บทที่ 83 บทละคร

หลี่รั่วสวินพูดด้วยน้ำเสียงไม่เร็วนัก ทว่าเพียงพริบตาก็ร่างเค้าโครงตัวละครที่เต็มไปด้วยเรื่องราวและความขัดแย้งเชิงละครออกมาได้อย่างชัดเจน

"ว้าว!" เมิ่งเถียนจิ้งเป็นคนแรกที่กลั้นเสียงอุทานเบาๆ ไว้ไม่อยู่ สายตาที่มองหลี่รั่วสวินเป็นประกายวิบวับทันที "เซ็ตติงนี้สุดยอดมากเลยค่ะ! เห็นภาพขึ้นมาทันทีเลย!"

โจวซ่วยที่ตอนแรกยังคิดภาพการวิ่งและตะโกนก้องกลางแดด พอได้ยินเซ็ตติงของหลี่รั่วสวิน ดวงตาก็พลันสว่างวาบ

เก่งกาจจริง!

ปฏิกิริยาตอบสนองไวชะมัด!

บทบาทนี้ถือเป็นจุดรวมปมขัดแย้งตามธรรมชาติอย่างแท้จริง มีทั้งอดีตอันรุ่งโรจน์ ปัจจุบันอันโหดร้าย และอนาคตอันเคว้งคว้าง ดึงพลังดราม่าออกมาได้เต็มพิกัด

แค่ได้ยินประโยคเดียว ในหัวก็เริ่มจินตนาการพล็อตเรื่องต่างๆ นานาไปเองโดยอัตโนมัติแล้ว

แม้แต่ซุนเฉินที่ดูสุขุมเยือกเย็นมาตลอด ในเวลานี้แววตาก็ยังแฝงรอยประหลาดใจพาดผ่าน

เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าหลี่รั่วสวินจะสามารถนำสภาพการนั่งรถเข็นของตัวเองในปัจจุบันมาผสานเข้ากับโจทย์สอบ และวางแกนหลักของตัวละครที่มีมิติและเปี่ยมไปด้วยพลังดราม่าได้ในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น การวางบทนี้ยังส่งให้หลี่รั่วสวินกลายเป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมดโดยไม่มีข้อกังขา

เมื่อมีตัวละครหลักและปมขัดแย้งหลักแล้ว การกำหนดบทบาทของคนอื่นๆ ก็ง่ายขึ้นมาก

เมิ่งเถียนจิ้งแทบจะรอต่อบทไม่ไหว ใบหน้าเจือสีระเรื่อ ดวงตาเป็นประกายขณะมองหลี่รั่วสวิน

"งั้นฉันเล่นเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่แอบชอบนายเงียบๆ มาตลอดนะคะ! คอยอยู่เคียงข้างหลังนายได้รับบาดเจ็บ คอยเป็นกำลังใจและผลักดันไม่ให้นายยอมแพ้!"

ในใจเธอดีดลูกคิดรางแก้วดังเป๊าะแป๊ะ

ฮิๆ นี่มันบทบาทที่เป็นตัวเธอเองชัดๆ!

ฝีมือการแสดงไม่พอ ก็เอาความรู้สึกจริงเข้าแลกสิ!

แถมยังได้เล่นบทประกบคู่กับหลี่รั่วสวิน แค่คิดก็น่าตื่นเต้นแล้ว!

โจวซ่วยเห็นเมิ่งเถียนจิ้งกำหนดความสัมพันธ์ตัวละครทันที ลูกตาก็กลอกไปมา ก่อนจะหันไปมองเมิ่งเถียนจิ้งทันควัน

"งั้นผมเล่นเป็นผู้ชายที่แอบชอบเธอละกัน! พอเห็นเธอคอยเป็นห่วงหลี่รั่วสวินขนาดนั้น ในใจก็รู้สึกอิจฉา แต่ก็ยังคอยปกป้องเธอเงียบๆ แล้วก็แอบแข่งกับหมอนั่นบ้างเป็นบางครั้ง ดีไหมครับ"

หลี่รั่วสวินฟังแล้วก็อดอมยิ้มในใจไม่ได้

ให้ตายสิ ไฉนทิศทางพล็อตเรื่องมันถึงได้เตลิดไปทางรักสามเส้าน้ำเน่าแบบกู่ไม่กลับขนาดนี้ล่ะเนี่ย

พระเอกหัวกะทิตกอับ นางเอกผู้อ่อนโยนคอยเคียงข้าง บวกกับพระรองที่คอยปกป้องเงียบๆ…

นี่มันสูตรรักสามเส้ามาตรฐานของวรรณกรรมความเจ็บปวดวัยรุ่นบวกซีรีส์ไอดอลในรั้วโรงเรียนชัดๆ

