บทที่ 92 วิลล่า

รถตู้ธุรกิจสีดำแล่นไปอย่างนุ่มนวลจนแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนใดๆ

ทัศนียภาพสองข้างทางค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร่มเงาไม้เขียวขจี

ในที่สุด รถก็แล่นช้าๆ เข้าสู่ถนนอันเงียบสงบสายหนึ่ง

สองฟากฝั่งเต็มไปด้วยต้นอู๋ถงสูงตระหง่าน กิ่งก้านและใบหนาทึบจนบดบังแสงตะวัน

แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทอดเงาลวดลายกระจัดกระจายลงบนพื้นดิน

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของพรรณไม้ ผสานกับกลิ่นไอดิน ชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ ราวกับกำลังอยู่ท่ามกลางบาร์ออกซิเจนตามธรรมชาติ

หลี่รั่วสวินมองผ่านหน้าต่างรถเพื่อชื่นชมทัศนียภาพรอบด้าน ในใจอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

แม้ชาติก่อนเขาจะนับเป็นนักแสดงที่มีงานจ้างไม่ขาดสาย แต่เพราะไม่มีกระแสความนิยม สถานที่ระดับนี้จึงยังเกินเอื้อมที่จะได้มาอยู่อาศัย

รถแล่นผ่านประตูใหญ่ที่ต้องยืนยันตัวตนอย่างช้าๆ แล้วเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปอีกสักพัก ในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศสไตล์โมเดิร์นหลังหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวชอุ่ม

รูปแบบสถาปัตยกรรมของวิลล่าเรียบหรูโอ่อ่า ผนังภายนอกสีขาว กระจกบานใหญ่จรดพื้น และยังมีลานสวนกว้างขวาง

ภายในลานสวน ผืนหญ้าที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบราวกับพรมสีเขียวผืนใหญ่ ทอดยาวไปจนถึงใต้บันไดทางขึ้นวิลล่า

สายลมพัดผ่านเบาๆ กิ่งก้านดอกไม้ไหวเอน ส่งกลิ่นหอมระรื่นชื่นใจลอยมาเป็นระลอก

ที่มุมหนึ่งของสวน มีชุดโต๊ะเก้าอี้กลางแจ้งสีขาวจัดวางไว้ ด้านข้างกางร่มกันแดดคันหนึ่ง ดูผ่อนคลายและน่ารื่นรมย์ยิ่งนัก

"ว้าว…"

หลี่รั่วสวินอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานออกมา

เฉินซือเยว่มองเห็นอารมณ์อันซับซ้อนที่แวบผ่านดวงตาของเขา ในใจพลันรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หากไม่ใช่เพราะแม่ผู้ไร้ความรับผิดชอบคนนั้นหอบเงินหนีไป เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์คนนี้คงไม่ต้องเผชิญกับความมืดมนและชีวิตที่ระหกระเหินถึงเพียงนี้ กระทั่งที่พักพิงอันมั่นคงก็ยังไม่มี

แต่ก็ยังดีที่ตอนนี้ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว

อนาคตจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน!

หลี่รั่วสวินลงจากรถและถูกเข็นผ่านประตูใหญ่ที่มีทางลาดสำหรับวีลแชร์

เขาเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นเคย

ลู่หนิงเซวียน!

เธอกำลังยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าประตูวิลล่า บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ

ยามที่สายตาของเธอทอดมองมายังหลี่รั่วสวิน ความเฉียบคมในแบบฉบับของหญิงแกร่งในแวดวงธุรกิจก็พลันอ่อนโยนลงไปหลายส่วน

"รั่วสวิน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ!"

น้ำเสียงของลู่หนิงเซวียนแจ่มใสกังวาน

"ปัง! ปัง! ปัง!"

เสียงเปเปอร์ชูตดังขึ้นหลายนัด เศษกระดาษสีสันสดใสปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้าราวกับดอกไม้ไฟอันตระการตา

หลี่รั่วสวินตกตะลึงกับความประหลาดใจที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้

"พี่ลู่!"

"เซอร์ไพรส์ให้นายไง! นึกไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะจุดอะไรแบบนี้?"

