บทที่ 798 ตราตรึงใจไม่รู้ลืม

คาซิมเดินไปยังประตูใหญ่ที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงพลันดังขึ้น คล้ายกำลังกล่าวสุนทรพจน์ต่อหน้ากล้องที่มองไม่เห็น

"พวกเราเสียใจอย่างสุดซึ้งที่จำเป็นต้องยึดเวชภัณฑ์จำเป็นเหล่านี้"

เขาปั้นสีหน้าปวดร้าวอย่างยิ่ง