บทที่ 85 กราบกรานบูชา

ในใจของซุนเฉินแทบจะกราบกรานหลี่รั่วสวินอยู่รอมร่อ!

นี่มันเพื่อนร่วมทีมระดับเทพชัดๆ!

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของหลี่รั่วสวินปัดแผนการร้ายของโจวซ่วยทิ้งไปอย่างเรียบง่าย ทำให้หมอนั่นกลายเป็นตัวตลกที่คิดร้ายไม่สำเร็จ เป็นตัวร้ายดาดๆ ที่ไร้ความสำคัญไปในพริบตา

ในขณะเดียวกัน ก็ดึงจุดศูนย์รวมความขัดแย้งและพลังดึงดูดทางการแสดงทั้งหมดกลับมาโฟกัสที่ตัวเขาได้อย่างแม่นยำ!

ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ยังช่วยเติมภูมิหลังอันเข้มข้นให้ตัวละครของเขาเป็นพิเศษอีกด้วย

พวกเขาเคยเป็นเพื่อนร่วมทีมที่สู้เคียงบ่าเคียงไหล่ มีความฝันร่วมกัน

ทว่าเขากลับอิจฉาพรสวรรค์ของเพื่อนสนิท จนยอมทำเรื่องสกปรก ลอบแทงข้างหลังด้วยวิธีต่ำช้าเพื่อทำลายอีกฝ่าย!

มิติตัวละครนี้!

ความขัดแย้งระดับนี้!

สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

มันมีมิติมากกว่าบทตัวร้ายดาษดื่นที่แค่เขม่นไม่ชอบขี้หน้าตัวเอกแบบที่เขาคิดไว้ตอนแรกตั้งเยอะ

ฉากต่อไปต้องเล่นยังไง มันชัดเจนจนแทบไม่ต้องคิดแล้ว!

ซุนเฉินแทบจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

เขารีบตะครุบรับบทที่หลี่รั่วสวินส่งมาทันที ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อสบตากับหลี่รั่วสวินตรงๆ มุมปากยกยิ้มบิดเบี้ยว

"เหอะ… สุดท้ายนายก็รู้อยู่ดีสินะ…"

ซุนเฉินเงยหน้าขึ้น จ้องมองหลี่รั่วสวินด้วยสายตาเคียดแค้น น้ำเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันที

"คนอย่างนายจะไปเข้าใจอะไร? นายไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของฉันหรอก!

พรสวรรค์งั้นเหรอ… หึๆ…

นายมันอัจฉริยะนี่ นายไม่ต้องพยายามอะไรเลยสักนิด!

เที่ยวเล่นเฮฮากับเพื่อนฝูงกลุ่มนั้น ซ้อมก็มาสายกลับก่อน แต่วิ่งเล่นๆ แค่รอบเดียว ก็ทำลายสถิติที่ฉันยอมสู้ถวายหัว ซ้อมจนแทบกระอักเลือด หลั่งเหงื่อไปไม่รู้เท่าไหร่ได้อย่างง่ายดาย!

ทำไมล่ะ!

สวรรค์ทำไมถึงไม่ยุติธรรมขนาดนี้!

ทำไมสปอตไลต์ทุกดวงต้องส่องไปที่นายคนเดียว!

ฉันต้องเหนื่อยเหมือนหมาที่คลานอยู่บนลู่วิ่งทุกวัน พอกลับถึงหอก็ยังต้องทนมองหน้าตาไม่ทุกข์ไม่ร้อนของนายอีก!

ส่วนนายก็เป็นจุดศูนย์กลางที่ทุกคนจับตามองตลอดกาล!

นายรู้ไหมว่าฉันเกลียดนายแค่ไหน!"

"อะไรนะ? ที่แท้เป็นฝีมือนายเหรอ!"

เมิ่งเถียนจิ้งในตอนนี้ก็เข้าถึงบทบาทอย่างสมบูรณ์แบบแล้วเช่นกัน

เธอหันขวับกลับมา มองซุนเฉินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ซุนเฉิน! นาย… นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของรั่วสวินแท้ๆ นะ! หรือว่าความห่วงใยกับกำลังใจที่ผ่านมาของนาย มันคือเรื่องเสแสร้งทั้งหมดเลยเหรอ!"

"ใช่แล้ว ไม่งั้นเธอคิดว่ายังไงล่ะ? เธอไม่รู้หรอกว่าทุกครั้งที่มองดูท่าทางสบายๆ ได้ใจของหมอนั่น แล้วฉันยังต้องแกล้งทำเป็นดีใจด้วย แกล้งทำเป็นชื่นชมมัน ฉันแม่งสะอิดสะเอียนจนอยากจะอ้วก!"