เศษกระดาษหลากสีค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาติดอยู่บนเส้นผมของหลี่รั่วสวิน ทว่าเขากลับไม่รู้ตัว ในใจมีเพียงกระแสความอบอุ่นที่เอ่อล้นขึ้นมา

"ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ เข้าไปดูที่พักใหม่ของนายสิ"

ลู่หนิงเซวียนเดินเข้ามาข้างกายหลี่รั่วสวิน ตบไหล่เขาเบาๆ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

น้ำเสียงแฝงความเอ็นดู ราวกับกำลังปฏิบัติต่อคนในครอบครัวของตนเอง

เมื่อหยางเจิ้งเข็นเขาเข้ามาในบ้าน โถงทางเข้าอันกว้างขวางสว่างไสวและห้องนั่งเล่นเพดานสูงก็ปรากฏสู่สายตา

สไตล์การตกแต่งเป็นแบบโมเดิร์นมินิมอล การเลือกใช้เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งล้วนเปี่ยมด้วยรสนิยม ทุกจุดสะท้อนถึงความประณีตและความสะดวกสบาย

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศจางๆ ส่งกลิ่นหอมชวนดมยิ่งนัก

ลู่หนิงเซวียนเดินไปที่กลางห้องนั่งเล่น กวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะหันมาทางหลี่รั่วสวิน

"ตอนนี้ร่างกายนายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ จำเป็นต้องมีสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบและสบายเพื่อพักฟื้นให้ดี ขณะเดียวกันก็สะดวกต่อการจัดตารางงานหลังจากนี้ด้วย

ที่นี่สภาพแวดล้อมดี ระบบรักษาความปลอดภัยก็ยอดเยี่ยม

ในโครงการวิลล่าแถบนี้ยังมีคนในวงการพักอาศัยอยู่ไม่น้อย ทั้งผู้กำกับชื่อดัง โปรดิวเซอร์ แล้วก็นักร้องกับคนทำเพลงอีกจำนวนหนึ่งก็อยู่ละแวกนี้

เพราะงั้นบรรยากาศจึงค่อนข้างเป็นส่วนตัว และสะดวกต่อการติดต่อสื่อสารกัน

ไม่แน่ว่าต่อไปเวลาไปงานอีเวนต์หรือไปออกรายการ นายอาจจะได้เจอหน้าคนที่คุ้นเคย ญาติห่างๆ ยังไม่สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงหรอกนะ

ส่วนแพทย์ฟื้นฟู นักจิตวิทยา แล้วก็พวกครูสอนบุคลิกภาพกับครูสอนการแสดงที่จำเป็นหลังจากนี้ จะจัดการให้มาสอนถึงบ้านเป็นประจำ

เรื่องคอร์สเรียนและตารางเวลาที่แน่นอน นายถามซือเยว่ได้เลย"

ลู่หนิงเซวียนแจกแจงอย่างเป็นขั้นเป็นตอน เห็นได้ชัดว่าคิดเตรียมการไว้อย่างรอบคอบแล้ว

เธอเหลือบมองเฉินซือเยว่แวบหนึ่ง ซึ่งเฉินซือเยว่ก็ยิ้มรับและพยักหน้าตอบ

ในฐานะผู้ช่วย กำหนดการและตารางเวลาโดยละเอียดเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่ที่เธอต้องจัดการ

ช่วงนี้เธอก็ทำหน้าที่ได้ไม่เลว ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้น

ลู่หนิงเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปรอบๆ แล้วหันกลับมามองหลี่รั่วสวินอีกครั้ง เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ถ้านายต้องการอะไรหรือขาดเหลืออะไร บอกฉันหรือซือเยว่ได้โดยตรงเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ แล้วก็ไม่ต้องทำเป็นคนอื่นคนไกลกับฉันด้วย"

"พี่ลู่ครับ…"

"ขอบคุณมากครับ!"

หลี่รั่วสวินไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสา ย่อมแยกแยะออกอย่างชัดเจนระหว่างความเกรงใจตามมารยาทกับความเอาใจใส่ที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ

คำพูดและการตระเตรียมที่ละเอียดรอบคอบของลู่หนิงเซวียนในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเกินขอบเขตการดูแลตามปกติที่ประธานบริษัทบันเทิงพึงมีต่อศิลปินทั่วไปในสังกัดไปไกลมากแล้ว

แต่นี่คือการปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนกันเองอย่างแท้จริง

ลู่หนิงเซวียนมองออกว่าเขารู้สึกตื้นตัน มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย้าแหย่เพื่อทำลายบรรยากาศที่ค่อนข้างเคร่งขรึม

"ทำไมล่ะ ซึ้งจนพูดไม่ออกกับความเปย์หนักของพี่สาวคนนี้แล้วเหรอ?"

