บทที่ 93 ยินดีต้อนรับ

หลังจากฉลองกันอย่างเรียบง่าย ลู่หนิงเซวียนก็พาหลี่รั่วสวินเดินชมรอบวิลล่าคร่าวๆ

ห้องนอน ห้องหนังสือ ห้องรับแขก ลิฟต์ และสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานทั่วไปย่อมไม่ต้องพูดถึง ทั้งการตกแต่งและการจัดวางล้วนไร้ที่ติ

สิ่งที่ทำให้หลี่รั่วสวินประหลาดใจยิ่งกว่าคือห้องฟังก์ชันอื่นๆ ในวิลล่า

"ตรงนี้คือห้องดูหนังฟังเพลงค่ะ" ลู่หนิงเซวียนผลักประตูบานหนึ่งเปิดออก "ติดตั้งระบบดอลบีแอตโมสรุ่นล่าสุดกับโปรเจกเตอร์ 4K ไว้ เวลาพักผ่อนอยากดูหนังหรือฟังเพลงแบบเต็มอารมณ์ก็สะดวกมาก ประสิทธิภาพไม่แพ้โรงหนังระดับมืออาชีพเลย"

กระทั่งห้องซ้อมร้องเพลงก็ยังมี

ผนังห้องบุฉนวนกันเสียงไว้อย่างหนาแน่นเช่นกัน พรมที่ปูอยู่ใต้เท้าก็นุ่มและช่วยซับเสียงได้ดียิ่งขึ้น

กลางห้องมีแกรนด์เปียโนยามาฮ่าตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ ผิวไม้มะเกลือสะท้อนประกายแสงนุ่มนวล

ริมผนังมีกีตาร์และเบสหลากหลายรุ่นวางพิงไว้

ตรงมุมห้อง กลองชุดครบเซ็ตส่องประกายโลหะวับวาวอยู่ใต้แสงไฟ

ที่สะดุดตายิ่งกว่าคือโต๊ะทำงานริมผนังฝั่งหนึ่ง มีทั้งมิกเซอร์ เอฟเฟกต์ ไมโครโฟน ลำโพงมอนิเตอร์ และอุปกรณ์อื่นๆ ครบครัน

หลี่รั่วสวินลองดีดสายกีตาร์เบาๆ เสียงใสกังวานสะท้อนก้องในห้อง เห็นได้ชัดว่าเป็นกีตาร์ชั้นดี เสียงบริสุทธิ์ สัมผัสยอดเยี่ยม

"ว้าว…" เฉินซือเยว่อดอุทานไม่ได้ "นี่มันสตูดิโอย่อมๆ ชัดๆ เลยค่ะ!"

"ใช่ค่ะ" ลู่หนิงเซวียนพยักหน้า ยิ้มพลางพูดกับหลี่รั่วสวิน "ตั้งใจจัดไว้ตามมาตรฐานมืออาชีพเลย ไม่ว่าจะแต่งเพลงหรืออัดเดโม อุปกรณ์ที่นี่น่าจะตอบโจทย์คุณได้เกือบหมดแล้ว ต่อไปถ้ามีไอเดียอะไรก็บันทึกไว้ได้ตลอดเวลา ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกรบกวน แล้วก็ไม่รบกวนคนอื่นด้วยค่ะ"

"ขอบคุณครับพี่ลู่!"

หลี่รั่วสวินเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกายด้วยความยินดีและซาบซึ้งใจอย่างแท้จริง

สำหรับคนที่รักการสร้างสรรค์ผลงานเพลง ไม่มีอะไรจะน่าตื่นเต้นไปกว่าการได้ครอบครองพื้นที่ที่เป็นอิสระและมีความเป็นมืออาชีพขนาดนี้อีกแล้ว

ทว่าความตื่นเต้นนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก

ยิ่งเดินชมลึกเข้าไปเท่าไร รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่รั่วสวินก็ค่อยๆ จางลง กลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบายแทน

เขาเริ่มเงียบขรึมลง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบาๆ คล้ายมีคำพูดวนเวียนอยู่ในใจแต่ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร

ลู่หนิงเซวียนสังเกตเห็นความผิดปกติ

"เป็นอะไรไปเหรอคะเสี่ยวสวิน มีตรงไหนไม่ถูกใจหรือเปล่า"

หลี่รั่วสวินส่ายหน้า

"ไม่ใช่เลยครับ!"

