บทที่ 80 แบบนี้ยังต้องตัดสินอะไรอีก

เมื่อได้รับสัญญาณจากกรรมการ หลี่รั่วสวินก็แทบจะทิ้งตัวกลับลงไปนั่งบนรถเข็นทันที

เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมตามขมับ ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวกว่าเดิมขึ้นมาอีกหลายส่วน

ทรวงอกกระเพื่อมไหวเบาๆ ลมหายใจหอบกระชั้นอย่างเห็นได้ชัด

การประท้วงของปอดและหัวใจสะท้อนผ่านเสียงหอบหายใจรัวเร็วนี้อย่างชัดเจน แค่การขยับร่างกายธรรมดาๆ เพียงเท่านี้ ร่างกายในยามนี้ของเขากลับรับเป็นภาระอันหนักอึ้งเสียแล้ว

เขาหลับตาลง ปลายนิ้วงอน้อยๆ พยายามปรับจังหวะการหายใจเพื่อสงบลงให้เร็วที่สุด

"ไม่เป็นไรใช่ไหม"

หลิวเฟยเห็นสภาพนั้นแล้วใจพลันกระตุก เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยความห่วงใยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ถ้าหลี่รั่วสวินเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เธอคาดว่าการสอบครั้งนี้คงได้ติดเทรนด์ฮิตแน่ๆ…

เรื่องแบบนั้นอย่าให้เกิดเลยเถอะ…

หลี่รั่วสวินลืมตาขึ้น พยักหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าตนเองไม่เป็นไร

หลิวเฟยเห็นท่าทางฝืนทนของเขาแล้วในใจก็ปั่นป่วนไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

นอกจากความเป็นห่วงแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความชื่นชมและนับถือจากใจจริง

เด็กคนนี้ สภาพร่างกายพังทลายถึงขั้นนี้แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังดึงดันจะมาร่วมสอบให้ได้ ทัศนคติที่มุ่งมั่นจริงจังเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง

ตั้งแต่การนำเสนอบทพูดและทักษะร่างกายเมื่อครู่ จนมาถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในตอนนี้ หลิวเฟยยิ่งรู้สึกว่า สำหรับหลี่รั่วสวินแล้ว การแสดงไม่ใช่แค่เรื่องที่คิดจะมาทำเล่นๆ หากแต่มีความกระตือรือร้นและความตั้งใจจริงของตัวเองอยู่

สำหรับนักแสดงคนหนึ่งแล้ว ความรักและความมุ่งมั่นต่อการแสดงนี้ถือเป็นคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย

หรืออาจพูดได้ว่าเป็นรากฐานสำคัญที่ยิ่งกว่าพรสวรรค์เสียอีก

เธอรวบรวมสมาธิ ไม่เอ่ยถามอะไรต่อ เพียงแต่ลอบจับตามองเป็นพิเศษในใจ

จากนั้นก็กระแอมไอเบาๆ แล้วประกาศการประเมินหัวข้อถัดไป

"หัวข้อที่สาม ทักษะการขับร้อง"

แสงไฟในห้องสอบสาดส่องลงบนร่างของหลี่รั่วสวิน

ชั่วพริบตานั้น ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวราวกับจะหม่นแสงลง บรรยากาศของห้องสอบแห่งความเป็นจริงเหมือนถูกดูดกลืนออกไปจนหมดสิ้น ก่อเกิดเป็นภาพลวงตาอันแปลกประหลาด ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องสอบ แต่เป็นเวทีที่สร้างขึ้นเพื่อเขาเพียงผู้เดียว

ต้วนอันหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ออร่านี้มันอะไรกัน!

มีกลิ่นอายของการคุมเวทีแบบนักร้องชื่อดังจริงๆ ด้วย

ไร้ซึ่งดนตรีบรรเลงใดๆ เสียงร้องอันกังวานใสบริสุทธิ์ราวกับสายธารในหุบเขา ไหลรินออกมาจากริมฝีปากของหลี่รั่วสวินอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

"สายลมพัดโบกโบยเหนือท้องทะเล…"

แจ่มชัด สะอาดสะอ้าน แฝงไว้ด้วยความเวิ้งว้างชวนฝันอันเป็นเอกลักษณ์ ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจผู้คน

การไร้เสียงดนตรีประกอบไม่ได้เป็นข้อด้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งขับเน้นเนื้อเสียงธรรมชาติของหลี่รั่วสวินให้โดดเด่นขึ้น

ไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งด้วยเครื่องดนตรีชิ้นใด ก็ไพเราะจับใจเพียงพอแล้ว

แค่ได้ยินประโยคแรกนี้ ไม่ว่าจะเป็นทักษะการร้องขั้นสูง หรือพลังแฝงอย่างอารมณ์ความรู้สึกและจังหวะวรรคตอน ล้วนทิ้งห่างจากผู้เข้าสอบคนอื่นไปไกลลิบ!

