ามกลางสายตาที่แฝงความตกตะลึงปนสงสัยของทุกคน หลี่รั่วสวินจึงทำท่า…

กายบริหารประกอบจังหวะอย่างขึงขังจริงจัง

ท่วงท่าได้มาตรฐาน จังหวะสม่ำเสมอ เพียงแต่ขอบเขตการเคลื่อนไหวดูระมัดระวังเป็นพิเศษ ราวกับกลัวว่าหากขยับพลาดไปแค่นิดเดียวจะทำให้เรี่ยวแรงหมดเกลี้ยงลงไปในทันที

ในห้องสอบคล้ายจะมีเสียงหัวเราะคิกคักแผ่วเบาดังขึ้นมา

กรรมการสองสามคนสบตากันโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้หลี่รั่วสวินทำจนจบ แต่ส่งสัญญาณว่าพอแล้ว และบอกให้เขาหยุดได้

เรื่องสรีระท่าทาง ขอแค่พิสูจน์ได้ว่าการประสานงานของร่างกายปกติ ไม่มีจุดบกพร่องร้ายแรงก็พอแล้ว

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ การทำกายบริหารก็นับเป็นความพยายามและทัศนคติที่ดีรูปแบบหนึ่ง

ตรงมุมห้องของโซนรอสอบ ซูอี้โจวเห็นหลี่รั่วสวินถูกกรรมการสั่งหยุดก่อนเวลา มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ จนแทบมองไม่เห็น

ฮ่าๆ กายบริหารเนี่ยนะ!

สอบสรีระท่าทาง แต่ดันมาทำกายบริหารเนี่ยนะ?

ตลกชะมัด!

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการที่เคยมองหลี่รั่วสวินเป็นคู่แข่งแบบลับๆ ก่อนหน้านี้ มันคือการประเมินอีกฝ่ายสูงเกินไปจริงๆ!

ดูท่าทางแบบนี้แล้ว เจ้าตัวจะสอบติดหรือเปล่ายังต้องตั้งคำถามตัวโตๆ เลยมั้งเนี่ย~