บทที่ 84 รับมือ

ในจังหวะนั้นเอง โจวซ่วยก็เริ่มขยับตัว

ทว่าเขาไม่ได้สวมบทเป็นเพื่อนนักเรียนชายที่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ด้วยความแอบรักอย่างที่ตกลงกันไว้ แต่กลับสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามา

สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังเมิ่งเถียนจิ้งซึ่งเป็นคู่แสดงตามบท แต่กลับจ้องเขม็งไปที่หลี่รั่วสวินซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น

โจวซ่วยเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดัดเสียงวางมาดเยาะเย้ยถากถางอย่างร้ายกาจ

"อ้าว นี่ไม่ใช่หลี่ รั่ว สวิน คนดังตัวท็อปของโรงเรียนเราหรอกเหรอเนี่ย หึๆ ดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเชียวนะ เมื่อก่อนตอนอยู่บนลู่วิ่งล่ะเด่นสะดุดตาจริงๆ ตอนนี้ล่ะเป็นไง ได้แค่นั่งแหมะอยู่ตรงนี้ มองคนอื่นเขาวิ่งตาปริบๆ ในใจคงทรมานมากสินะ"

เหตุการณ์กะทันหันนี้ทำให้เมิ่งเถียนจิ้งที่กำลังดำดิ่งอยู่ในบรรยากาศโศกเศร้าถึงกับสะดุ้งสุดตัว

หมอนี่กำลังทำบ้าอะไรเนี่ย

แทบจะในเวลาเดียวกัน ซุนเฉินก็ตวัดสายตาสับสนระคนตกใจไปทางโจวซ่วย

นั่นมันบทของเขาตอนคุยกันในกลุ่มไม่ใช่เรอะ!

ซุนเฉินพยายามคุมสีหน้าไม่ให้เปลี่ยน แต่ในใจกลับเริ่มปั่นป่วนอย่างห้ามไม่อยู่

สีหน้าของหลี่รั่วสวินแทบไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ความหม่นหมองและสิ้นหวังยังคงเกาะแน่นอยู่บนใบหน้าราวกับถูกแช่แข็ง

มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีว่า เพลิงโทสะในใจกำลังคุโชนขึ้นมาเงียบๆ

แน่นอนว่าเขามองเจตนาของอีกฝ่ายออกในพริบตา

เจ้าโจวซ่วยคนนี้คงเห็นว่าบทคนแอบรักก่อนหน้านี้มันจืดชืดเกินไป ไม่มีพื้นที่ให้ปล่อยของ

พอเห็นบทตัวร้ายของซุนเฉินแล้วไม่สบอารมณ์ ก็เลยกระโดดออกมาแย่งบทไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น

หลี่รั่วสวินแค่นหัวเราะในใจ

การสอบกลุ่มด้วยละครสั้นด้นสดแบบนี้ สิ่งที่ทดสอบมากที่สุดนอกเหนือจากทักษะการแสดง ก็คือไหวพริบปฏิภาณและการทำงานเป็นทีม

พอโจวซ่วยเล่นไม้นี้ ก็เท่ากับเปลี่ยนความร่วมมือให้กลายเป็นการฟาดฟันกันเองในกลุ่มไปโดยปริยาย

แต่ปัญหาคือที่นี่คือห้องสอบ การแสดงด้นสดไม่มีบทตายตัว จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะสั่งคัตเหมือนตอนถ่ายหนังหรือซ้อมบท แล้ววิ่งโร่ไปฟ้องกรรมการว่า

"อาจารย์ครับ เขาแย่งซีนผม เขาไม่เล่นตามที่ตกลงกันไว้!"

เวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ ส่วนใหญ่ก็จำต้องกล้ำกลืนฝืนเล่นต่อไป และยอมรับเคราะห์เงียบๆ ไปคนเดียว

ในรายการวาไรตี้แบบถ่ายทอดสดที่เขาเคยดูมาไม่น้อย แผนการแย่งแอร์ไทม์ หักหลังแทงข้างหลัง หรือแอบแก้บทกะทันหันเพื่อสร้างกระแสนั้นมีให้เห็นเกลื่อนกลาด

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเด็กสอบเข้าที่ยังไม่ได้เหยียบเท้าเข้าวงการบันเทิงเต็มตัวพวกนี้ แต่ละคนจะหัวไวกันนัก แถมยังเลียนแบบเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้มาได้อย่างมีชั้นเชิง

บรรยากาศในห้องสอบพลันอึดอัดขึ้นมาทันที

อาการสะดุ้งตกใจของเมิ่งเถียนจิ้งถูกสายตาหลายคู่จับจ้องได้

แววตาของซูอี้โจวฉายประกายวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

หรือว่าหมอนี่จะแอบเติมบทเปลี่ยนคาแร็กเตอร์กะทันหันเหมือนกัน

ความหวังหลังรอดพ้นจากปากเหวผุดขึ้นมาในใจเขาทันที

ใช่แล้ว!

