บทที่ 90 ทายซิว่าเขาคือใคร

อวี๋จินเซียงมองตามนิ้วของอีกฝ่าย บนหน้าจอกำลังเลื่อนผ่านคอมเมนต์ที่บาดตาบาดใจเหลือเกิน

"คนขี้โรคแบบนี้ยังสะเออะจะสอบการแสดงอีกเหรอ ได้ความกล้ามาจาก 'สัญญาใจแดนท้อ' รึไง ระวังเจอเตือนบทเบิกตาพองแก้มนะจ๊ะ! [อ้วก]"

"ขำจะตาย ยังคิดจะมาเกาะกระแสซูอี้โจวนักแสดงสายฝีมือของพวกเราอีก? รีบกลับบ้านไปดมออกซิเจนเหอะ เดี๋ยวถึงเวลาเป็นลมคาห้องสอบแล้วจะมาโบ้ยคนอื่นอีก! [ภาพผลงานซูอี้โจว]"

"พวกนักร้องบางคนก็อย่าข้ามสายมาขายหน้าเลย ทำลายความสง่างามของวิหารแห่งศิลปะเปล่าๆ! #ซูอี้โจวเทพการสอบสายศิลปะ# #หลี่รั่วสวินออกไปจากวงการแสดง#"

"แฟนคลับหลี่รั่วสวินยังกล้าอวยลงอีกเหรอ การแสดงแข็งทื่อจนฉันเขินแทนนิวเท้าจิกพื้น อยากสอบเข้าสถาบันภาพยนตร์เนี่ยนะ ฝันกลางวันอยู่เหรอ!"

"ฮ่าๆ แฟนคลับสวินยังแก้ต่างอยู่อีกเหรอ ยอมรับว่าเมนตัวเองกากมันยากนักรึไง? [หัวเราะทั้งน้ำตา]"

"แฟนคลับหลี่รั่วสวินน่าสงสารจัง เมนดับสนิทขนาดนั้น ได้แต่เล่นบทน่าสงสารเรียกคะแนนเห็นใจ"

ถ้อยคำเยาะเย้ยถากถาง ความประสงค์ร้ายที่แทบไม่ปิดบัง ราวกับเข็มทิ่มแทงลงบนหัวใจของอวี๋จินเซียง

ใช่แล้ว พวกเธอก็รู้ดีว่าฝีมือการแสดงของหลี่รั่วสวินยังมีจุดที่ต้องพัฒนาอีกมากจริงๆ

ในแวดวงการแสดง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสอบสายศิลปะที่แข่งขันกันดุเดือดครั้งนี้ หากหลี่รั่วสวินต้องปะทะกับซูอี้โจว โอกาสชนะก็น้อยมากจริงๆ

จะสอบติดหรือไม่ ในใจไม่มีใครกล้าการันตีได้เลย

แต่ว่า…แต่แฟนคลับฝ่ายนั้นกลับตามจิกไม่ปล่อย ไม่เพียงแต่เหยียบย่ำเปรียบเทียบ กระทั่งยังใช้คำพูดร้ายกาจมาด่าทอตัวหลี่รั่วสวินเอง นี่มันเกินทนแล้ว!

เมื่อมองดูใบหน้าด้านข้างที่ซีดขาวและเปราะบางของเด็กหนุ่มในคลิป แล้วมองดูคำพูดร้ายกาจเหล่านั้นในช่องคอมเมนต์ เปลวไฟแห่งความโกรธในก้นบึ้งหัวใจของเหล่าเซียงเฉ่าก็ถูกจุดขึ้นมาอย่างแท้จริง

สัญชาตญาณอยากปกป้องกับความรู้สึกคับแค้นใจพัวพันเข้าด้วยกัน

ทนไม่ไหวแล้ว!

และแล้ว การตอบโต้ก็เริ่มต้นขึ้น

ช่วงแรกเป็นเพียงการชี้แจงประปราย พยายามใช้เหตุผลเพื่ออธิบายข้อเท็จจริง

ทว่าไม่นาน ภายใต้การยั่วยุและการด่าทอโจมตีส่วนบุคคลอย่างต่อเนื่องของอีกฝ่าย มันก็แปรเปลี่ยนเป็นการด่ากราดตอบโต้อย่างดุเดือด

"ไสหัวไป! หลี่รั่วสวินจะเป็นยังไงมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย! ดูแลเมนตัวเองไปเถอะ!"

"แฟนคลับซูอี้โจวปากเหม็นขนาดนี้ เพิ่งกินข้าวเสร็จจากในส้วมมารึไง?"

"คนขี้โรคเหรอ? ขี้โรคกันทั้งบ้านแกนั่นแหละ!"