คำหยอกล้อนี้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงในพริบตา

ลู่หนิงเซวียนยิ้มแล้วเอ่ยต่อ

"รู้ว่านายเพิ่งออกจากโรงพยาบาล คงไม่ชอบอะไรที่วุ่นวายเกินไป วันนี้ก็เลยไม่ได้ชวนคนนอกมา มีแค่พวกเราไม่กี่คน ถือว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับง่ายๆ ฉลองที่นายได้กลับบ้านอย่างราบรื่นนะ"

บนโต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่นมีผลไม้ ขนม และเครื่องดื่มจัดวางไว้อย่างประณีตแล้วจริงๆ การจัดเตรียมดูเรียบง่ายแต่น่าอบอุ่น เห็นได้ชัดว่าใส่ใจในรายละเอียด

หยางเจิ้งซึ่งยืนเงียบๆ อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยมาโดยตลอด เมื่อเห็นภาพนั้นจึงคิดจะล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบโดยสัญชาตญาณ

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ฝีเท้าเริ่มขยับถอยไปทางโถงทางเข้าอย่างไม่สะดุดตา

หลี่รั่วสวินสังเกตเห็นได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน น้ำเสียงแฝงความสงสัยเล็กน้อย

"พี่หยาง จะไปไหนครับ อย่าเพิ่งไปสิ วันนี้ถือเป็นการรวมตัวเล็กๆ ครั้งแรกของทีมเรานะ พี่ก็เป็นหนึ่งในทีมของเราเหมือนกัน อยู่ด้วยกันสิครับ"

ร่างกายของหยางเจิ้งชะงักนิ่งไปในทันที เขาเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ สบเข้ากับแววตาอันกระจ่างใสของหลี่รั่วสวินที่เปี่ยมด้วยความจริงใจและความอบอุ่น ปราศจากความเสแสร้งแกล้งทำตามมารยาทแม้แต่น้อย

เป็นความจริงใจล้วนๆ

แต่ว่า…

หยางเจิ้งหันไปมองลู่หนิงเซวียน

ลู่หนิงเซวียนยิ้มอย่างจนใจ เธอเดินมาข้างกายหลี่รั่วสวิน ยื่นมือไปยีเส้นผมนุ่มสลวยของเขา "นายนี่นะ…"

จากนั้นเธอก็หันไปทางหยางเจิ้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"เสี่ยวสวินพูดถูกแล้ว ต่อไปทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมทีมเดียวกัน การดูแลซึ่งกันและกันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว หยางเจิ้ง ฝีมือนายยอดเยี่ยม ประสบการณ์ก็โชกโชน ต่อไปก็ดูแลปกป้องเสี่ยวสวินให้เหมือนน้องชายแท้ๆ หน่อยนะ ความปลอดภัยของเขาฉันฝากไว้กับนายแล้ว"

"ครับ ประธานลู่"

หยางเจิ้งขานรับเสียงเบา

แม้ภายนอกจะยังคงดูเย็นชา เคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม ทว่าภายในใจของเขากลับรู้สึกตื้นตันอยู่ไม่น้อย

แม้ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันจะทำให้เขารู้ว่าหลี่รั่วสวินเป็นคนอย่างไร แต่จริงๆ แล้วพวกเขาก็แทบไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในโอกาสเช่นนี้ หลี่รั่วสวินจะยังนึกถึงเขา และมองเขาเป็นคนกันเอง…

คนหนุ่มคนนี้มีความอ่อนโยนและให้เกียรติผู้อื่นฝังลึกอยู่ในกระดูกอย่างแท้จริง

ไม่เหมือนพวกนายจ้างที่เขาเคยทำงานให้ก่อนหน้านี้ ที่ไม่วางอำนาจกดหัว ก็เห็นเขาเป็นแค่อากาศธาตุ

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว ตัดสินได้ชัดเจนในทันที!

หยางเจิ้งลอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกถึงการได้รับเกียรติและความผูกพันที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานพลันผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