บทที่ 82 มะเขือเทศผัดไข่

เมื่อเห็นอารมณ์ที่พรั่งพรูออกมาในพริบตาและหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะร่วงหล่นจากเบ้าตาของเด็กสาวคนนั้น หลี่รั่วสวินก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงมุกตลกที่เคยเห็นในอินเทอร์เน็ต

ในการสอบวัดระดับภาษาจีนกลาง

หัวข้อ "เพื่อนของฉัน" ตอบว่า เมนูที่เพื่อนของฉันทำอร่อยที่สุดคือมะเขือเทศผัดไข่…

หัวข้อ "การเดินทางที่ยากจะลืมเลือน" ตอบว่า ในทริปโฮมสเตย์ชนบทที่ยากจะลืมเลือนนั้น เมนูที่ฉันชอบกินที่สุดคือมะเขือเทศผัดไข่ที่เจ้าของบ้านทำให้กิน…

สรุปสั้นๆ คือไม่ว่าจะสุ่มได้หัวข้ออะไร ทุกสิ่งในโลกล้วนโยงเข้า "มะเขือเทศผัดไข่" ได้หมด

ฉากบีบน้ำตาของเด็กสาวตรงหน้านี้ ก็คงเป็น "มะเขือเทศผัดไข่" ของเธอสินะ

สำหรับคนที่เตรียมตัวสอบในเวลาสั้นๆ การจับแพะชนแกะเข้าสูตรสำเร็จ งัดเอาอารมณ์และรูปแบบการแสดงที่ตัวเองถนัดและมั่นใจที่สุดมาใช้ เพื่อหวังให้ฉากระเบิดอารมณ์สร้างความประทับใจแก่กรรมการ ถือเป็นกลยุทธ์ที่พบได้บ่อย

แต่จะเอามาปรับใช้อย่างไร นั่นต่างหากที่วัดระดับฝีมือของคนคนนั้น

พล็อตละครน้ำเน่าที่โผล่มาอย่างกะทันหันเปรียบเสมือนน้ำเย็นถังใหญ่ ราดรดใส่สถานะการแสดงที่เดิมทีมั่นอกมั่นใจของซูอี้โจวเสียจนเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ

เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่จนเผลอแสดงสีหน้าที่เป็นของตัวซูอี้โจวเองออกมาอย่างแท้จริง เป็นสีหน้าที่ปะปนไปด้วยความตระหนกและเดือดดาล

อาการเครื่องค้างไปเพียงสองวินาทีสั้นๆ ในสายตาคนทั่วไปอาจเป็นแค่การเหม่อลอยไปชั่วขณะ แต่ในสายตากรรมการบนโต๊ะตัดสินที่มองคนมานับไม่ถ้วน มันกลับชัดเจนราวกับภาพสโลว์โมชัน

แล้วก็เป็นไปตามคาด กรรมการหลายท่านที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัดสินสบตากันแวบหนึ่งอย่างแนบเนียน

ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีการเปลี่ยนสีหน้า แต่การประสานสายตาสั้นๆ นั้นบ่งบอกทุกอย่างแล้ว

หัวใจของซูอี้โจวกระตุกวูบ เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลังในพริบตา

บ้าเอ๊ย!

มาหลุดบทในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ได้ยังไง!

เขารีบฝืนสะกดอารมณ์ที่แท้จริงของตัวเองลงไป พยายามดึงตัวเองกลับเข้าสู่บทบาทอีกครั้ง

ทว่าสมองเริ่มสับสนไปหมดแล้ว จังหวะก็ถูกทำลายจนพังไม่เป็นท่า

"ยอมใจเลย! ในเมื่อเธออยากจะบ้า ได้ งั้นก็มีแต่ต้องบ้าตามเธอไปให้สุด!"

ซูอี้โจวสูดหายใจเข้าลึก แกล้งทำหน้านิ่งขึงขัง พยายามใช้ท่าทีแข็งกร้าวดึงบทละครกลับมา

"คุณผู้หญิง คุณจำคนผิดแล้วมั้งครับ" เขาพยายามบังคับเสียงให้ฟังดูเย็นชาและห่างเหิน "เราสองคนไม่เคยรู้จักกันเลยสักนิดไม่ใช่เหรอ อย่ามาพูดจาซี้ซั้วแถวนี้สิ! มาทำลายธุรกิจผมทำไม ผมมีภรรยาแล้วนะ!"