แต่พอลองคิดดูอีกที เด็กวัยนี้ ความรู้สึกอ่อนไหวไร้เดียงสาก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต การปรากฏในฉากที่มีพื้นหลังเป็นรั้วโรงเรียนก็นับว่าสมเหตุสมผลอยู่

ถึงจะดูเป็นสูตรสำเร็จไปหน่อย แต่อย่างน้อยความสัมพันธ์ของตัวละครก็ชัดเจน

ในตอนนั้นเอง ซุนเฉินที่นิ่งเงียบสังเกตการณ์มาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น

"ถ้าอย่างนั้น…ผมเล่นเป็นคู่แข่งที่อิจฉาพรสวรรค์ของนาย เลยแอบเล่นตุกติกจนทำให้นายบาดเจ็บก็แล้วกัน"

พอเขาพูดประโยคนี้ออกมา เมิ่งเถียนจิ้งกับโจวซ่วยต่างก็ชะงักไป

แม้แต่หลี่รั่วสวินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เผยความสนใจออกมาไม่น้อย

บอกว่าเป็น "อุบัติเหตุ" จนบาดเจ็บ แต่อุบัติเหตุนี้ จะเกิดจากฝีมือคนทำก็ได้นี่

แนวคิดของซุนเฉินชัดเจนมาก

บทของหลี่รั่วสวินถูกกำหนดให้เป็นจุดสนใจของเวทีตั้งแต่แรก เรื่องราวทั้งหมดจะต้องดำเนินรอบตัวเขา

บทของเมิ่งเถียนจิ้งกับโจวซ่วยแม้จะมีเส้นเรื่องความรัก แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็ยังคงเป็น "ตัวเสริม" ที่หมุนรอบตัวละครหลักอย่างหลี่รั่วสวิน

เมื่อเทียบกันแล้ว การรับบทเป็น "ตัวร้าย" ที่สร้างความขัดแย้งรุนแรงกับตัวละครหลักโดยตรง และเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์สำคัญ ย่อมมีแอร์ไทม์มากกว่า มีมิติ และมีพื้นที่ให้ปล่อยของได้มากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

พอคิดถึงจุดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวซ่วยก็พลันชะงักค้าง ตามมาด้วยความเสียดายแวบหนึ่ง

บทหนุ่มแอบรักเมิ่งเถียนจิ้งของเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวการเบื้องหลังอย่างซุนเฉินแล้ว ความขัดแย้งของบทและมิติตัวละครกลับดูบางเบาไปถนัดตา

โธ่เอ๊ย!

เมื่อกี้ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงนะ!

เวลาสำหรับการปรึกษาหารือสั้นๆ ไม่กี่นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

"เอาละ หมดเวลา" เสียงผู้คุมสอบเอ่ยเตือน "ขอให้ผู้เข้าสอบทุกท่านประจำตำแหน่ง การแสดงเริ่มได้"

ทั้งสี่คนสบตากัน แววตาของแต่ละคนฉายอารมณ์ที่แตกต่าง

หลี่รั่วสวินบังคับรถเข็น ค่อยๆ เคลื่อนมายังกึ่งกลางพื้นที่

สายตาของเขาทอดมองไปยังลานว่างเปล่าเบื้องหน้า

สายตานั้นราวกับกำลังเฝ้ามองร่างที่กำลังสปีดสุดกำลังทีละคน สัมผัสได้ถึงสายลมร้อนและกลิ่นอายของเหงื่อไคลที่พัดเข้าปะทะใบหน้า

ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่เลียนแบบน้ำเสียงกระตือรือร้นของนักพากย์กีฬาก็ดังขึ้น

เป็นซุนเฉินที่ใช้เสียงสร้างบรรยากาศในสนามกีฬาสี

"ท่านผู้ชมครับ! การแข่งขันวิ่ง 1500 เมตรชายรอบชิงชนะเลิศอันน่าตื่นเต้นได้เข้าสู่ช่วงสปีดสุดท้ายแล้ว! เราจะเห็นได้ว่า ตอนนี้ผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งคือนักกีฬาหมายเลขสาม! เขาวิ่งเร็วราวกับสายลม! โอ้! เดี๋ยวก่อนครับ! นักกีฬาหมายเลขสองเร่งสปีดขึ้นมาแล้ว! นักกีฬาหมายเลขสองกำลังพยายามแซงจากลู่นอก! พวกเขาวิ่งคู่คี่สูสีกันแล้วครับ! สปีด! สปีดช่วงสุดท้ายแล้ว!"

เมิ่งเถียนจิ้งค่อยๆ เดินมาข้างรถเข็น เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน

"เธอ…เธออย่าเสียใจไปเลยนะ

หมอก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ

ขอแค่ตั้งใจทำกายภาพบำบัด มันก็ยังมีหวัง เธอต้องสู้ๆ นะ รักษาตัวให้ดี

ฉันเชื่อว่าเธอจะต้องกลับมาที่สนามแข่งได้อีกครั้งแน่นอน!"

