บทที่ 81 อย่ามาเพิ่มบทเองสิครับ

กำหนดเวลาการสอบค่อนข้างกระชั้นชิด จึงไม่เปิดโอกาสให้ผู้เข้าสอบได้ปรับอารมณ์มากนัก

การแสดงละครสั้นด้นสดในรอบถัดไป ไม่เพียงแต่ทดสอบฝีมือการแสดงและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่ยังเรียกร้องแรงกายและสมาธิอย่างสูงลิ่ว!

หลี่รั่วสวินหลับตาลงช้าๆ พยายามตัดขาดจากเสียงกระซิบกระซาบและเสียงหายใจอันตึงเครียดรอบตัว

เขาต้องรีบสงบจิตใจให้เร็วที่สุด เพื่อทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการแสดงรอบต่อไป!

อันที่จริง การร้องเพลงเมื่อครู่ยังมีจุดบกพร่องอยู่ไม่น้อย จุดที่เห็นชัดที่สุดคือเรื่องลมหายใจ

เพื่อเค้นพลังเสียงในช่วงครึ่งหลัง ลมของเขาจึงยังไม่นิ่งพอ และจังหวะการเปลี่ยนลมหายใจก็ดูกระชั้นชิดไปเล็กน้อย

หากไม่มีสกิลจากระบบคอยช่วยหนุน ประสิทธิภาพคงลดฮวบลงไปมาก

แต่ยังดีที่ก่อนหน้านี้เขาได้แลกสกิลการขับร้องระดับกลางจากระบบมาแล้ว

ทว่าสกิลนี้กลับต้องใช้ถึงหนึ่งหมื่นแต้มชื่อเสียง!

ทำให้หลี่รั่วสวินที่ช่วงนี้ขาดการออกสื่อและเดิมทีก็แทบไม่มีแต้มติดตัวอยู่แล้ว ยิ่งตกที่นั่งลำบากเข้าไปใหญ่

"สกิลคือรากฐานในการเอาชีวิตรอดของโฮสต์ ระดับต้นหนึ่งพัน ระดับกลางหนึ่งหมื่น ระดับสูงหนึ่งแสน ระดับท็อปหนึ่งล้าน นี่คือราคาที่สมเหตุสมผลผ่านการคำนวณอย่างแม่นยำของระบบ"

ระบบออกโรงแก้ต่างให้ตัวเอง

"นี่มันปล้นกันชัดๆ! โฮสต์ของระบบอื่นป่านนี้คงกลายเป็นยอดมนุษย์รอบด้านครองเมืองไปแล้วมั้ง!"

หลี่รั่วสวินบ่นอุบด้วยความไม่พอใจ

"สกิลระดับท็อปหมายความว่าโฮสต์จะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกในสายงานนั้น"

ระบบอธิบายด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

"แม้แต่สกิลระดับต้นก็แตะเกณฑ์มาตรฐานของอาชีพนั้นแล้ว ซึ่งเป็นจุดสูงสุดที่คนไร้พรสวรรค์จำนวนมากพยายามชั่วชีวิตก็ไม่อาจเอื้อมถึง"

"เอาเถอะๆ" หลี่รั่วสวินเบะปาก ความอยากรู้อยากเห็นถูกกระตุ้นขึ้นมา "แล้วระดับกลางของฉันตอนนี้นี่จัดว่าอยู่ประมาณไหนกันแน่"

"เทียบเท่ากับความสามารถในการร้องของนักร้องสายพลังเสียงระดับกำลังหลักในวงการเพลงป็อปของโลกนี้"

พอได้ยินเช่นนั้น หลี่รั่วสวินก็พลันเข้าใจและพยักหน้าเงียบๆ ในใจ

ถ้าอย่างนั้น แต้มชื่อเสียงหนึ่งหมื่นที่จ่ายไปก็ถือว่าคุ้มค่าพอตัว

ความจริงเท่านี้ก็เก่งกาจมากแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่า โดยทั่วไปนักร้องมักแบ่งเป็นสายพลังเสียงกับสายแต่งเพลง แน่นอนว่าถ้าทำได้ทั้งคู่ย่อมดีที่สุด แต่คนจำพวกนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าขนนกฟีนิกซ์

ดังนั้น นักร้องสายพลังเสียงส่วนใหญ่จึงไม่ได้แต่งเพลงเอง แค่แต่งเนื้อร้องบ้างประปราย หรือไม่ก็ฮัมทำนองออกมาให้มืออาชีพช่วยเรียบเรียงโน้ตเพื่อประดับบารมีเท่านั้น