"ใครเกาะกระแสใครกันแน่? เบิกตาดูกว้างๆ หน่อยซิ ว่าแฟนคลับฝ่ายไหนที่เริ่มหาเรื่องก่อน?"

ศึกชุลมุนเปิดฉากขึ้นนับจากนี้

อันที่จริง เรื่องที่หลี่รั่วสวินเข้าสอบสายศิลปะ ในตอนแรกไม่ได้มีกระแสสูงจนเกินขอบเขตแต่อย่างใด

แต่เมื่อแฟนคลับของทั้งหลี่รั่วสวินและซูอี้โจวเปิดศึกปะทะกันอย่างดุเดือดบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียหลัก ประเด็นการโต้เถียงก็ลามจากการสอบเข้าคณะสายศิลปะ ไปสู่ผลงานในอดีต มูลค่าทางการค้า กระทั่งลามไปถึงเรื่องนิสัยและหน้าตา…

ไฟสงครามลุกโหมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กระแสความสนใจยิ่งพอกพูนเหมือนก้อนหิมะกลิ้ง ไม่นานก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับเทรนด์ฮิตของแพลตฟอร์มต่างๆ

ชาวเน็ตทั่วไปหรือพวกสายเผือกจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกดึงเข้ามาก็พากันร่วมวงด้วย

"คนนอกแท้ๆ ขอพูดอย่างเป็นกลางนะ รู้สึกว่าแฟนคลับซูอี้โจวรอบนี้ตามจิกเกินไปหน่อย โผล่มาเหยียบคนอื่นจังหวะนี้ บอกตรงๆ ว่าทำเอาเสียความรู้สึกไปเยอะ"

"ไสหัวไป คนปกติที่ดีๆ ใครเขามานั่งย้ำว่าตัวเองเป็นคนนอกวะ คนนอกผีหลอกล่ะสิ? ซ่อนบัตรแฟนคลับแกไว้ดีๆ หน่อย อย่าให้หางโผล่"

"เห็นด้วย ไม่มีคนนอกหรอกพอลงมาเล่นแล้ว พวกแอ๊บเนียนตายซะเถอะ"

"ขำว่ะ ตอนนี้บรรยากาศในเน็ตมันแย่ขนาดนี้เลยเหรอ? เผือกเฉยๆ ไม่ได้หรือไง? จำเป็นต้องหาดารามาขึ้นหิ้งบูชาไว้สักคนรึไงวะ? กูนี่ไม่ตามใครทั้งนั้น แต่ท่าทางตามจิกของแฟนคลับซูอี้โจวเนี่ย เห็นแล้วขัดหูขัดตาว่ะ! วันนี้กูจะออกตัวหนุนหลังหลี่รั่วสวินแบบเปิดหน้าเลย พวกแกจะทำไมกู? [ยิ้ม]"

"ไม่ทำไมหรอกจ้า~ ซ่อนเมนไว้ไม่อยู่สินะ~ เหอะ แฟนคลับหลี่รั่วสวินนี่เก่งแต่เล่นบทน่าสงสารแล้วลากคนอื่นลงเหวไปด้วยจริงๆ~ [แคะจมูก]"

"ต่อให้ซูอี้โจวชนะหลี่รั่วสวินแล้วมันน่าภูมิใจตรงไหน? ก็แค่การสอบรวมไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสักหน่อย แต่ละคนตื่นเต้นอย่างกับอะไร ตลกชะมัด"

สงครามน้ำลายบนโลกออนไลน์ทวีความเดือดดาลขึ้นเรื่อยๆ การเยาะเย้ย ถากถาง ด่าทอ และการโจมตีส่วนบุคคลสารพัดผุดขึ้นมาไม่หยุด เสียงที่มีเหตุผลถูกกลืนหายไปในเวลาอันรวดเร็ว เหลือเพียงการด่าทอทะเลาะกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ด้วยเหตุนี้ หัวข้อแฮชแท็กอย่าง #หลี่รั่วสวินซูอี้โจว สอบสายศิลปะ# #หลี่รั่วสวิน ดมออกซิเจน# #ซูอี้โจวเทพการสอบสายศิลปะ# #หลี่รั่วสวินออกไปจากวงการแสดง# จึงถูกเถียงจนดันขึ้นเทรนด์ฮิตไปโดยปริยาย

…

ในเวลานี้ หลี่รั่วสวินกำลังนั่งอยู่บนที่นั่งชั้นหนึ่งของเครื่องบินที่มุ่งหน้าสู่เมืองจิง

การฟื้นฟูร่างกายที่โรงพยาบาลในเมืองจวี๋สิ้นสุดลงชั่วคราว

แม้ว่าหนทางสู่การหายดีอย่างสมบูรณ์จะยังคงอยู่อีกยาวไกล และยังคงสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่แฝงลึกอยู่ในร่างกาย แต่ระบบการทำงานของร่างกายก็ฟื้นฟูกลับมาไม่น้อย ดีกว่าตอนที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงมากแล้ว เพียงพอที่จะพยุงให้เขาเคลื่อนไหวและเดินทางไกลตามที่จำเป็นได้