ละครสั้นด้นสดก็คือการทดสอบไหวพริบปฏิภาณอยู่แล้ว ใครจะไปรับประกันได้ว่าเพื่อนร่วมทีมที่จับคู่กันชั่วคราวจะเล่นตามที่ตกลงกันแค่ไม่กี่นาทีนั่นจริงๆ

ต้องไม่ลืมสิว่าเดิมทีพวกเขาก็เป็นคู่แข่งกันอยู่แล้ว!

ถ้าอย่างนั้น ผลงานของตัวเขาก่อนหน้านี้ก็อาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้!

ดีเหลือเกิน!

ซูอี้โจวลิงโลดขึ้นมาทันควัน สายตาที่มองไปยังหลี่รั่วสวินเต็มไปด้วยความสะใจ

ฮ่าๆ คราวนี้ถึงคราวฉันดูแกเล่นตลกบ้างแล้ว!

ฉันอยากจะดูนักว่าหลี่รั่วสวินจะแก้เกมยังไง!

หลี่รั่วสวินยังคงเงียบกริบ แม้แต่หางตาก็ไม่ได้ปรายมองโจวซ่วยที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดเข้ามา

ซูอี้โจวแทบจะหลุดขำออกมา

เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว!

หลี่รั่วสวินตอนนี้คงกำลังเหวอรับประทานเหมือนกันละสิ!

ท่าทางนิ่งเฉยแบบนั้น ในใจคงตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกแล้วมั้ง!

ทว่าโจวซ่วยเมื่อเห็นหลี่รั่วสวินทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนเช่นนั้น ความกระหยิ่มยิ้มย่องที่ปั้นแต่งขึ้นมาบนใบหน้าก็ชะงักแข็งค้างไปชั่วครู่

ปฏิกิริยานี้มันไม่ถูกต้องนี่นา…

ตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ตัวละครของหลี่รั่วสวินเคยเป็นดาวเด่นผู้รุ่งโรจน์ที่ตอนนี้ตกลงมาเกลือกกลั้วธุลีดั่งคนหมดสภาพ เมื่อต้องเผชิญกับการดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ ไม่โมโหโต้กลับ ก็ต้องสติแตกและอารมณ์พังทลายยิ่งกว่าเดิม

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็จะเปิดโอกาสให้เขาที่เป็นตัวร้ายได้สาดอารมณ์ต่อ และยึดแอร์ไทม์ไว้ในมือได้อย่างเหนียวแน่น

แต่ตอนนี้ ท่าทีเย็นชาของหลี่รั่วสวินกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนปล่อยหมัดชกลงบนปุยนุ่น

นอกจากจะไม่ได้การตอบสนองที่ต้องการแล้ว ยังทำให้ตัวเองดูเหมือนตัวตลกกระโดดโลดเต้นไปเสียอีก

ความกระวนกระวายใจบางอย่างเริ่มเกาะกุมในอก

โจวซ่วยได้แต่กัดฟันขยับก้าวเข้าไปอีกก้าว

"ทำไมล่ะ โดนฉันจี้ใจดำจนเป็นใบ้ไปแล้วเหรอ หรือว่าแอบมานั่งเช็ดน้ำตาอยู่ตรงนี้ ร้องไห้จนพูดไม่ออกแล้วล่ะสิ"

หลี่รั่วสวินยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ในขณะที่โจวซ่วยกำลังจะเพิ่มดีกรีเพื่อดันความขัดแย้งไปสู่จุดสูงสุด เมิ่งเถียนจิ้งที่ตกอยู่ในความตื่นตะลึงก็ได้สติกลับมา

เธอตระหนักได้ทันทีว่านี่คือจังหวะที่เธอต้องเล่น จึงก้าวไปข้างหน้า เอาตัวเข้าขวางหน้าหลี่รั่วสวินไว้ พร้อมกับตวัดสายตากร้าวใส่โจวซ่วย

"นายจะทำอะไรน่ะ! ต่อให้…ต่อให้ตอนนี้เขาจะลงแข่งไม่ได้แล้ว แต่นายจำเป็นต้องพูดจาใจร้ายขนาดนี้ด้วยเหรอ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันไม่ใช่เหรอ!"

