บทที่ 91 รับที่สนามบิน

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ลำตัวเครื่องสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับแรงโคลงเคลงเล็กน้อย เครื่องบินบินฝ่าม่านเมฆแล้วร่อนลงสู่รันเวย์ของท่าอากาศยานนานาชาติเมืองจิงอย่างนิ่มนวล

หลี่รั่วสวินลงจากเครื่องบิน โดยมีหยางเจิ้งเป็นคนเข็นวีลแชร์ให้ ส่วนเฉินซือเยว่และถังเซวียนเดินขนาบข้างคอยดูแล

ขณะนั้นหลัวเข่อไอ้ลงจากเครื่องมาพักใหญ่แล้ว ขณะที่เธอกำลังเดินออกไปข้างนอกตามปกติ ยิ่งเข้าใกล้ทางออกของโถงผู้โดยสารขาเข้ามากเท่าไร เสียงอึกทึกครึกโครมที่แว่วมาก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

เธอแอบสงสัยอยู่ในใจ จึงก้าวเท้าพ้นทางเดินออกไป และในพริบตาที่สายตาเปิดโล่ง ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอยืนอึ้งอยู่กับที่!

คุณพระช่วย!

นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!

คนเยอะมาก!

ฝูงชนมืดฟ้ามัวดิน เบียดเสียดกันแน่นขนัดจนแทบมองไม่เห็นปลายทาง แสงแฟลชและหน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบไปทั่วราวกับผืนทะเลดวงดาวที่กำลังกระเพื่อมไหว

พวกเธอต่างพากันชูป้ายไฟและโปสเตอร์สารพัดแบบ ชะเง้อคอรอกันอย่างใจจดใจจ่อ

หลัวเข่อไอ้สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ พลันนึกถึงผู้โดยสารปริศนาที่เจอบนเครื่องบินขึ้นมาทันที

พอลองเพ่งมองดูดีๆ เธอก็สะดุดเข้ากับชื่อของหลี่รั่วสวินบนป้ายไฟเหล่านั้น

เธอสูดหายใจเข้าลึกอีกรอบ จนทำให้อุณหภูมิโลกแทบจะลดฮวบลงไป 0.000001 องศา

ที่แท้ก็คือหลี่รั่วสวินนี่เอง!

ช่วงนี้เพราะเรื่องการสอบสายศิลปะ ข่าวการปะทะกันระหว่างเขากับซูอี้โจวนี่เรียกได้ว่าดุเดือดเลือดพล่าน สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุกหัวระแหง!

ต่อให้เธอจะไม่สนใจวงการบันเทิงแค่ไหน แต่ก็ยังพลอยได้เผือกเรื่องพวกนี้มาไม่น้อย

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าตัวจริงเสียงจริงจะนั่งเครื่องบินลำเดียวกับเธอ!

หลัวเข่อไอ้ไม่เดินต่อแล้ว เธอแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน หาทำเลที่มุมมองค่อนข้างดี เขย่งปลายเท้า แล้วร่วมเฝ้ารอไปกับคนอื่นๆ…

ในที่สุด ร่างที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ก็ปรากฏขึ้นในสายตา!

ฝูงชนที่เดิมทีแค่ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ พลันเหมือนกองฟืนแห้งที่ถูกประกายไฟโยนใส่ ระเบิดเสียงฮือฮาและวุ่นวายอย่างกึกก้องออกมาในทันใด

"กรี๊ดดดด!"

"หลี่รั่วสวิน!!"

"ลูกชาย!!"

"สวินเป่ามองทางนี้หน่อย!!"