นี่มันไม่เหมือนคนกำลังเข้ารับการทดสอบ แต่เหมือนกำลังอยู่ในคอนเสิร์ตชัดๆ!

เพราะมาก เป็นคำเพียงคำเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของทุกคนในเวลานี้

บทเพลงนั้นราวกับมีเวทมนตร์ สะกดให้คนฟังจมดิ่งลงไปโดยไม่รู้ตัวจนลืมเลือนสภาพแวดล้อมรอบข้าง เหลือไว้เพียงความเพลิดเพลินในการรับฟังอันบริสุทธิ์

ต้วนอันหนิงและหลิวเฟยสบตากัน แววตาของทั้งคู่เผยความทึ่งออกมาอย่างปิดไม่มิด

ทักษะการร้องระดับนักร้องอาชีพขนาดนี้ อย่าว่าแต่ผู้เข้าสอบเลย ต่อให้เป็นพวกเขาก็ก้าวไปไม่ถึงระดับนี้หรอก!

นี่มันคือการลดตัวลงมาฟาดฟันชัดๆ!

ด้วยเหตุนี้ เหล่ากรรมการจึงพร้อมใจกันเลิกคิดวิเคราะห์ แล้วปล่อยใจไปกับการดื่มด่ำแทน

ทว่า นี่เพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ลมหายใจของหลี่รั่วสวินชะงักไปเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่การสะดุดขาดตอน หากแต่เป็นการรวบรวมพลังที่เปี่ยมล้นและมั่นคง

เขาหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังกลั่นกรองอารมณ์ความรู้สึกให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"แต่ว่านะ ตัวฉัน…กลับยอมที่จะเชื่อมั่น——"

การเว้นจังหวะสั้นๆ อย่างพอดิบพอดี ดั่งความเงียบสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ ได้ผลักดันอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดที่สะสมมาไปจนถึงจุดแตกหัก

"ในตัวเธอที่เล็กจ้อย ที่อ่อนแอ ที่อ่อนไหว และหาญกล้าที่สุดคนนั้น!"

เสียงของหลี่รั่วสวินพลันทะยานสูงขึ้น เปี่ยมไปด้วยพลังและความเชื่อมั่นอันหนักแน่น เสียงสูงถูกขัดเกลาจนกลมกล่อมและทรงพลังในการสื่อสาร

เขาจ้องมองตรงไปข้างหน้า แววตาสุกสกาว ราวกับกำลังเปล่งเสียงตะโกนกู่ร้องส่งตรงไปยังทุกดวงวิญญาณที่ไม่ยอมจำนน เพื่อมอบความหวังและพลังใจให้แก่พวกเขา

"ทุ่มเทสุดกำลัง พยายามขานตอบกลับไป ต่อให้ไร้ขอบเขต ไร้จุดสิ้นสุด ไร้ทางออก แต่ย่อมมีประกายแห่งชีวิตหลงเหลืออยู่…"

น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยภาพจำลองและแรงขับทางอารมณ์ ถ่ายทอดความหวังท่ามกลางความสิ้นหวัง ตลอดจนพลังชีวิตอันเล็กจ้อยแต่เหนียวแน่นออกมาได้อย่างหมดจดงดงาม

เวลาในการสอบมีจำกัด หลี่รั่วสวินจึงร้องเพียงแค่ท่อนสั้นๆ ท่อนนี้เท่านั้น

ถึงกระนั้น มันก็น่าตื่นตะลึงและยอดเยี่ยมจนไร้ที่ติ!

เมื่อบทเพลงจบลง เสียงกังวานยังคงสะท้อนอวลอยู่ในความเงียบ

ผู้เข้าสอบในแถวหลังต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง สายตาที่มองไปยังหลี่รั่วสวินเปี่ยมล้นไปด้วยความเกรงขาม ราวกับกำลังแหงนมองภูเขาสูงตระหง่าน

อะไรนะ?

จะถามถึงซูอี้โจวเหรอ?

นั่นมันทักษะการร้องคนละชั้นกันเลยต่างหาก!