โจวซ่วยยืนอยู่ด้านข้าง มองดูหลี่รั่วสวิน ซุนเฉิน และเมิ่งเถียนจิ้งรับส่งอารมณ์กันอย่างดุเดือด ทุกถ้อยคำเปี่ยมล้น ดำเนินเรื่องราวได้อย่างสมเหตุสมผลไร้รอยต่อ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนนอกที่ไม่รู้จะแทรกเข้าไปตรงไหน

เขาอ้าปาก พยายามจะดึงตัวเองกลับเข้าสู่บทสนทนาเพื่อกู้ตัวตนกลับคืนมา

"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนสิ! เรื่องรองเท้าวิ่งนั่น… ไม่ใช่สิ ฉันก็เป็นคนที่คิดจะทำร้ายนายนะ! พวกนายอย่าเมินฉันสิ!"

ทว่า เสียงของเขาท่ามกลางการปะทะอารมณ์อันเข้มข้นของทั้งสามคน ช่างเบาหวิวและดูผิดที่ผิดทางเหลือเกิน

ซูอี้โจวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในหัวส่งเสียงวิ้งอื้ออึง เหมือนถูกค้อนที่มองไม่เห็นทุบเข้าใส่อย่างจัง

อะไรกัน!

หลี่รั่วสวินแก้เกมแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ สถานการณ์กะทันหันที่น่าจะทำให้ใครก็ตามเสียกระบวนจนหน้าแตกยับเยินขนาดนั้น พอมาถึงมือหลี่รั่วสวิน กลับคลี่คลายลงได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำอย่างสบายๆ เนี่ยนะ?

มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?

ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ในห้องสอบต่างก็มีสีหน้าเลื่อมใสศรัทธาไปตามๆ กัน

พวกเขาไม่ได้เหมือนเฉินซือเยว่ที่เข้ามาดูเอาสนุกเฉยๆ อย่างน้อยพวกเขาก็ผ่านการเคี่ยวกรำจากสถาบันติวต่างๆ มาก่อน ย่อมมีทักษะการประเมินการแสดงขั้นพื้นฐานอยู่บ้าง

ถึงอาจจะมองชั้นเชิงและรายละเอียดในการแสดงด้นสดตะกี้ได้ไม่ทะลุปรุโปร่งทั้งหมด แต่ความสมบูรณ์ของเนื้อเรื่องและพลังดึงดูดที่กลุ่มของหลี่รั่วสวินถ่ายทอดออกมาในท้ายที่สุด ก็ทำให้พวกเขาต้องทึ่งอยู่ดี

ภายใต้บรรยากาศที่กดดันสูงในห้องสอบ คนแปลกหน้าไม่กี่คนสามารถด้นสดจนเกิดประกายไฟทางการแสดงที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ก็เก่งกาจมากแล้วไม่ใช่หรือไง!

แน่นอนว่า ถ้าจะเอามาตรฐานของละครเวทีระดับมืออาชีพหรือภาพยนตร์และซีรีส์มาวัด ความสมบูรณ์ของการแสดงด้นสดเมื่อครู่ ในสายตาของกรรมการผู้ช่ำชองอย่างต้วนอันหนิงและหลิวเฟย ย่อมยังดูหยาบและอ่อนหัด

แต่นี่คือห้องสอบ สิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญมากกว่าคือศักยภาพที่ผู้เข้าสอบแสดงออกมาภายใต้สถานการณ์เฉพาะหน้า

อย่างเช่น ไหวพริบปฏิภาณ การประสานงาน ความเป็นทีม และความเชื่อมั่นในตัวละคร เป็นต้น

ต้วนอันหนิงกับหลิวเฟยสบตากัน ก่อนจะกระซิบกระซาบกับกรรมการคนอื่นอีกสองสามประโยค

ปลายปากกาตวัดลงบนใบคะแนน ทิ้งร่องรอยหนักเบาเอาไว้

ในเวลานี้ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่ากรรมการให้คะแนนที่แท้จริงไว้เช่นไร

ความสงสัยทั้งหมดคงต้องรอจนถึงวันที่ประกาศผลอย่างเป็นทางการเท่านั้น

เมื่อกรรมการส่งสัญญาณว่าการสอบสิ้นสุดลง บรรยากาศตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

ผู้เข้าสอบต่างเตรียมตัวเดินออกจากห้องอย่างมีมารยาท

สีหน้าของซูอี้โจวมืดมนจนแทบจะมีน้ำหยดออกมาได้

เขาตวัดสายตามองหลี่รั่วสวินอย่างเคียดแค้น ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์ และหายลับไปตรงสุดทางเดิน