เสียงของเมิ่งเถียนจิ้งสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความเดือดดาล แต่นัยน์ตากลับดื้อรั้นเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง

เมื่อถูกเธอขวางไว้เช่นนั้น สายตาของโจวซ่วยจึงเลื่อนมามองที่เมิ่งเถียนจิ้งโดยอัตโนมัติ

"เหอะ" เขากระตุกยิ้มเยาะอย่างหลงตัวเอง น้ำเสียงแฝงความหยอกล้อดูแคลน "ฉันก็นึกว่าอะไร ชวนเธอไปเที่ยวตั้งหลายครั้งเธอก็หาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงตลอด ชวนเป็นแฟนก็ไม่ยอม… ที่แท้ก็แอบมาเล่นชู้กับอดีตคนดังคนนี้นี่เอง!"

ใบหน้าของเมิ่งเถียนจิ้งแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธจัด!

"นายพูดจาเพ้อเจ้ออะไร! โจวซ่วย นายมันจะเกินไปแล้วนะ!"

ในจังหวะนั้นเอง หลี่รั่วสวินที่นิ่งเงียบราวกับรูปปั้นหินมาตลอด ก็เริ่มเคลื่อนไหว

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ช้อนสายตามองโจวซ่วย แววตาเรียบเฉย เย็นชา ดุจมองสิ่งของที่ไร้ค่าชิ้นหนึ่ง

จากนั้น เขาก็เอ่ยปากขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"ฉันรู้เรื่องที่นายทำทั้งหมดแล้ว"

"นายรู้เหรอ"

โจวซ่วยโพล่งตอบรับไปตามสัญชาตญาณ แต่พอหลุดปากออกไปเขาก็พลันนึกเสียใจ

เขารู้…

เขารู้อะไร

แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรลงไป…

ถ้าเดาตามเนื้อเรื่องก็คงเป็นเรื่องที่ทำร้ายหลี่รั่วสวินนั่นแหละ

แต่เวลามันกระชั้นชิดเกินไป เขายังคิดไม่ออกเลยว่าจะเล่นว่าตัวเองทำร้ายอีกฝ่ายด้วยวิธีไหน

สมองของโจวซ่วยหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว พยายามวิเคราะห์ว่าคำพูดต่อไปของหลี่รั่วสวินจะนำพาเนื้อเรื่องไปในทิศทางใด และตัวเขาจะต้องรับบทอย่างไรต่อ

ทว่าเสียงของหลี่รั่วสวินยังคงราบเรียบและมั่นคง

"ฉันบอกว่า ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่านายเป็นคนแอบทำอะไรกับรองเท้าวิ่งของฉัน"

ไม่รอให้โจวซ่วยได้ทันตั้งตัว สายตาของหลี่รั่วสวินก็เบนข้ามเขาไป และล็อกเป้าเข้าใส่ซุนเฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างแม่นยำ

แววตาของเขาไม่ได้สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นหรือด้านชาเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป หากแต่เปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์อันสลับซับซ้อนอย่างยิ่งยวดยากจะบรรยาย

"แต่ที่ฉันคิดไม่ถึงเลยก็คือ…นายจะกล้าลงมือกับฉันจริงๆ!"

สายตาของเขาจับจ้องซุนเฉินแน่นิ่ง น้ำเสียงแฝงความสั่นเทาที่ยากจะสังเกต ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อันรุนแรงบางอย่างไว้อย่างสุดกำลัง

"ตอนที่เราเข้าทีมกรีฑามาด้วยกัน เราไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอ ว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน จะวิ่งเข้าไปแข่งในระดับประเทศด้วยกัน

ซุนเฉิน นายบอกฉันมาสิ ทำไม

ทำไมกันแน่!

ทำไมนายถึงต้องทำร้ายฉัน!"

คำกล่าวหาและการซักไซ้ที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางสถานการณ์อันยุ่งเหยิงให้แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง!

ซุนเฉินสะท้านไปทั้งร่าง จากนั้น ความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งก็ซัดสาดทำลายความรู้สึกวางเฉยและความกังวลก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น!

โอกาส!

โอกาสทองหล่นทับแล้ว!