บทที่ 87 จริงหรือหลอก

ไม่ไกลออกไป ชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปและสะพายกล้องไว้ที่คอกำลังเลื่อนนิ้วโป้งบนหน้าจอโทรศัพท์ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้า เผยให้เห็นหน้าต่างแชตวีแชตชัดเจน ด้านบนสุดเป็นข้อความใหม่ที่ส่งมาจากผู้ติดต่อชื่อ "บ.ก.หวัง"

"เหล่าจ้าว ถ่ายรูปได้สวยมาก! มุมกล้องเฉียบ คมชัดสุดๆ! โบนัสเดือนนี้ไม่พลาดมือนายแน่!"

ชายที่ถูกเรียกว่าเหล่าจ้าวคนนี้ แท้จริงแล้วคือนักข่าวบันเทิงรุ่นเก๋าที่เพิ่งปล่อย "ข่าวเด็ดวงใน" ลงเวยปั๋วไปเมื่อครู่นั่นเอง

เขาคร่ำหวอดในวงการมาสิบกว่าปี มีสัญชาตญาณไวเป็นกรด ฝึกปรือวิชาหาช่องโหว่และชิงข่าวเด็ดคนเดียวมาจนช่ำชอง

ยามนี้เขาเหลือบมองเพื่อนร่วมอาชีพที่ยังคงเบียดเสียดอยู่หน้าประตูใหญ่ ชะเง้อคอยาวเหมือนฝูงห่านรออาหารอย่างโง่เขลา แล้วส่ายหน้าอย่างเหยียดหยาม

ตอนนี้เพิ่งจะแห่กันไปถ่ายหลี่รั่วสวินจะมีประโยชน์อะไร?

คนแย่งกันแบ่งเค้กตั้งเยอะแยะขนาดนั้น แต่ละคนก็ได้ไปแค่น้ำแกงก้นหม้อเท่านั้นแหละ

สายตาของเขากวาดมองกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งเดินออกมาจากประตูโรงเรียน

ในไม่ช้า สัญชาตญาณนักข่าวก็ทำให้เขาพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเพิ่งเดินพ้นประตูออกมาพร้อมขอบตาแดงก่ำ

"น้องครับ สะดวกให้สัมภาษณ์สักครู่ไหมครับ?"

…

หลี่รั่วสวินนั่งอยู่บนรถเข็นที่มีเฉินซือเยว่คอยเข็นให้ พลางปรากฏตัวขึ้นช้าๆ ที่หน้าประตูใหญ่ของวิทยาลัยศิลปะจวีซื่อ

แสงแดดยามเที่ยงส่องลอดผ่านเฉลียงทางเดิน เคลือบลงบนไหล่ที่ดูบอบบางของเขาจนกลายเป็นรัศมีสีทองอ่อนๆ ชวนมอง

เขายังคงสวมหน้ากากอนามัยสีดำที่ปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่กระจ่างใส ขนตายาวทอดเงาจางๆ ลงใต้ตา

กลุ่มนักข่าวที่เดิมทีค่อนข้างสำรวมและเพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ พลันแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาทันทีที่เห็นรถเข็นคันนั้น

"หลี่รั่วสวินออกมาแล้ว!"

"เร็วเข้า ถ่ายเร็ว!"

"อย่าเบียดสิ!"

เสียงอึกทึกครึกโครมซัดสาดเข้ามาดั่งคลื่นหนุน เลนส์กล้องนับไม่ถ้วนหันขวับไปยังทางออกพร้อมกัน แสงแฟลชสาดส่องประสานกันจนกลายเป็นผืนสีขาวเจิดจ้าแทบจะกลืนกินทุกสิ่ง

ฝูงชนที่เดิมทีเป็นระเบียบเรียบร้อยเสียการควบคุมในพริบตา ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นผลักดันอย่างรุนแรง ต่างพากันเบียดเสียดยัดเยียดเข้ามาทางหลี่รั่วสวินอย่างบ้าคลั่ง

หลี่รั่วสวินสะดุ้งเล็กน้อยกับสถานการณ์ที่ประดังเข้ามากะทันหัน ร่างกายแข็งเกร็งไปชั่วขณะตามสัญชาตญาณ

แต่ไม่นาน เขาก็ได้สติกลับมา

ครึกครื้นขนาดนี้เชียว?

เขากำลังกังวลอยู่พอดีว่าจะไม่มีที่ให้กอบโกยแต้มชื่อเสียง

มือที่กุมหน้าอกของเด็กหนุ่มพลันกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น ในลำคอคล้ายมีบางสิ่งจุกแน่น อยากจะพูดอะไรแต่ก็เปล่งเสียงไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้างอย่างเปล่าประโยชน์แล้วแสดงสีหน้าเจ็บปวดทรมาน

เปราะบางและไร้ที่พึ่ง ดั่งต้นหญ้าต้นน้อยที่โอนเอนท่ามกลางพายุฝน รังสีความแตกสลายแผ่ซ่าน ชวนให้ผู้คนบังเกิดความสงสารเวทนาจากก้นบึ้งหัวใจได้ในทันที

เหล่านักข่าวเห็นภาพนั้นแล้วต่างเงียบกริบไปชั่วครู่อย่างน่าประหลาด ทว่าหลังจากนั้นแสงแฟลชก็ยิ่งกระหน่ำสาดเข้ามาบ้าคลั่งกว่าเดิม

หลี่รั่วสวินทำได้เพียงฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ภายใต้หน้ากากอนามัยนั้น เขาใช้ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยม่านน้ำตามองไปยังเฉินซือเยว่ คล้ายกำลังส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

เฉินซือเยว่ตกใจกับอาการกะทันหันของหลี่รั่วสวินจนขวัญหนีดีฝ่อ เธอไม่สนใจกองทัพนักข่าวที่กำลังคลุ้มคลั่งรอบตัวอีกต่อไป รีบควานหากระป๋องออกซิเจนพกพาที่เพิ่งเก็บไปออกมา แล้วครอบเข้ากับปากและจมูกของหลี่รั่วสวินทันที

"อย่าเบียด! อย่าเบียดกันสิคะ! ไม่เห็นเหรอว่าเขาไม่สบาย!"

ทว่าในเวลานี้ บรรดานักข่าวมีหรือจะยอมฟังคำห้ามปราม พวกเขาต้องการเพียงเข้าใกล้หลี่รั่วสวินให้มากขึ้น เพื่อบันทึกภาพอันล้ำค่านี้ในระยะประชิดที่สุด

หยางเจิ้งอาศัยรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน แหวกทางออกมาข้างหน้าอย่างยากลำบาก โดยมีถังเซวียนตามมาติดๆ

ทั้งสองคนฝ่าฟันจนมาถึงข้างกายหลี่รั่วสวินได้ในที่สุด และคอยคุ้มกันรถเข็นไว้คนละฝั่ง

ท้ายที่สุด ด้วยความช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและทีมงาน ทั้งหมดก็เบียดเสียดเข้าไปในรถได้อย่างทุลักทุเล

ประตูรถปิดลงเสียงดัง "ปัง" ตัดขาดจากความวุ่นวายและแสงแฟลชภายนอก

ภายในห้องโดยสารพลันเงียบสงบลงทันตา ทว่าในบรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยความตึงเครียดเหมือนเพิ่งรอดตายมาหวุดหวิด

เฉินซือเยว่ยังคงใจหายใจคว่ำ เธอรีบโน้มตัวเข้าไปใกล้หลี่รั่วสวิน กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกระวนกระวาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยและหวาดกลัว

"เสี่ยวสวิน เธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้? ตอนนี้ไปตรวจที่โรงพยาบาลเลยดีไหม?"

