บทที่ 86 คลื่นใต้น้ำซัดส่าย

หลี่รั่วสวินสูดออกซิเจนเข้าไปหลายเฮือก ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจึงทุเลาลงไปมาก ใบหน้าขาวซีดค่อยๆ เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาทีละน้อย

เขาเงยหน้าขึ้นมองซุนเฉินที่กำลังตื่นเต้นจัด พลางเผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนออกมา

"ไม่มีอะไรหรอกครับ เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นเอง"

ซุนเฉินแทบจะตาพร่าเพราะออร่าที่เปล่งประกายออกมาจากตัวหลี่รั่วสวินในตอนนี้

ทั้งที่มีพรสวรรค์ล้นเหลือจนชวนให้อิจฉา แต่กลับถ่อมตัวและอ่อนโยนถึงเพียงนี้ ซ้ำยังจิตใจดี มีน้ำใจยอมยื่นมือเข้ามาช่วยดึงคนแปลกหน้าอย่างตนขึ้นมาในจังหวะคับขัน

ทั้งที่ความจริงพวกเขาเป็นคู่แข่งกันแท้ๆ!

ความรู้สึกที่ซุนเฉินมีต่อหลี่รั่วสวินพุ่งทะยานขึ้นสูงในทันใด แทบจะเหมือนกำลังมองไอดอลของตัวเองอยู่รอมร่อ

"ไม่ครับไม่ สำหรับผมแล้วนี่มันคือบุญคุณช่วยชีวิตเลยนะ!" ซุนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นที่สุด "บุญคุณครั้งนี้ผมจะจำใส่ใจไว้แน่นอน! ถึงตอนนี้ผมอาจจะยังไม่มีปัญญาตอบแทนอะไรคุณ แต่ในวันข้างหน้า ขอแค่มีโอกาส…"

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ การสอบครั้งหน้าก็สู้ๆ นะ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะได้เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันก็ได้ ผมรู้สึกว่าคุณรับส่งบทได้ไวมาก การแสดงก็มีพรสวรรค์สุดๆ เลย"

ความจริงแล้วในใจซุนเฉินค่อนข้างมีปมด้อยมาตลอด รูปลักษณ์ภายนอกของเขาไม่ได้โดดเด่นอะไรเลยในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยหนุ่มหล่อสาวสวย จึงถือว่าเสียเปรียบมาตั้งแต่เกิด

ทว่าในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำชมอย่างจริงใจจากหลี่รั่วสวินที่ตนมองว่าเป็นระดับเทพ เขากลับรู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลถูกอัดฉีดเข้ามาในใจในชั่วพริบตา เปี่ยมล้นไปด้วยไฟในการทำงานขึ้นมาทันที

"อื้ม!" เขาพยักหน้าอย่างแรง แววตาจุดประกายเจิดจ้า "ผมจะพยายามครับ! คุณพักผ่อนให้สบายเถอะ ผมไม่กวนแล้ว!"

หลี่รั่วสวินยิ้มตอบ "สู้ๆ นะครับ!"

มองส่งซุนเฉินที่เดินจากไปด้วยความซาบซึ้งและไฟมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม หลี่รั่วสวินยังไม่ทันจะได้สูดออกซิเจนอีกสักเฮือก ร่างอีกร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา

"กรี๊ดดดดด!"

เมิ่งเถียนจิ้งตื่นเต้นจนแก้มแดงแจ๋ สองตาเป็นประกายวิบวับขณะมองหลี่รั่วสวิน เสียงของเธอสั่นระริก

"สวินเป่า!! คุณจริงๆ ด้วย! ตอนอยู่ตรงประตูฉันก็คิดว่าใช่แล้วเชียว! ไม่ผิดคนจริงๆ ด้วย!

ฉันเป็นแฟนคลับของคุณนะคะ!!

ฉัน ฉัน ฉัน…ฉันได้เล่นละครกับคุณด้วย สวรรค์ช่วย!

ฮือๆ…ชาตินี้ฉันนอนตายตาหลับแล้วล่ะค่ะ!"

พูดไปพูดมา เธอก็ตื่นเต้นจนร้องไห้ออกมาจริงๆ ขอบตาแดงก่ำไปหมด

"เอ่อ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ถึงขนาดนั้น"

หลี่รั่วสวินพยายามเค้นเรี่ยวแรง สลับเข้าสู่โหมดทำงานแบบไอดอล

เขาระบายยิ้มอ่อนโยนที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย หยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋าที่เฉินซือเยว่ยื่นส่งมาให้แล้วส่งต่อให้เธอ

"รีบเช็ดน้ำตาเถอะครับ คุณแสดงเก่งมากเลยนะ ถ้ายังก้าวต่อไปบนเส้นทางสายนี้ ไม่แน่ว่าในอนาคตพวกเราอาจจะได้ร่วมงานกันจริงๆ ก็ได้"

"ฮือๆ…สวินเป่าทำไมถึงดีขนาดนี้! อ่อนโยนขนาดนี้เนี่ย!"