เสียงตะโกนหลากหลายประดังประเดปนเปกันจนกลายเป็นคลื่นเสียงลูกใหญ่ แทบจะพังหลังคาโถงสนามบินให้ถล่มลงมา

มนุษย์เรานี่ชอบมุงดูความคึกคักกันจริงๆ

หลัวเข่อไอ้เองก็พลอยติดเชื้อความบ้าคลั่งอันกะทันหันนี้ไปด้วย อะดรีนาลีนพุ่งพล่านจนรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เธอจึงร่วมวงกับฝูงชนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

แน่นอนว่า สิ่งที่เธอกำลังเล็งกล้องไปหาไม่ใช่หลี่รั่วสวิน แต่เป็นเหล่าแฟนคลับของเขาต่างหาก

เวลานี้ เจ้าหน้าที่ที่เยวี่ยเย่าส่งมารับเครื่องกำลังถูกคลื่นมหาชนเบียดจนโซซัดโซเซ ทำได้เพียงเขย่งปลายเท้าสุดชีวิตอยู่วงนอก ชูป้ายรับขึ้นสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคว้งคว้างประหนึ่งเขียนไว้ว่า "ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน"

เขาพยายามเบียดตัวเข้าไปข้างหน้า ทว่า "กำแพงมนุษย์" ที่เหล่าแฟนคลับรวมตัวกันนั้นแน่นหนาจนไม่อาจเจาะทะลุ ลองฝ่าเข้าไปหลายต่อหลายครั้งก็โดนดันกลับออกมาราวกับติดสปริง ร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว สุดท้ายจึงต้องจำใจเปลี่ยนแผน หันหลังเบียดตรงไปยังจุดจอดรถตู้ของบริษัทตรงทางออกแทน

ส่วนหลี่รั่วสวินที่ถูกล้อมอยู่ใจกลาง "กำแพงมนุษย์" นั้น เมื่อมองกลุ่มคนที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดตรงหน้า สัมผัสได้ถึงเสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนกึกก้องที่แทบจะระเบิดแก้วหู แม้เขาจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ลึกๆ ก็ยังอดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี

อันที่จริง เขาก็พอจะคาดเดาเหตุการณ์ทำนองนี้ได้อยู่

เพราะการกลับมาครั้งนี้ ต่อให้ไม่ถึงขั้นราชันหวนคืนบัลลังก์ แต่อย่างน้อยก็นับได้ว่าเป็นวิหคเพลิงคืนชีพ ฟื้นขึ้นมาจากกองเถ้าถ่าน

ไม่เพียงล้างมลทินก่อนหน้านี้ได้สำเร็จ แต่ยังดึงดูดและผูกใจแฟนคลับกลุ่มเดิมให้เหนียวแน่นขึ้นไปอีกจากการดำเนินเกมชุดใหญ่ที่ผ่านมา

ดูจากยอดเงินสามล้านที่เหล่าแฟนคลับวานิลลาร่วมใจกันระดมทุนก่อนหน้านี้ก็รู้แล้วว่า พลังขับเคลื่อนและความเหนียวแน่นของแฟนคลับนั้นยอดเยี่ยมขนาดไหน

ยิ่งบวกกับผลงานจากรายการนักร้องหน้ากากทายใครเอ่ยที่เข้ามาหนุน กระแสความนิยมจึงยิ่งพุ่งทะยานยิ่งกว่าแต่ก่อน

ทว่าเขาก็ยังประเมินพลังทำลายล้างของกระแสความนิยมที่แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นฝูงชนในโลกความเป็นจริงต่ำไป รวมถึงความโกลาหลที่อาจตามมาด้วย

เฮ้อ ช่วยไม่ได้ ในเมื่อชาติก่อนเขาเป็นแค่คนไร้ชื่อเสียงนี่นะ

คนล้นหลามขนาดนี้ หากเกิดเหตุเหยียบกันขึ้นมาจะทำยังไง…

หลี่รั่วสวินขมวดคิ้วตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปมองเฉินซือเยว่ข้างกายด้วยความกังวล

"คนเยอะขนาดนี้เลย…"

เฉินซือเยว่เองก็เพิ่งเคยเผชิญกับ "ปรากฏการณ์สุดอลังการ" ระดับนี้เป็นครั้งแรก จึงชะงักฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว

แม้เมื่อก่อนตอนอยู่สถานีโทรทัศน์จวี๋จื่อ เธอจะเคยดูแลศิลปินมาไม่น้อย ตอนอัดรายการ แฟนคลับมารับมาส่งเวลาเข้างานเลิกงานก็เป็นเรื่องปกติ แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบ้านไซต์ หรือสมาชิกบ้านเบสที่มีการจัดระเบียบเรียบร้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะทีมงานจัดพรมแดงหรือเปิดให้แฟนคลับมาทำโปรเจกต์ซัปพอร์ตล่ะก็ วันธรรมดาทั่วไปไม่มีทางได้เห็นภาพแบบนี้แน่นอน!