หลี่รั่วสวินพิงพนักเบาะ ค่อยๆ สูดออกซิเจนเข้าไปสองสามครั้ง จังหวะกระเพื่อมขึ้นลงของหน้าอกจึงค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง

เขาถอดหน้ากากออกซิเจนออก เผยให้เห็นรอยยิ้มอ่อนแรง พลางส่ายหน้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"พี่ซือเยว่ ผมไม่เป็นไรครับ แค่หายใจไม่ค่อยทันนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย

"แต่ทำไมนักข่าวถึงหูตาว่องไวกันขนาดนี้ครับ? ผมเพิ่งจะออกจากห้องสอบ พวกเขาก็เหมือนรู้ล่วงหน้า มาดักรอผมกันหมดเลย"

ถังเซวียนที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับหันหน้ากลับมาอธิบาย

"หลังจากนายเข้าห้องสอบไปไม่นาน ในเน็ตก็มีสื่อกอสซิปเจ้าหนึ่งปล่อยภาพนายที่อยู่หน้าห้องสอบออกมา คิดว่าคงมีนักข่าวจำนายได้ตั้งแต่ตอนเข้าห้องสอบแล้วล่ะ แต่เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลนะ พวกพี่จะจัดการเอง"

หลี่รั่วสวินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เส้นผมนุ่มสลวยไหวเบาๆ ตามการขยับศีรษะของเขา

…

ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในกองบรรณาธิการของสำนักข่าวใหญ่ๆ นิ้วมือนับไม่ถ้วนกำลังรัวเคาะแป้นพิมพ์กันไม่หยุดหย่อน เกิดเป็นเสียงคลิกคลักดังระงมไปทั่ว

ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ แข่งกับเวลาในการนำภาพถ่ายและข้อความสั้นๆ ที่เพิ่งส่งกลับมาจากนักข่าวภาคสนามมารวบรวม ขัดเกลา และพาดหัวอย่างรวดเร็ว เพื่อแย่งชิงความได้เปรียบในการยิงข่าวนำหน้าคู่แข่ง หวังจะคว้ากระแสยอดทราฟฟิกระลอกแรกให้ได้!

ไม่นานนัก พาดหัวข่าวที่ผ่านการปรุงแต่งอย่างประณีตก็ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดหลังฝน ยึดครองพื้นที่บนแอปพลิเคชันข่าวสารและแพลตฟอร์มโซเชียลต่างๆ ในชั่วพริบตา

[ช็อกสนั่น! ไอดอลตัวท็อป หลี่รั่วสวิน แอบดอดเข้าสอบสายศิลปะ เกิดเหตุไม่คาดฝันกลางสนามสอบ!]

[ภาพหลุด หลี่รั่วสวิน เข้าสอบสายศิลปะ หน้ากากอนามัยไม่อาจปิดบังใบหน้าซีดป่วย แฟนคลับเห็นแล้วใจจะขาดจนน้ำตาซึม!]

[หลี่รั่วสวิน เบนเข็มเข้าสอบสายการแสดง เบื้องหลังชวนให้ขบคิด!]

ผู้คนจำนวนมากได้รับการแจ้งเตือนข่าวและเริ่มหันมาสนใจประเด็นนี้

"พี่ชายคนนี้หายหน้าไปสองเดือน แอบซุ่มเงียบเพื่อจะไปสอบเกาเข่าเนี่ยนะ?"

"คุณพระ ดูจากรูปแล้วเหมือนเขาจะทรมานมากเลยนะ หน้าซีดเซียวขนาดนั้น… สภาพร่างกายแบบนี้ยังฝืนไปสอบอีก ใจสู้เกินไปแล้วมั้ง?"

"รู้สึกว่าสุขภาพเขาแย่มากเลยนะ สภาพแบบนี้ยังมาสอบสายศิลปะอีกเหรอ? มันจะไหวจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

ชาวเน็ตที่ใช้ชื่อว่า "ลู่ลู่ไม่ใช่หลัวหลัว" พลันสังเกตเห็นจุดสำคัญเข้าให้

"ซูอี้โจว? เดี๋ยวนะ… ซูอี้โจวไม่ได้สอบสาขาการแสดงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นหลี่รั่วสวินก็ด้วยงั้นสิ??"