เพราะแต่งเพลงไม่เป็น จุดแข็งสำคัญของนักร้องสายพลังเสียงจึงอยู่ที่ทักษะการร้อง

หากไร้ซึ่งฝีมือที่โดดเด่นเหนือคนทั่วไป ก็ยากจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในวงการบันเทิงที่มีการแข่งขันสูงลิ่ว

เมื่อเทียบกันแล้ว สาธารณชนจะผ่อนปรนกับทักษะการร้องของนักร้องสายแต่งเพลงมากกว่าเยอะ

อัจฉริยะด้านการแต่งเพลงหลายคน แท้จริงแล้วเป็นแค่นักร้องห้องอัด

อัลบั้มของพวกเขาฟังดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ นั่นก็เพราะสามารถขัดเกลาและเก็บรายละเอียดทีละวรรคทีละคำในห้องอัดเสียงได้เป็นรอบๆ

ทว่าพอต้องร้องสดเมื่อไรก็เผยธาตุแท้ทันที ทำเอาผู้ฟังที่ไม่รู้ความจริงถึงกับอ้าปากค้างแล้วโอดครวญว่า "เวทีพังยับ"

แต่จริงๆ แล้วระดับการร้องของเขาก็มีอยู่แค่นั้นเอง…

"เออ พูดถึงเรื่องนี้ ถ้านักร้องห้องอัดบางคน อย่างเช่น หลิวปู้เลี่ยง ของโลกนี้ ทักษะการร้องของเขาจัดอยู่ในระดับไหนตามเกณฑ์ของนาย"

ระบบค้นหาข้อมูลเสร็จสิ้นในพริบตา ก่อนจะให้คำตอบ

"ต่ำกว่าระดับต้น"

"ฮ่าๆ เอาเถอะ แต่ก็จริง โลกใบนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ใช่ว่าคนที่มีความสามารถสูงกว่าจะมีชื่อเสียงมากกว่าเสมอไป และไม่ใช่ว่าขยันแล้วจะได้รับผลตอบแทนเสมอไป

ชาติก่อนของฉันก็มีคนแบบนี้เหมือนกัน อย่างเช่นวงดนตรีที่ร้องแย่มาตั้งแต่เดบิวต์แต่ดันดังเป็นพลุแตกจนจัดคอนเสิร์ตในสนามกีฬาได้ต่อเนื่อง หรือไม่ก็นักร้องตัวเล็กๆ ที่เนื้อเสียงโคตรดีแต่กลับไม่ดังสักที มีปัญญาจัดได้แค่ในไลฟ์เฮาส์

มันมีปัจจัยเกี่ยวพันมากเกินไป ทั้งเรื่องโอกาส นายทุน รูปลักษณ์ภายนอก นิสัยใจคอ ไปจนถึงวิธีปฏิบัติตัวต่อผู้คน…"

หลี่รั่วสวินอดทอดถอนใจไม่ได้

บางทีเขาอาจจะนึกถึงชาติก่อนของตัวเองที่หน้าตาธรรมดาๆ แต่ไต่เต้าจากตัวประกอบไร้บทจนได้เป็นตัวรองในซีรีส์ฟอร์มยักษ์

เพียงแต่ไม่ว่าจะขัดเกลาฝีมือการแสดงอย่างไร ด้วยเงื่อนไขของเขาในตอนนั้นก็แทบไม่มีทางได้ขึ้นเป็นพระเอก

สำหรับคนที่รักการแสดงคนหนึ่ง เรื่องนี้ก็ยังนับเป็นเรื่องน่าเสียดายอยู่บ้าง

ขณะที่เขากำลังคุยกับระบบ ผู้เข้าสอบอีกกลุ่มก็ปรึกษากันเสร็จสิ้น และเตรียมตัวขึ้นแสดงละครสั้นด้นสดบนเวทีแล้ว

โจทย์การแสดงของพวกเขาคือ "ถ่ายรูปที่ร้านถ่ายรูป"

หลี่รั่วสวินช้อนตาขึ้นมอง จังหวะเดียวกับที่เห็นซูอี้โจวเดินเชิดหน้าอกผายนำหน้ากลุ่มออกมา ด้วยย่างก้าวที่มั่นคง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย และรอยยิ้มเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ

เขาเดินเข้าไปกลางห้องสอบเป็นคนแรก กระแอมไอในลำคอเบาๆ เอามือทั้งสองข้างไพล่หลัง แอ่นพุงขึ้นเล็กน้อย วางมาดเจ้าของร้านถ่ายรูปผู้เจนโลกและมากประสบการณ์

จากนั้นก็กวาดตามอง "หน้าร้าน" ไปรอบๆ มุมปากแต้มรอยยิ้มมั่นใจ ราวกับบทบาทนี้หยิบจับมาเล่นได้อย่างง่ายดาย

"เชิญคนต่อไปครับ! ถ่ายรูปติดบัตร รูปโปรไฟล์ รูปครอบครัว ร้านเราฝีมือชั้นหนึ่ง รับประกันความพอใจ! อยากถ่ายแบบไหนครับ"

เขามีความมั่นใจจริงๆ

เหตุผลไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นเพราะความบังเอิญล้วนๆ

ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่นเป็นเด็กฝึกงานในร้านถ่ายรูปยุคสาธารณรัฐในเว็บดราม่าเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยมีกระแส แม้บทจะไม่เยอะ แต่เขามั่นใจว่าตัวเองจับความรู้สึกของตัวละครได้ค่อนข้างแม่นยำ

ในเวลานี้ เขารู้สึกว่าสวรรค์กำลังเข้าข้างตนอย่างแท้จริง!

ถัดจากนั้น สมาชิกอีกสามคนในกลุ่มก็ทยอยกันขึ้นมา

เฉียนชิงเดินเข้ามาเป็นคนแรก เขารับบทเป็นคนหนุ่มที่ดูกระอักกระอ่วนและมีสายตาล่อกแลก

"ถะ…เถ้าแก่ครับ ผมอยากถ่ายรูปสักใบ เอาแบบ…แบบที่ดูมีสง่าราศีหน่อยครับ"

"ไม่มีปัญหา พ่อหนุ่ม! มา นั่งตรงนี้ หลังตรงเข้าไว้ ใช่แล้ว เชิดคางขึ้นอีกนิด…"

ซูอี้โจวพูดพลางทำท่าปรับมุมกล้องจำลองไปด้วย กิริยาท่าทางลื่นไหล ดูชำนิชำนาญไม่น้อย

เฉียนชิงเห็นดังนั้น ในใจก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้

สมแล้วที่เป็นไอดอลซึ่งเตรียมจะผันตัวไปเป็นนักแสดง!

บริษัทต้องจ้างมืออาชีพมาเทรนให้เป็นพิเศษแน่ๆ!

ดูท่าทาง งานนี้ตนคงได้เกาะกระแสพากันปังยกกลุ่มแล้ว!

ทว่า ในขณะที่เนื้อเรื่องกำลังดำเนินไปอย่างราบลื่นตามทิศทางคร่าวๆ ที่เพิ่งตกลงกันไว้ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็พลันบังเกิด

ผู้หญิงคนหนึ่งที่เดิมทีรับบทเป็นเพื่อนสาวสายร่าเริง จู่ๆ ก็หลุดจากคาแรกเตอร์เดิมโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เธอพุ่งพรวดเข้ามา จ้องเขม็งไปยังเจ้าของร้านถ่ายรูปที่ซูอี้โจวสวมบทบาทอยู่ หยาดน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง

"คุณ! คุณคนหลอกลวง! ทำไมคุณถึงทิ้งฉันไปล่ะ?! คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าจะรอฉัน?! คุณไม่ได้บอกเหรอว่ารักฉันแค่คนเดียว?!"

ซูอี้โจวเหวอไปในทันที

รอยยิ้มกระตือรือร้นบนใบหน้าแข็งค้างไปโดยพลัน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาชั่วคราว

สมองว่างเปล่า เครื่องค้างไปสนิทร่วมสองวินาที สายตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและมึนงงที่เป็นของซูอี้โจวตัวจริง

อะไรกันวะเนี่ย?!

ทิ้งเหรอ?

มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ตรงไหนกันวะ?!

บทไม่ได้เขียนมาแบบนี้นี่…

ไม่สิ ไอ้นี่มันไม่มีบทตั้งแต่แรกแล้ว!

แต่เมื่อกี้พวกเราเพิ่งคุยทิศทางคร่าวๆ กันไปไม่ใช่เหรอวะ!

เธอจะมาเล่นนอกบทมั่วซั่วแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย?!

ทั่วทั้งห้องสอบเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก ทุกสายตาถูกตรึงแน่นอยู่กับความขัดแย้งสุดดราม่าตรงกลางเวที

มีเพียงกรรมการคุมสอบและหลี่รั่วสวินเท่านั้นที่สังเกตเห็นจากสีหน้าของผู้เข้าสอบคนอื่นว่า นี่ไม่น่าจะเป็นจุดพลิกผันที่พวกเขาจงใจวางแผนกันมา…

โอ้โห!

น่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ!

หลี่รั่วสวินยืดตัวขึ้นเล็กน้อย นึกสงสัยว่าซูอี้โจวจะรับมืออย่างไร

อะไรคือการด้นสด?

แบบนี้นี่แหละถึงจะเรียกว่าด้นสดของจริง