บทที่ 797 นึกไม่ถึงว่าจะมองคนคนนี้ผิดไป

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ในเมื่อคุณพูดเช่นนี้ ผมย่อมเชื่ออยู่แล้วครับ"

หลี่รั่วสวินเอ่ยเสียงเบา ด้วยอาการป่วยทำให้เสียงของเขาฟังดูเหนื่อยอ่อนไร้เรี่ยวแรง แฝงไปด้วยความโล่งใจราวกับรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

ใบหน้าขาวซีดหล่อเหลานั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความเข้าอกเข้าใจอันจริงใจ