เมิ่งเถียนจิ้งรับทิชชู่มาซับน้ำตาลวกๆ พลางมองหลี่รั่วสวินผ่านม่านน้ำตาด้วยแววตาเทิดทูนระคนไม่อยากจะเชื่อ

เธอสูดจมูกฟึดฟัด จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบลนลานควานหาสมุดโน้ตปกแข็งเล่มประณีตกับปากกาออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก สองมือประคองยื่นมาตรงหน้าหลี่รั่วสวินแล้วเอ่ยถามด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

"งั้น…งั้นถ้าหนูอยากได้ลายเซ็นแบบเขียนชื่อให้ สวินเป่าจะทำให้สมหวังไหมคะ? ได้ไหมเอ่ย?"

"ได้แน่นอนอยู่แล้วครับ"

หลี่รั่วสวินรับปากกามา แล้วตั้งใจเขียนข้อความให้เธอ

"ถึง เมิ่งเถียนจิ้ง

ขอให้การสอบราบรื่น อนาคตสดใส สมปรารถนาในทุกๆ เรื่องนะครับ!

หลี่รั่วสวิน 15 ธ.ค."

เมิ่งเถียนจิ้งหยุดร้องไห้เป็นปลิดทิ้ง เธอประคองสมุดขอลายเซ็นเล่มนั้นไว้อย่างทะนุถนอมราวกับถือของล้ำค่าที่หาใดเปรียบ บนใบหน้าผุดรอยยิ้มเคลิ้มฝัน ทั้งตัวเบาหวิวราวกับลอยได้ เดินออกจากสนามสอบไปเหมือนคนละเมอ

คุณครูจากสถาบันกวดวิชาเห็นดวงตาของเธอร้องไห้จนบวมแดงเป่งก็ตกใจจนใจหายวาบ รีบปรี่เข้ามาถามด้วยความตื่นตระหนก

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำพลาดเหรอ สอบพังใช่ไหม"

"ฮิๆ…"

เมิ่งเถียนจิ้งหัวเราะแหะๆ เหมือนคนสติหลุดไปแล้ว

…

ใกล้เที่ยง แดดนอกประตูใหญ่สุดโอ่อ่าของวิทยาลัยศิลปะจวีซื่อเริ่มทวีความอบอุ่น

ประกายแสงสีทองสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน ขับไล่ไอเย็นระลอกสุดท้ายที่หลงเหลือจากยามเช้าให้มลายหายไป

ถังเซวียนยืนพิงข้างรถ ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมาแก้เบื่อ

เธอกดเข้าซูเปอร์ท็อปปิกของศิลปินในสังกัดตัวเองตามความเคยชิน

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาบนหน้าแรกยังคงเป็นพลังบวกของเหล่าแฟนคลับเช่นเคย

ทั้งทีมชมสารพัดมุมมองที่ยกยอปอปั้นทั้งใบหน้าฟ้าประทานและความสามารถล้นเหลือของหลี่รั่วสวิน กระทู้ย้อนรอยป้ายยาพาดื่มด่ำผลงานเก่าๆ และโมเมนต์น่าประทับใจในอดีต บรรยากาศช่างสงบสุขและอบอวลไปด้วยความรัก

ปลายนิ้วกำลังจะเลื่อนผ่าน ทว่าโพสต์หนึ่งที่เพิ่งลงได้ไม่กี่นาทีก็สะดุดสายตาเธอเข้าจังๆ

คนโพสต์คือแฟนคลับตัวท็อปที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตา ข้อความประกอบมีเพียงเครื่องหมายสั้นๆ

"???"

ส่วนรูปแนบคือภาพถ่ายความคมชัดสูง การจัดองค์ประกอบประณีต แสงเพอร์เฟกต์ มองปราดเดียวก็รู้ว่าลั่นชัตเตอร์มาจากกล้องมืออาชีพ

ในภาพคือเงาร่างคุ้นตาที่นั่งอยู่บนรถเข็น สวมหน้ากากอนามัยสีดำ

ถังเซวียนเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ มองไปยังประตูใหญ่วิทยาลัยศิลปะจวีซื่อที่อยู่ไม่ไกล

สายตามองสลับไปมาระหว่างหน้าจอมือถือกับภาพตรงหน้า

อืม เหมือนกันเป๊ะ

ดูท่าก่อนหน้านี้คงมีนักข่าวจำหลี่รั่วสวินได้แล้วสินะ

ถังเซวียนสลับหน้าจอไปที่หน้าแรกของเวยปั๋วอย่างคล่องแคล่ว แล้วตรวจตราแท็กชื่อของหลี่รั่วสวิน

เป็นไปตามคาด ไม่นานก็เจอข่าวเอ็กซ์คลูซีฟจากเพจปั่นยอดฟอลเกินล้านรายหนึ่งพาดหัวหรา

"ศึกชิงบัลลังก์ตัวท็อป! หลี่รั่วสวินและซูอี้โจวปรากฏตัวที่สนามสอบคัดเลือกรวมสายศิลปะจวีซื่อ!"