หลี่รั่วสวินค่อยๆ หันหน้ากลับมา มองไปยังเมิ่งเถียนจิ้ง

ในดวงตาของเขาเป็นความหม่นหมองที่นิ่งสงัด หลงเหลือเพียงความสิ้นหวังอันลึกล้ำสุดหยั่ง

เมิ่งเถียนจิ้งถูกสายตานั้นมองจนหัวใจกระตุกวูบ เธอเผลอคิดไปถึงสารพัดมรสุมข่าวคราวที่ถาโถมใส่หลี่รั่วสวินเมื่อสองเดือนก่อนโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกปวดใจอย่างแท้จริงเข้าเกาะกุมเธออย่างจัง จนแทบจะลืมไปว่านี่คือห้องสอบ

บทพูดที่เธอเตรียมไว้แต่แรกถูกโยนทิ้งไปไกลลิบ น้ำเสียงเริ่มร้อนรนและเจือความลนลาน

"ถึง…ถึงแม้จะกลับไปไม่ได้จริงๆ ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ!

เส้นทางชีวิตไม่ได้มีแค่ทางเดียวนี่นา!

เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเธอเรียนเก่งขนาดไหน

สอบทีไรก็ได้อันดับต้นๆ ของชั้นตลอด เธอไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด เป็นนักวิทยาศาสตร์ หรือว่า…

หรือทำอย่างอื่นก็ได้ เธอฉลาดขนาดนี้ ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จทั้งนั้นแหละ!

เธออย่าคิดสั้นนะ!"

เสียงของเมิ่งเถียนจิ้งถึงกับสั่นเครือเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น มันคือสัญชาตญาณล้วนๆ ในการปลอบโยนคนที่เธอกำลังเป็นห่วงจากใจจริงในเวลานี้

บนโต๊ะกรรมการ ต้วนอันหนิงกับหลิวเฟยที่นิ่งเงียบมาตลอดสบตากันอย่างเงียบเชียบ

ต้วนอันหนิงเอียงศีรษะไปทางหลิวเฟยด้วยท่วงท่าน้อยนิด ริมฝีปากขยับอย่างไร้เสียง แต่อ่านรูปปากออกเป็นสามคำได้อย่างชัดเจน

"อินบทแล้ว"

หลิวเฟยพยักหน้า ในแววตาฉายความชื่นชมออกมาไม่น้อย

ด้วยประสบการณ์การคัดเลือกนักแสดงมานานหลายปีของพวกเขาย่อมดูออกว่า สภาวะของเมิ่งเถียนจิ้งในตอนนี้ก้าวข้ามการแสดงธรรมดาไปแล้ว เธอถูกอารมณ์ของหลี่รั่วสวินดึงดูดอย่างรุนแรงจนนำความรู้สึกจริงเข้ามาใส่

นี่พิสูจน์ว่าเมิ่งเถียนจิ้งมีความสามารถในการรับรู้อารมณ์ที่ยอดเยี่ยม แต่ในทางกลับกัน มันก็ยิ่งตอกย้ำถึงพลังการสะกดอารมณ์ในการแสดงของหลี่รั่วสวิน

อารมณ์ที่สื่อออกมาผ่านสายตาของเขาเมื่อครู่นี้ ทั้งแม่นยำและละเอียดอ่อน อีกทั้งยังมีพลังที่พุ่งตรงเข้าสู่ใจคน นับเป็นพรสวรรค์ที่มีชีวิตชีวาและหาได้ยากยิ่งในหมู่นักแสดงรุ่นใหม่!

แต่เมื่อดูจากทักษะการเปล่งเสียงของหลี่รั่วสวินก่อนหน้านี้ ก็ไม่น่าจะถ่ายทอดการแสดงที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ได้…

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน หรือว่านี่จะเป็นการแสดงโดยใช้วิธีการเข้าถึงตัวละครแบบเมธอดแอ็กติง

ความคิดของหลิวเฟยแล่นเร็วรี่ พลอยนึกไปถึงรายงานข่าวต่างๆ เกี่ยวกับหลี่รั่วสวินที่เคยเห็นก่อนหน้านี้

สิ่งที่เรียกว่าการแสดงแบบเข้าถึงตัวละคร พูดง่ายๆ ก็คือ "ไม่ได้กำลังแสดง แต่อยู่ในชีวิตจริง"

นักแสดงไม่ได้เลียนแบบท่าทางหรือแววตาของต้นแบบผ่านการสังเกต แต่เป็นการกลายไปเป็นตัวละครตัวนั้น

หากบอกว่าการแสดงของหลี่รั่วสวินเมื่อครู่มีที่มาจากชีวิตที่ผ่านมาของเขา เช่นนั้นก็สามารถอธิบายแววตาอันน่าทึ่งนั้นได้แล้ว

สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขามีพรสวรรค์ด้านการแสดงอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว!