บทที่ 796 ฉันจะเล่นละครไปกับนายให้ถึงที่สุด

ลมราตรีพัดผ่านช่องโหว่ของกำแพงพังทลาย หอบเอาไอควันดินปืนและกลิ่นไหม้เกรียมที่ยังไม่จางหายด้านนอกเข้ามา ปอยผมตรงหน้าผากของหลี่รั่วสวินปลิวไหวเบาๆ

เขาตบหลังมือเลขาเว่ยเบาๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มายืนอยู่เบื้องหน้าทุกคน

"ผมชื่อหลี่รั่วสวินครับ" น้ำเสียงของเขานิ่งสงบกว่าที่ตัวเองคิดไว้ "ไม่นึกเลยว่าท่านนายพลจะเคยได้ยินชื่อผมด้วย เป็นเกียรติจริงๆ ครับ"