เขาหลุบตาลง ขนตายาวทอดเงาจางๆ ลงบนใต้ตา

"ตรงกันข้ามเลยครับ มันดีเกินไป… ดีจนผมไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไงแล้ว…"

เนื่องจากหลี่รั่วสวินเซ็นสัญญาเกรด S รายได้ของเขาจึงเป็นรูปแบบเงินเดือนขั้นต่ำบวกส่วนแบ่ง

แน่นอนว่าด้วยสภาพร่างกาย ช่วงนี้จึงยังไม่มีส่วนแบ่งอะไร มีเพียงเงินเดือนขั้นต่ำเท่านั้น

แต่ถึงจะเป็นแค่เงินเดือนขั้นต่ำ แต่ละเดือนก็ได้ถึงสองแสนหยวน

เงินจำนวนนี้ สำหรับศิลปินที่ยังสร้างมูลค่าไม่ได้ชั่วคราว แถมบริษัทยังต้องทุ่มเททรัพยากรมหาศาลเพื่อฟื้นฟูร่างกายและดูแล ย่อมเป็นการลงทุนที่ไม่เห็นผลตอบแทนอย่างไม่ต้องสงสัย

สำหรับบทบาทที่หลี่รั่วสวินสร้างไว้ ย่อมไม่อาจเพลิดเพลินกับสิ่งนี้ได้อย่างสบายใจ โดยเฉพาะหลังจากที่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันจริงใจนี้

ลู่หนิงเซวียนกำลังจะเอ่ยปากปลอบ แต่หลี่รั่วสวินกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน

"พี่ลู่ครับ อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธผมเลยนะครับ ช่วงนี้ร่างกายผมฟื้นตัวขึ้นมากแล้วจริงๆ สภาพจิตใจก็นิ่งขึ้นเยอะ ถ้าแค่อัดเพลงไม่มีปัญหาแน่นอนครับ

ก่อนหน้านี้ที่เซ็นสัญญาลิขสิทธิ์ชั่วคราวสามเดือนกับทีมงานรายการนักร้องหน้ากากทายใครเอ่ย พอนับเวลาดูก็ใกล้จะหมดสัญญาแล้ว

เพลงพวกนั้นหลังจากรายการออกอากาศ กระแสตอบรับดีมาตลอด แฟนเพลงมากมายต่างก็รอเพลงเวอร์ชันทางการอยู่

ถ้าปล่อยตอนนี้ จังหวะกำลังเหมาะพอดีเลยครับ จะได้สร้างรายได้ให้บริษัทบ้าง ไม่ต้องให้พี่คอยทุ่มเงินให้ผมฝ่ายเดียวแบบนี้…"

"อย่างนั้นเหรอคะ…"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่หนิงเซวียนก็ขมวดคิ้วเรียวสวย พลางจมสู่ห้วงความคิด

เธอรู้ดีถึงรูปแบบการจัดการลิขสิทธิ์ชั่วคราวของรายการวาไรตี้เพลง

ในระหว่างช่วงรายการ สิทธิ์การใช้งานแต่เพียงผู้เดียวจะตกเป็นของทีมงานชั่วคราว เพื่อใช้ในการออกอากาศและโปรโมต สร้างกระแสต่อยอดซึ่งกันและกัน

ในฐานะเจ้าของลิขสิทธิ์ หลี่รั่วสวินจะไม่สามารถปล่อยเพลงเวอร์ชันสตูดิโอบนแพลตฟอร์มอื่นได้ในระหว่างสัญญา

ตอนนี้รายการจบไปนานแล้ว กระแสก็พ้นช่วงพีคไปแล้ว สิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวสามเดือนกำลังจะสิ้นสุดลง ถึงเวลาที่สามารถปล่อยเพลงเวอร์ชันทางการ ดำเนินการเชิงพาณิชย์ และเก็บเกี่ยวกระแสที่ตามมาได้แล้วจริงๆ

เพลงเหล่านี้มีศักยภาพทางการตลาดมหาศาล ความคาดหวังของแฟนคลับก็สูงลิ่ว หากมองจากมุมธุรกิจ ข้อเสนอของหลี่รั่วสวินสมเหตุสมผลและถูกจังหวะเวลาอย่างยิ่ง

แต่ว่า…

ลู่หนิงเซวียนมองใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวอยู่บ้างของหลี่รั่วสวิน ในใจก็อดสงสารไม่ได้อยู่ดี

ด้วยร่างกายของเขา ด้วยนิสัยของเขา หากต้องทำเรื่องพวกนี้ตอนนี้ ย่อมเป็นการฝืนทนอย่างแน่นอน