พูดถึงตรงนี้ เขาต้องการพวกพ้องมาช่วยยืนยันคำพูดของตัวเองอย่างยิ่ง

ด้วยความลนลาน เขาจึงหันขวับไปหาเด็กสาวอีกคนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ แล้วโพล่งออกไปว่า

"เธอ…เธอว่าจริงไหม ฟาง…ฟางฟาง"

เด็กสาวที่ถูกเอ่ยชื่อชะงักไปหนึ่งวินาที สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เธอสลัดบทเดิมของตัวเองทิ้งไปทันที

เธอแทบจะก้าวไปข้างหน้าตามปฏิกิริยาสะท้อนกลับ เข้าไปกอดแขนของซูอี้โจวเอาไว้แน่น ทำท่าพร้อมตบเมียน้อยอย่างเต็มที่

"ใช่แล้ว!" เสียงของเธอแหลมสูง "สามีฉันไม่มีทาง…ไม่มีทางไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบเธอ เอ่อ…คนพิลึกที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้อย่างเธอหรอกย่ะ!"

เห็นได้ชัดว่าเธอก็กำลังพยายามปรับตัวตามพล็อตที่พลิกผันนี้เช่นกัน แต่ไหวพริบเฉพาะหน้ามีจำกัด ไดอะล็อกจึงติดๆ ขัดๆ พลังเลยดูไม่หนักแน่นพอ

จากเดิมที่ควรจะเป็น "ถ่ายรูปที่ร้านถ่ายรูป" กลับกลายมาเป็นละครปาหี่รักสามเส้าที่เละเทะจนดูไม่จืด

คีย์เวิร์ดของโจทย์อย่างคำว่า "ถ่ายรูป" ดูเหมือนจะเตลิดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้…

จังหวะการดำเนินเรื่องราวกับม้าป่าพยศที่หลุดจากบังเหียน พุ่งทะยานไปสู่ทิศทางที่ทั้งน่ากระอักกระอ่วนและน่าขันอย่างกู่ไม่กลับ

เฉียนชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ กะว่าจะคอยเกาะเพื่อนร่วมกลุ่มผ่านเข้ารอบ มองดูเหตุการณ์ตาค้างจนอึ้งกิมกี่ไปทั้งตัว ไม่รู้เลยว่าในฐานะลูกค้า เขาควรจะทำอะไรต่อ หรือยังทำอะไรได้อีกบ้าง

ในเวลานี้ ผู้เข้าสอบกลุ่มอื่นที่รออยู่ด้านล่างเวทีก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ความขัดแย้งเชิงละครแบบนี้…

ไม่เหมือนที่พวกเขาน่าจะเตี๊ยมกันไว้ก่อนเลยนี่นา

ไม่อย่างนั้นตรรกะของเนื้อเรื่องจะเละเทะ มีแต่ช่องโหว่ หรือแม้แต่บทพูดยังติดขัดขนาดนี้ได้อย่างไร

"พอ"

เสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดดังขึ้นมาจากโต๊ะกรรมการ สะท้อนก้องอย่างชัดเจนในห้องสอบที่ค่อนข้างอื้ออึง

การแสดงหยุดชะงักลงทันที

ทั้งสี่คนบนเวทีตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

สีหน้าเย็นชาที่ซูอี้โจวฝืนปั้นขึ้นมายังไม่ทันจางหาย มุมปากกระตุกอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ใบหน้าภายใต้แสงไฟดูย่ำแย่จนถึงขีดสุด

เขาคลายท่าทาง ถอยกลับมายืนตรงกลางห้องสอบ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความเคว้งคว้างที่ไม่อาจปิดมิด สองมือกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

กรรมการก้มหน้าจดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษให้คะแนน ไม่มีใครเอ่ยปาก มีเพียงเสียงปลายปากกาขูดขีดบนผืนกระดาษดังแกรกกราก

ในที่สุด การให้คะแนนก็เสร็จสิ้น

กรรมการส่งสัญญาณให้ทุกคนเดินลงมาจากพื้นที่แสดงอย่างเงียบๆ บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของซูอี้โจวขาดผึงทันที เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นที่ไม่อาจระงับได้พวยพุ่งขึ้นมาจนแทบทะลุขมอง!

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าการแสดงด้นสดที่เขามั่นใจว่านอนมาขนาดนี้ จะต้องจบลงด้วยสภาพทุลักทุเลและเหลวไหลสิ้นดีเช่นนี้!

เขาตวัดสายตาดุดันจ้องเขม็งไปยังเด็กสาวที่ชิงเพิ่มบทคนนั้น สายตาแทบจะพ่นไฟออกมาได้

นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวที่ดูธรรมดาๆ หรือกระทั่งดูขี้กลัวนิดๆ คนนี้ จะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้!