รูปประกอบก็คือรูปเดียวกับที่เพิ่งเห็นในซูเปอร์ท็อปปิกเมื่อครู่

ถังเซวียนกวาดสายตาอ่านคอมเมนต์ด้านล่างอย่างรวดเร็ว คงเพราะข่าวเพิ่งลงได้ไม่นาน ยอดรีโพสต์และคอมเมนต์จึงยังไม่เยอะเท่าไร

ส่วนหนึ่งคือเหล่าแฟนคลับวานิลลาของหลี่รั่วสวินที่กำลังตกใจและเป็นห่วง:

"กรี๊ดดด ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย? เมนฉันไปสอบสายศิลปะเหรอ?!"

"สวินเป่าจริงด้วย!!! กรี๊ดดด แม่ไม่ได้เห็นสวินเป่าแบบสดใหม่มาแปดร้อยปีแล้ว! ฮือๆ สู้ๆ นะลูก!"

"นั่งรถเข็นยังอุตส่าห์ไปสอบ พยายามเกินไปแล้ว แต่ร่างกายไหวแน่นะ? แม่เป็นห่วงจังเลย…"

อีกส่วนหนึ่งคือคอมเมนต์จากถงโจวเหริน แฟนคลับของซูอี้โจว:

"ขออุ้มโจวโจวบ้านเรากลับก่อน ไม่ขอยุ่งด้วยจ้า"

"เพจปั่นมาหาแสงอีกแล้ว อย่าลากคนหล่อไปเอี่ยวเลย"

"ต่างคนต่างปัง ขอให้คะแนนดีทั้งคู่นะคะ"

ดูเผินๆ แฟนคลับสองบ้านต่างคนต่างอยู่ น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง

ทว่าถังเซวียนที่คลุกคลีในวงการนี้มานานย่อมรู้ดี ว่าใต้ผิวน้ำอันสงบนี้มีคลื่นใต้น้ำซัดโหมรุนแรงเพียงใด

เธอออกจากบัญชีหลัก สลับไปใช้แอคหลุมเวยปั๋วที่ไม่ค่อยได้เปิดใช้

จากนั้นก็พิมพ์ค้นหาคำย่อและฉายาแอนตี้อย่างคล่องมือ เช่น "lrx" "หรูกั่ว" "พี่ยอยักษ์" แล้วยังใช้แอคหลุมกดติดตามแฟนคลับตัวท็อปของซูอี้โจวอย่างเร่งด่วนอีกกลุ่มหนึ่ง

และก็เป็นไปตามคาด เธอแทบไม่ต้องเปลืองแรงหา ก็เจอโพสต์ในเวยปั๋วแบบ "เฉพาะแฟนคลับเห็นได้" ของแฟนคลับตัวท็อปบ้านซูอี้โจวคนหนึ่ง:

"พวกหน้าม้ารับเงินกับหมาบ้านพี่ยอยักษ์มียางอายบ้างไหม? นั่งรถเข็นมาขายความน่าสงสารให้ใครดูกัน? ดับจนไม่รู้จะดับยังไงแล้วยังจะมาเกาะกระแสโจวโจวของเราอีก อ้วกจะแตก [อ้วก][อ้วก][อ้วก]"

ถังเซวียนส่งเสียงจิ๊ปากเบาๆ

ในด้อมแฟนคลับ ถ้าอยากขึ้นเป็นแฟนคลับตัวท็อป ไม่บ้านรวยเปย์เงินซัปพอร์ตหนักๆ

ก็ต้องมีความสามารถ ทำรูปทำคลิปคุณภาพสูง คอยดูแลบ้านเบส

ไม่อย่างนั้นก็ต้องเก่งเรื่องตั้งก๊ก ปลุกปั่นอารมณ์แฟนคลับ ทำตัวเป็นผู้นำทางความคิด

การต้องมาเผชิญหน้ากันตรงๆ ในสนามสอบแบบนี้ ทั้งสองบ้านเปิดศึกฟาดฟันกันแทบเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

เพราะการสอบ สุดท้ายแล้วก็ต้องประกาศผลและคะแนน

ใครๆ ก็อยากพิสูจน์ว่าพี่ชายบ้านตัวเองเก่งกว่า ไอดอลของตัวเองเจ๋งกว่า และอยากกดอีกฝ่ายให้จมดิน

จังหวะนั้นถังเซวียนเงยหน้ากวาดสายตามองนักข่าวที่แบกกล้องเลนส์ซูมตัวเบ้อเริ่มอยู่หน้าประตูวิทยาลัยศิลปะแห่งเมืองจวี๋ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคนพวกนั้นกำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อยังไงชอบกล…

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะรีบแจ้งพี่ซือเยว่กับเสี่ยวสวินตอนนี้เลย ให้พวกเขาเลี่ยงออกทางประตูอื่นเพื่อหลบนักข่าว จะได้ไม่ถูกตามตื๊อ!

แต่ในสนามสอบคงต้องปิดมือถือ จึงติดต่อใครไม่ได้เลย ช่างชวนให้จนปัญญาจริงๆ

เมื่อทำอะไรไม่ได้ เธอจึงได้แต่พาหยางเจิ้งเบียดเข้าไปใกล้หน้าประตูโรงเรียน หวังว่าจะได้รีบรับตัวทั้งสองคนออกมาเป็นคนแรกๆ