ถังเซวียนได้สติ จึงค่อยๆ หุบปากที่อ้าค้างอยู่นั้นลง

โชคดีจริงๆ ที่แจ้งทางสนามบินไว้ล่วงหน้าแล้ว!

ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าจะเกิดความวุ่นวายขนาดไหน!

เฮ้อ… เธอได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ

เพราะพฤติกรรมแฟนคลับมารับที่สนามบินเป็นประเด็นอ่อนไหวมาโดยตลอด และก่อให้เกิดกระแสตีกลับในแง่ลบได้ง่ายมาก

แต่เรื่องแบบนี้ก็ห้ามไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าพวกเธอหาซื้อข้อมูลตารางบินมาจากช่องทางไหนกันแน่…

นอกจากให้ศิลปินออกมาพูดเตือนสติให้ติดตามอย่างมีเหตุผลแล้ว ก็ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับการจัดการของทางสนามบินเท่านั้น

ถังเซวียนเขย่งเท้าชะเง้อมองไปไกลๆ

อืม ดูท่าทางสนามบินนานาชาติเมืองจิงจะมีประสบการณ์รับมือกับสถานการณ์แบบนี้โชกโชนทีเดียว!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบกั้นแถบแนวเขตและตั้งกำแพงมนุษย์ พยายามควบคุมฝูงชนที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อเปิดเส้นทางเดินออกมาให้ได้

ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินคนหนึ่งก็วิ่งหอบตัวโยนเบียดเข้ามา

เขาตะโกนเสียงดังฟังชัด กลบเสียงรบกวนรอบข้างไปได้เปลาะหนึ่ง

"คุณหลี่รั่วสวินใช่ไหมครับ เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ เราเปิดช่องทางพิเศษชั่วคราวไว้ให้แล้ว"

หยางเจิ้งเข็นวีลแชร์ โดยมีเฉินซือเยว่และถังเซวียนคอยขนาบข้างคุ้มกัน ส่วนเจ้าหน้าที่สนามบินและเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเดินนำหน้าคอยเบิกทางอย่างยากลำบาก

คนกลุ่มนี้เปรียบเสมือนเรือลำน้อยกลางคลื่นลมบ้าคลั่ง ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางทะเลมหาชน

ให้ตายสิ นี่น่ะเหรอความลำบากใจของพวกตัวท็อป…

หลี่รั่วสวินรับรู้ได้ถึงสายตาร้อนแรงที่จับจ้องมาจากทุกทิศทาง รวมถึงคลื่นเสียงที่แทบจะกลืนกินเขาลงไป พลางคิดในใจเงียบๆ

บอกตามตรง เขากลับรู้สึกว่าสถานะของศิลปินที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างแต่ไม่ใช่พวกขายกระแสล้วนๆ นั้นสบายใจที่สุดแล้ว

นานๆ ทีมีแฟนคลับมารับสักสิบยี่สิบคน พูดคุยกันอย่างเป็นกันเองไม่กี่คำ เซ็นลายเซ็นให้ รักษาระยะห่างที่ปลอดภัย แบบนั้นจะดีกว่าตั้งเยอะ

พอดังเป็นพลุแตกถึงระดับนี้ บรรยากาศก็มักจะหลุดการควบคุมได้ง่าย

แฟนคลับข้างหลังมองไม่เห็น ก็ย่อมต้องเบียดขึ้นมาข้างหน้าสุดชีวิต

แฟนคลับแถวหน้าถูกดันเซไปเซมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้

ยังมีคนที่เดินผ่านไปผ่านมา ไม่รู้อิโหน่อิเหน่แต่ก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายตามกระแส

ไหนจะพวกรับจ้างถ่ายรูปดาราที่แทบจะเอาเลนส์กล้องทิ่มหน้าคน เพื่อหวังจะรวยทางลัดด้วยรูปและคลิปของศิลปินอีก…

จะใช้คำว่าอะไรมานิยามได้นอกจากคำว่า "วุ่นวาย"!