เพียงเพื่อจะให้ตัวเองโดดเด่น ถึงกับไม่สนใจเพื่อนร่วมทีมและความสมบูรณ์ของการแสดงทั้งหมดเลยสักนิด

ทีนี้ดีเลย กลุ่มพวกเขาคงมีแค่เธอคนเดียวที่ถือว่าทำผลงานได้ตามมาตรฐาน

ตัวเขาเองกลับต้องกลายมาเป็นบันไดเหยียบให้ผู้เข้าสอบโนเนมคนหนึ่งเนี่ยนะ!

วินาทีที่ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ความพ่ายแพ้อย่างรุนแรงและความโกรธก็พลุ่งพล่านอยู่ในอก

เขาทำได้เพียงบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วเริ่มหาข้อปลอบใจอย่างอื่น

"ใช่! ถูกแล้ว! ถึงคราวนี้จะเล่นได้ไม่เอาถ่าน แต่มันไม่ใช่ความผิดฉันทั้งหมดเสียหน่อย! ยัยบ้านั่นต่างหากที่มาก่อเรื่อง!"

ความคิดของเขาเตลิดไปยังอีกคนอย่างควบคุมไม่อยู่

"อีกอย่าง…เหอะ ถึงครั้งนี้ฉันจะแสดงได้งั้นๆ แล้วไอ้หลี่รั่วสวินนั่นล่ะ…มันจะไปดีกว่านี้ได้แค่ไหนเชียว? จะแสดงได้เหมือนคนปกติหรือเปล่ายังไม่รู้เลย!"

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อารมณ์ของซูอี้โจวก็รู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด

"ขอแค่…ขอแค่เอาชนะหลี่รั่วสวินได้ เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรทั้งนั้น!"

"ผู้เข้าสอบพวกนี้มีค่าอะไรกัน! ไม่มีสิทธิ์เอามาเทียบในระดับเดียวกับฉันด้วยซ้ำ!! คู่แข่งของฉันไม่เคยเป็นพวกมันอยู่แล้ว!"

เขาปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามยืดหลังให้ตรง

ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนแทบหยุดนิ่ง เสียงชัดถ้อยชัดคำจากโต๊ะกรรมการก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"กลุ่มถัดไป หลี่รั่วสวิน, เมิ่งเถียนจิ้ง, โจวซ่วย, ซุนเฉิน

เตรียมตัวได้

โจทย์ที่พวกเธอสุ่มได้คือ——《งานกีฬาสีของโรงเรียน》"

เมิ่งเถียนจิ้งคือสาวน้อยหน้าหวานที่จำตัวตนของหลี่รั่วสวินได้ตั้งแต่ด้านนอกห้องสอบ ดวงตากลมโตของเธอขยับกะพริบถี่ๆ ดูท่าทางค่อนข้างประประหม่า

โจวซ่วยคิ้วเข้มตาคม รูปร่างสูงโปร่ง แผ่กลิ่นอายความสดใสเป็นกันเอง

คนสุดท้ายคือซุนเฉิน รูปลักษณ์ของเขาอาจด้อยกว่าหนุ่มหล่อสาวสวยคนอื่นๆ ในห้องสอบนี้อยู่บ้าง แต่เครื่องหน้าก็นับว่าคมสันหมดจด แววตาสงบเยือกเย็น

เมื่อได้รับโจทย์ 《งานกีฬาสีของโรงเรียน》 ทั้งสี่คนก็ชะงักไปเล็กน้อย สมองเริ่มขบคิดอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่อีกสามคนยังคงครุ่นคิดในขั้นต้นเพื่อหาจุดขัดแย้งของบทละคร สายตาของหลี่รั่วสวินก็กวาดมองขาทั้งสองข้างของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

"ผมเล่นเป็นเอซนักวิ่งระยะไกลของชมรมกรีฑาโรงเรียนได้ครับ เป็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านกีฬาเป็นเลิศ ถูกยกย่องให้เป็นดาวรุ่งแห่งอนาคต และได้รับการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษเข้ามหาวิทยาลัยการกีฬาไปแล้ว

แต่ว่า ก่อนหน้างานกีฬาสีไม่นาน เพราะอุบัติเหตุ ขาของผมเลยบาดเจ็บสาหัส

หมอบอกว่า ในอนาคตคงยากที่จะลุกขึ้นมาวิ่งได้อีก

วันนี้ งานกีฬาสีจัดขึ้นตามกำหนด ผมมาดูเพื่อนร่วมทีมของผมลงแข่งครับ"