ใบหน้าของต้วนอันหนิงปรากฏความประหลาดใจและชื่นชมอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกของวัน

เขาถึงกับอ้าปากค้างเล็กน้อย

ในหัวมีเพียงความคิดเดียวผุดขึ้นมา

ให้ฉันมาให้คะแนนเนี่ยนะ?

ฉันเป็นอาจารย์สอนการแสดงนะเว้ย!

ถ้าพูดถึงศาสตร์การร้องเพลง หลี่รั่วสวินควรจะมานั่งตรงตำแหน่งกรรมการนี้มากกว่าด้วยซ้ำ!

ต้วนอันหนิงพยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูสงบนิ่ง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา แฝงความใคร่รู้ที่ยากจะซ่อนเร้นเอาไว้

"เพลงนี้…ท่วงทำนองแปลกใหม่มาก บรรยากาศก็ลึกซึ้ง เหมือนว่าเมื่อก่อนจะไม่เคยได้ยินเลย?"

หลี่รั่วสวินก้มหน้าลงเล็กน้อย ทรวงอกกระเพื่อมไหวเบาๆ จากการร้องเพลงเมื่อครู่ เม็ดเหงื่อบางๆ ผุดขึ้นตามขมับ

เขาดูเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการแสดงที่ใช้พลังงานสูงมาหมาดๆ จึงพยายามปรับลมหายใจที่ยังหอบกระชั้น แล้วฝืนตอบออกไป

"ครับ…เป็นเพลงใหม่ที่ผมเพิ่งแต่งขึ้นมาเมื่อเร็วๆ นี้น่ะครับ"

สีหน้าของต้วนอันหนิงชะงักไป สายตาที่เดิมทีแฝงความใคร่รู้พลันแข็งค้างในทันที

เขาหันไปสบตากับกรรมการคนอื่นๆ รอบข้างโดยสัญชาตญาณ แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความรู้สึกซับซ้อนที่ต้องยอมรับในความสามารถของคนรุ่นหลัง

พับผ่าสิ ฉันไม่น่าปากเปราะไปถามเลย!

เขาจรดปากกาลงบนกระดาษแล้วให้คะแนนเงียบๆ

ทางด้านซูอี้โจวที่อยู่ในโซนรอสอบด้านหลังเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง

ใบหน้าของเขาบึ้งตึงมืดมนจนแทบจะมีน้ำหยดออกมาได้

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเติบโตมาท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอที่ถาโถมดั่งคลื่นซัดจากแฟนคลับ คำชมอย่าง "เสียงสวรรค์ประทาน" หรือ "เมนโวคอลอันดับหนึ่ง" ได้ยินจนหูชาไปหมดแล้ว

ต่อให้อยู่ในวงเฟิงฟานเส้าเหนียนถวน เขาก็ยังคิดเสมอว่าตัวเองมีความสามารถเก่งกาจที่สุด ไม่อย่างนั้นจะได้เป็นลีดเดอร์เหรอ?

แต่ตอนนี้ หลี่รั่วสวินคนนี้…

แม้ว่าเขาจะไม่อยากยอมรับอย่างถึงที่สุด แต่ในใจก็แอบรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าตนเองคงจะร้องได้ไม่ดีเท่าหลี่รั่วสวิน

เอาเถอะ ถึงจะด้อยกว่าแค่ปลายก้อยก็เถอะ!

สิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ไหวที่สุดก็คือปฏิกิริยาของคนรอบข้าง

สีหน้าของเหล่ากรรมการที่ราวกับได้พบเจอเทพจุติ ตลอดจนสายตาของบรรดาผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่มองหลี่รั่วสวินด้วยความเลื่อมใสระคนยำเกรง ล้วนทำให้ความหงุดหงิดและริษยาในใจเขาเดือดพล่านปุดๆ ราวกับแมกมาที่ร้อนลวก

อาศัยอะไรกัน?

ไอ้คนที่ต้องพึ่งพาการฆ่าตัวตายถึงจะล้างมลทินให้ตัวเองได้แบบนี้ มีสิทธิ์อะไรพอโผล่หน้ามาก็แย่งสปอตไลต์และความสนใจไปจนหมด?

ตอนที่เขาขึ้นแสดงเมื่อกี้ ไม่มีใครทำหน้าตาแบบนี้กันสักคน!

กรรมการพวกนี้ควรจะดึงสติตัวเองให้ดีๆ หน่อย!

ที่นี่มันคือการสอบของสาขาการแสดงนะ!

ไม่ใช่สาขาขับร้องสักหน่อย!

ร้องเพลงเพราะแล้วมันยังไง?

แสดงละครเป็นหรือเปล่า?

เข้าใจมุมกล้องหรือไง?