สติของแต่ละคนดูช่างไร้ความหมายสิ้นดีเมื่ออยู่ท่ามกลางความคลั่งไคล้ของมวลชน

กระนั้น หลี่รั่วสวินก็ยังรู้สึกปนเปอยู่ในใจ

แม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับการมารับที่สนามบินซึ่งรบกวนความสงบเรียบร้อยและแฝงไปด้วยอันตรายแบบนี้ แต่เขาก็ไม่อาจมองข้ามความรักอันหนักแน่นและเร่าร้อนของแฟนคลับได้เลย

เขาเข้าใจความรู้สึกของเหล่าแฟนคลับวานิลลาที่อยากจะเข้าใกล้และมองไอดอลของตัวเองให้นานขึ้นอีกสักนิด

ความรักของแฟนคลับน่ะ มันช่างบริสุทธิ์และร้อนแรงเหลือเกิน…

แม้จะได้เจอไอดอลตัวจริงเพียงแค่ไม่กี่วินาทีสั้นๆ พวกเธอก็ยอมสละทั้งเวลาและเรี่ยวแรงมากมาย บุกบั่นมาหาโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

ดังนั้น แม้จะอยู่ท่ามกลางเสียงอึกทึกและความแออัด เขาก็ยังพยายามโบกมือทักทายเหล่าแฟนคลับ พยายามส่งสายตาไปให้ทั่วถึงทุกทิศทาง

ทุกครั้งที่หลี่รั่วสวินโบกมือ มักจะจุดชนวนเสียงกรีดร้องที่ดังกระหึ่มขึ้นไปอีกระลอกได้อย่างแม่นยำ

"กรี๊ดดด! สวินเป่ามองทางนี้หน่อย!!"

"รั่วสวินโบกมือแล้ว! เขามองเห็นฉันแล้ว!"

"ลูกจ๋า! แม่รักหนูนะ!"

ตลอดเส้นทาง หลี่รั่วสวินถูกยื่นของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาให้จนเต็มอ้อมแขน ทั้งตุ๊กตาผ้าฝ้ายและจดหมายที่เขียนคำอวยพรไว้เต็มหน้ากระดาษ

เขารับไว้ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มตาหยี

โชคดีที่เขานั่งอยู่บนวีลแชร์ ไม่อย่างนั้นลำพังแค่สองมือคงถือของขวัญที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกเหล่านี้ไม่ไหวแน่

"ขอทางหน่อยครับ! ขอโทษนะครับ รบกวนหลบทางนิดนึง! ขอบคุณครับ!"

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดทุกคนก็ฝ่าวงล้อมฝูงชนอันหนาแน่นออกมาได้อย่างทุลักทุเล

เจ้าหน้าที่หนุ่มที่มารอรับอยู่ใกล้ทางออกและร้อนใจจนเหมือนมดไต่กระทะร้อน ในที่สุดก็เห็นประกายความหวัง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบโบกไม้โบกมือวิ่งเข้ามาหา

"คุณพระช่วย! พี่สวิน! ในที่สุดก็เจอพวกพี่จนได้!" ชายหนุ่มปาดเหงื่อบนหน้าผาก สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งอกราวกับรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด "โอ้โห ฝูงชนขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยจริงๆ!"

เขารีบเดินนำทางอยู่ข้างหน้าพร้อมพูดรัวเร็วว่า

"รถจอดรออยู่ข้างนอกแล้วครับ ไปทางนี้เลย!"

ทุกคนเร่งฝีเท้า เดินตรงไปยังรถตู้สีดำที่จอดรออยู่บริเวณช่องทางพิเศษอย่างรวดเร็ว