เฉินซือเยว่ก็เข็นรถเข็นพาเขาออกจากห้องสอบเช่นกัน

เมื่อเส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะคลายลงในทันใด ความเหนื่อยล้าดั่งคลื่นยักษ์ก็ซัดสาดเข้าใส่หลี่รั่วสวินทันที

ในการสอบเมื่อครู่ ดูเหมือนเขารับมือได้อย่างลื่นไหล แต่ความจริงแล้วต้องใช้สมาธิขั้นสูง บทพูดทุกประโยคและสายตาทุกแววตาต่างผลาญพลังใจไปมหาศาล

ตอนนี้ เมื่อสารอะดรีนาลีนหมดฤทธิ์ ร่างกายจึงประท้วงขึ้นมาทันควัน

เขารู้สึกเพียงภาพตรงหน้ามืดดับลงเป็นพักๆ เสียงในหูวิ้งอื้ออึง ทำได้เพียงเอนหลังพิงพนักรถเข็นอย่างหมดแรง การหายใจแต่ละครั้งล้วนพาให้รู้สึกเหนื่อยหอบหนักหน่วง

เฉินซือเยว่คอยสังเกตอาการของเขาอยู่ตลอด เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบ 'อาวุธลับ' ออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว มันคือถังออกซิเจนแบบพกพา!

เธอคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าการแสดงที่ใช้พลังงานสูงอาจกระตุ้นให้อาการของหลี่รั่วสวินกำเริบ จึงเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี

"ไม่ต้องรีบนะคะ" เธอรีบหมุนเปิดวาล์ว แล้วนำหน้ากากที่มีสัมผัสเย็นเฉียบมาครอบลงบนปากและจมูกของหลี่รั่วสวินเบาๆ พลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ค่อยๆ สูดเข้าไปค่ะ ใช่แล้ว หายใจเข้าลึกๆ… ผ่อนคลายนะ…"

ออกซิเจนบริสุทธิ์อันเย็นเยียบไหลเวียนเข้าสู่ปอด นำพาความรู้สึกโล่งสบายที่แม้จะแผ่วเบาแต่ก็ชัดเจนกลับคืนมา

หลี่รั่วสวินหอบหายใจอย่างยากลำบากอยู่สองสามครั้ง คิ้วที่ขมวดแน่นจึงค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย

ซุนเฉินแกล้งก้าวขาให้ช้าลง จนตกไปอยู่รั้งท้ายขบวน

เมื่อเห็นว่าหลี่รั่วสวินอ่อนแอถึงขั้นต้องดมออกซิเจน แววตาของเขาก็ฉายประกายตกใจอย่างรุนแรงเป็นอย่างแรก

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหลี่รั่วสวินที่เปล่งประกายและคุมเกมได้อยู่หมัดในห้องสอบเมื่อครู่ ร่างกายจะอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้

ความเปราะบางนี้ช่างขัดแย้งกับพลังควบคุมเวทีอันแข็งแกร่งและความคิดอันฉับไวที่แสดงออกมาในห้องสอบอย่างสิ้นเชิง ส่งผลให้ความรู้สึกเลื่อมใสในใจของซุนเฉินยิ่งทวีความลึกซึ้งขึ้นไปอีก

เขายืนลังเลอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันสาวเท้าก้าวเร็วๆ ตามขึ้นมา น้ำเสียงแฝงความจริงใจและความซาบซึ้งใจไว้อย่างปิดไม่มิด

"เอ่อ คุณหลี่รั่วสวิน วันนี้ต้องขอบคุณนายมากจริงๆ นะครับ!!

ผมไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนนายยังไงดี

พูดตามตรง ตอนที่โจวซ่วยคนนั้นโผล่พรวดพราดออกมาแย่งซีน ผมนี่เหวอไปหมดเลย ภายนอกอาจจะฝืนทำเป็นนิ่ง แต่ข้างในใจตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก สมองโล่งไปหมด คิดไม่ออกจริงๆ ว่าต้องทำยังไงต่อไป…

ตอนนั้นผมคิดว่าการสอบคราวนี้คงพังไม่เป็นท่าแล้วแน่ๆ

แต่ไม่คิดเลยว่านายจะมีไหวพริบตอบสนองได้เร็วขนาดนี้!

แค่ไม่กี่คำก็ดึงปมขัดแย้งกับความสัมพันธ์ของตัวละครกลับมาที่ตัวผมได้ แถมยังส่งจุดระเบิดอารมณ์ชั้นยอดให้ผมได้เล่นอีก

นายเก่งสุดยอดไปเลยจริงๆ ครับ!"