มวลเมฆนอกหน้าต่างแผ่กว้างออกไปราวกับปุยฝ้าย

หลี่รั่วสวินหลับตาลงเล็กน้อย แพขนตายาวหนาทอดเงาลงบนผิวแก้มขาวซีดอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากยังคงดูซีดเซียวอยู่บ้างเนื่องจากอาการเจ็บป่วยก่อนหน้านี้

เยวี่ยเย่าเอนเตอร์เทนเมนต์ ในฐานะหนึ่งในบริษัทบันเทิงชั้นนำของประเทศ แม้จะมีสาขาย่อยอยู่ทั่วทุกสารทิศ แต่ทรัพยากรหลักและศูนย์กลางอำนาจย่อมตั้งอยู่ที่สำนักงานใหญ่ในเมืองจิงอันรุ่งเรืองอย่างไม่ต้องสงสัย

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ เด็กใหม่ที่เซ็นสัญญามักจะถูกจัดให้อยู่ในอพาร์ตเมนต์ของบริษัทเพื่อความสะดวกในการดูแลจัดการ

ทว่าหลี่รั่วสวินย่อมไม่มีทางได้รับการปฏิบัติในระดับธรรมดาแบบนั้นแน่นอน

ที่พักที่เขาได้รับจึงเป็นบ้านพักเดี่ยวในบรรยากาศเงียบสงบ

อืม…ระหว่างที่ความคิดกำลังแล่นไปเรื่อยๆ ความรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาอย่างต่อเนื่องและแผ่วเบาก็ปัดผ่านข้างแก้มเขาไปราวกับขนนก

ไม่ใช่ภาพลวงตา

เพราะหลี่รั่วสวินไม่ได้แปลกหน้ากับสายตาทำนองนี้เลยสักนิด

เขาขยับลำคออย่างแนบเนียน ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วมองไปยังทิศทางของสายตานั้น

หลัวเข่อไอ้ย่นริมฝีปากพลางเบือนสายตาหนีไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอเห็นว่าหลี่รั่วสวินไม่ได้มองมาแล้ว เธอถึงค่อยเอียงศีรษะ แอบส่งสายตากลับไปมองอย่างลับๆ ล่อๆ อีกครั้ง และพิจารณาชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่งขึ้น

ตั้งแต่เห็นหลี่รั่วสวินขึ้นเครื่องมา เธอก็รู้แล้วว่าหมอนี่ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!

แม้ปีกหมวกจะกดลงต่ำมาก และสวมหน้ากากอนามัยมิดชิด ทว่าคิ้วและดวงตาอันประณีตที่เผยออกมาให้เห็นเป็นระยะยามเคลื่อนไหว ก็ยังพอดูออกว่าเป็นหนุ่มหล่อ

ต้องเป็นดาราแน่ๆ เลย!

มีทั้งผู้ช่วย ทั้งบอดี้การ์ด แถมยังคลุมตัวเองเสียมิดชิดขนาดนี้!

แต่ว่า…เป็นใครกันนะ?

ปกติแล้วหลัวเข่อไอ้ไม่ได้สนใจวงการบันเทิงเท่าไร แค่อยู่ในระดับที่ไถดูข่าวกอสซิปยอดนิยมบ้างนิดหน่อย คิดจนหัวแทบแตกก็เดาไม่ออกว่าคนตรงหน้านี้คือใครกันแน่

แต่มันก็หาได้ยากจริงๆ นะเนี่ย!

ได้เจอดาราบนที่นั่งชั้นหนึ่งแบบบังเอิญเนี่ยนะ!

หลัวเข่อไอ้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยท่าทีระแวดระวังเต็มที่ อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังหลับตาพักผ่อน และคนรอบข้างไม่ได้สังเกต ปรับมุมกล้องแล้วกด "แชะ" ถ่ายภาพเสี้ยวหน้าด้านข้างอย่างรวดเร็ว

"ทุกคนนน! เหมือนฉันจะบังเอิญเจอดาราบนเครื่องบินเข้าให้แล้ว! [เอามือปิดหน้า] นั่งชั้นหนึ่ง ใส่หน้ากากกับหมวกมองหน้าไม่ชัด แต่ตาที่โผล่ออกมาสวยมาก! ออร่าคือที่สุด! สาวๆ ช่วยดูหน่อยสิคะว่าคนนี้คือใคร มีใครรู้จักไหมเอ่ย? [รูปภาพ] #บังเอิญเจอดารา #ดารา #ทายซิว่าใคร"