ลู่หนิงเซวียนถอนหายใจ

"เสี่ยวสวินคะ ฉันเข้าใจความตั้งใจของคุณ และซาบซึ้งที่คุณคอยนึกถึงฉันมากค่ะ

แต่งานน่ะจะทำเมื่อไหร่ก็ได้ ร่างกายต่างหากที่เป็นต้นทุนสำคัญที่สุด จริงไหมคะ"

"อืม… ก็ได้ครับ…"

หลี่รั่วสวินจับความหนักแน่นและความกังวลในน้ำเสียงของลู่หนิงเซวียนได้

เขาก้มหน้าลง คล้ายยอมตกลงอย่างเสียดายและฝืนใจอยู่บ้าง

ทว่า เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาคู่นั้นกลับมีประกายความมุ่งมั่นแวบผ่านไปอย่างยากจะสังเกตเห็น

พอเห็นท่าทางแบบนี้ ลู่หนิงเซวียนก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

เขาคงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องฟื้นตัวให้ถึงเกณฑ์ 'อัดเสียงได้' ให้เร็วที่สุดสินะ ต่อจากนี้คงจะไม่พ้นฮึดสู้ฝึกฟื้นฟูร่างกายอย่างเอาเป็นเอาตายอีกแน่ๆ

เฮ้อ คงต้องฝากให้ซือเยว่ช่วยจับตาดูให้ดีแล้วล่ะ

หลังเดินชมห้องทั้งหมดเสร็จสิ้น ทุกคนก็กลับมายังห้องนั่งเล่น

มื้อค่ำถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พ่อครัววัยราวห้าสิบปีในชุดสะอาดสะอ้านยืนคอยอยู่อย่างนอบน้อม

ลู่หนิงเซวียนแนะนำให้หลี่รั่วสวินรู้จัก

"นี่คืออาจารย์เซิ่ง ต่อไปเรื่องอาหารการกินของคุณเขาจะเป็นคนดูแล เขาเป็นเชฟมืออาชีพและเข้าใจเรื่องโภชนาการด้วย ไว้มีเวลาค่อยบอกสภาพร่างกายกับของแสลงให้เขารู้ ให้เขาช่วยดูแลปรับสมดุลให้คุณโดยเฉพาะนะคะ"

มื้อค่ำอุดมสมบูรณ์และประณีตสมคำร่ำลือ อาหารทุกจานครบครันทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติ อีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงความสดใหม่ของวัตถุดิบและความใส่ใจในการปรุง รสชาติกลมกล่อมไม่จัดจ้านแต่ยังคงความอร่อยไว้ได้อย่างดี เห็นได้ชัดว่าเตรียมการมาอย่างพิถีพิถันตามสภาพร่างกายของหลี่รั่วสวินในตอนนี้

หลังรับประทานอาหารเสร็จ ลู่หนิงเซวียนก้มมองดูเวลา กำชับเรื่องงานกับเฉินซือเยว่และถังเซวียนอีกสองสามประโยค แล้วจึงลุกขึ้นกล่าวลา

"ที่บริษัทยังมีธุระ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณพักผ่อนให้สบายใจ มีเรื่องอะไรติดต่อฉันได้ตลอดเวลาค่ะ"

แม้ลู่หนิงเซวียนจะกลับไปแล้ว แต่วิลล่าก็ไม่ได้ดูเงียบเหงาอ้างว้าง

เพราะตามที่จัดสรรไว้ ทั้งเฉินซือเยว่ ถังเซวียน และหยางเจิ้ง ล้วนพักอาศัยอยู่ในวิลล่าหลังนี้ เพื่อความสะดวกในการดูแลช่วยเหลือได้ตลอดเวลา

นอกจากนี้ ในวิลล่ายังมีแม่บ้านประจำอีกสองคน คอยดูแลเรื่องความเป็นอยู่และการทำความสะอาดในชีวิตประจำวัน

วิลล่าหลังนี้ หากจะบอกว่าเป็นบ้าน ก็สู้บอกว่าเป็นสตูดิโอทำงานที่ครบครันด้วยฟังก์ชัน มีสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมสรรพ และให้บรรยากาศอบอุ่นเหมือนบ้านจะตรงกว่า

มันมอบสภาพแวดล้อมในการอยู่อาศัยระดับพรีเมียมและความสะดวกสบายในการทำงานให้แก่เขา ทว่าท้ายที่สุดแล้ว กรรมสิทธิ์ก็ยังคงเป็นของบริษัท

ถึงกระนั้น ความใส่ใจและการลงทุนลงแรงระดับนี้ ก็เกินกว่าความคาดหมายแรกเริ่มของหลี่รั่วสวินไปไกลโข มากพอที่จะทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง