บทที่ 89 กิจกรรมจิตอาสา

ในห้องพักนักศึกษา อวี๋จินเซียงกำลังเก็บของ

เสียงรูดซิปดัง “ฟึ่บ” เธอตบกระเป๋าเป้เบาๆ แล้วเตรียมตัวลุกขึ้น

“เซียงเซียง จะออกไปข้างนอกเหรอ”

เสียงรูมเมตดังมาจากเตียงชั้นบนฝั่งตรงข้าม แฝงแววสงสัยใคร่รู้

อวี๋จินเซียงหันกลับไป ใบหน้าแต้มรอยยิ้มผ่อนคลาย

“อื้ม จะออกไปทำเรื่องที่มีความหมายสักหน่อย ฉันไปเป็นอาสาสมัครน่ะ!”

“อาสาสมัครเหรอ”

“โอ้โห เจ๋งไปเลยแม่คุณ!”

เพื่อนร่วมห้องส่งเสียงร้องทึ่ง น้ำเสียงเจือความชื่นชมอยู่หลายส่วน

อวี๋จินเซียงโบกมือ สะพายเป้ แล้วเดินออกจากห้องท่ามกลางสายตาประหลาดใจแกมสงสัยของเพื่อนๆ

แดดกำลังดี อวี๋จินเซียงก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงขึ้นรถไฟใต้ดิน มุ่งหน้ามายังจุดหมายของวันนี้

หน้าประตูมีป้ายบอกทางที่ดูเรียบง่ายแต่สะดุดตาแขวนอยู่ “การประชุมอบรมอาสาสมัคร ‘โครงการผู้ป่วยความเหงา’”

ที่นี่คือสถานที่จัดกิจกรรมออฟไลน์ครั้งแรกของมูลนิธิการกุศลที่ริเริ่มโดยกลุ่มแฟนคลับหลี่รั่วสวิน

อวี๋จินเซียง นักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองจิง และยังเป็นสมาชิกธรรมดาคนหนึ่งในบรรดา “วานิลลา” แฟนคลับของหลี่รั่วสวิน

ช่วงนี้การเรียนไม่ยุ่งนัก เธอจึงสมัครเข้าร่วมกิจกรรมอาสาสมัครของ “โครงการผู้ป่วยความเหงา” นี้

วันนี้เป็นการอบรมออฟไลน์ครั้งแรก ในใจเธอทั้งตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ผลักประตูกระจกเข้าไป สถานที่จัดงานตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าอบอุ่น

หลังลงทะเบียน อวี๋จินเซียงก็รับเอกสารที่เกี่ยวข้องกับโครงการการกุศล ทั้งยังมีพวกโปสเตอร์ กู้ดส์ของสะสม และของเชียร์หลี่รั่วสวิน ซึ่งทางกลุ่มแฟนคลับเตรียมไว้ให้เช่นกัน

เธอเดินตามป้ายบอกทางเข้าไปในห้องอบรม

ตอนนี้มีคนนั่งอยู่ข้างในไม่น้อยแล้ว อวี๋จินเซียงจึงเลือกที่นั่งตรงกลาง

พอมองไปรอบๆ บรรดาอาสาสมัครในที่นี้แม้ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง แต่ก็มีผู้ชายอยู่บ้างเหมือนกัน

“อ๊ะ! นั่นมันกระเป๋าที่ระลึกฉลองเดบิวต์ครบหนึ่งปีของสวินเป่านี่! บริษัทเวรนั่นรู้แต่จะขูดเลือดขูดเนื้อขายแพงเว่อร์ ตอนนั้นฉันยังอยู่ ม.ปลาย เลยตัดใจซื้อไม่ลง”

ดวงตาของอวี๋จินเซียงเป็นประกายวิบวับครั้งแล้วครั้งเล่า

กระเป๋าเป้ของหลายคนห้อยเข็มกลัดรุ่นลิมิเต็ดไม่ก็พวงกุญแจอะคริลิกที่เกี่ยวกับหลี่รั่วสวิน เคสโทรศัพท์ก็เกี่ยวกับหลี่รั่วสวิน หรือไม่ก็เป็นเคสใสที่สอดรูปหลี่รั่วสวินเอาไว้

“วานิลลาทั้งนั้นเลย! ตื่นเต้นจัง!”

คนที่ตามติ่งคนเดียวเงียบๆ มาตลอดอย่างเธอ เพิ่งจะได้เจอคนคอเดียวกันเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก!

คนที่รับหน้าที่จัดระเบียบและพาคนลงทะเบียนเข้าที่นั่งคือหญิงสาวท่าทางทะมัดทะแมงคนหนึ่ง ได้ยินวานิลลาข้างๆ เรียกเธอเบาๆ ว่า “พี่ผิง” ดูเหมือนเธอจะรู้จักคนเยอะทีเดียว

อวี๋จินเซียงเดาว่าคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในทีมแอดมินหลักของกลุ่มแฟนคลับ

ไม่นานนัก นักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญก็ก้าวขึ้นมาบนโพเดียมและเริ่มการอบรมของวันนี้ เนื้อหาเน้นไปที่วิธีสื่อสารกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า และวิธีให้การดูแลเคียงข้างอย่างมีประสิทธิภาพ

น้ำเสียงของวิทยากรทั้งอ่อนโยนและเปี่ยมความเป็นมืออาชีพ อธิบายความรู้ทางจิตวิทยาที่เกี่ยวข้องอย่างเข้าใจง่าย

“…ผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามักจะตกอยู่ในวังวนของการปฏิเสธตัวเอง สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่คำให้กำลังใจที่ว่างเปล่า แต่เป็นการรับฟังอย่างอดทนและการยอมรับอย่างไร้เงื่อนไข…”

“…พวกเรารณรงค์ให้ใช้การออกกำลังกายอย่างการวิ่งเป็นตัวช่วยฟื้นฟู การออกกำลังกายสามารถกระตุ้นให้สมองหลั่งสารเอนดอร์ฟิน ซึ่งช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นได้…”

อวี๋จินเซียงฟังอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ ปลายปากกาในมือจดประเด็นสำคัญลงในสมุดอย่างรวดเร็ว

เธอจดบันทึกไปพลาง ในใจก็บังเกิดความรู้สึกท่วมท้นไปพลาง

โรคซึมเศร้า คำนี้ที่เมื่อก่อนเคยเห็นแค่ในข่าวและรายงานทางสังคม พอผ่านการอธิบายของวิทยากรและกรณีศึกษาเหล่านั้นกลับกลายเป็นเรื่องที่จับต้องได้และหนักอึ้ง จนทำให้คนฟังแทบหายใจไม่ออก

ความดิ้นรนเจ็บปวดในใจของผู้ป่วยเหล่านั้น ซับซ้อนและทรมานยิ่งกว่าที่คิดไว้มากนัก

เธอลองถามตัวเองดู หากไม่ใช่เพราะชอบหลี่รั่วสวิน เธอก็คงเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งที่สนใจแต่เรื่องเรียนและชีวิตประจำวันไปวันๆ จะมีความกระตือรือร้นแบบนี้ผุดขึ้นมา จนอยากจะลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างเพื่อคนแปลกหน้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนได้ยังไง

อวี๋จินเซียงเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้องอบรม

สีหน้าของทุกคนล้วนจดจ่ออย่างยิ่ง

ความทุ่มเทและจริงจังเช่นนั้น ทำให้หัวใจของอวี๋จินเซียงพลันอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อบอุ่นเสียจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ทุกคนเป็นคนที่ดีมากๆ จริงๆ นั่นแหละ

เพราะชอบคนเก่งๆ คนเดียวกัน จึงพยายามทำให้ตัวเองเป็นคนที่ดีขึ้น และอยากส่งต่อความรักกับความอบอุ่นนี้ออกไป

“เอาละครับ เนื้อหาการอบรมช่วงเช้าของเราขอจบไว้เท่านี้ก่อน”

ในห้องพลันมีเสียงเลื่อนเก้าอี้และเสียงพูดคุยอย่างผ่อนคลายดังขึ้นเซ็งแซ่

อวี๋จินเซียงปิดสมุดบันทึกที่เขียนไว้จนแน่นเอี้ยด รู้สึกว่าได้รับอะไรกลับมามากมายเหลือเกิน

ทันใดนั้นเอง วานิลลาสองสามคนที่นั่งเว้นไปหนึ่งที่ข้างๆ เธอก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้น เสียงร้องแหลมสูงจนผิดคีย์

“กรี๊ดดดด สวินเป่าปรากฏตัวแล้ว!”

“อะไรนะ ไหนๆ?”

“มีนักข่าวถ่ายรูปตอนเขาไปสอบสายศิลปะได้!”

สองเดือนมานี้ หลี่รั่วสวินแทบจะไม่มีงานเปิดตัวที่ไหนเลย นอกจากสตูดิโอจะปล่อยวล็อกความยาวชวนซึ้งใจมาไม่กี่คลิป ก็ไม่มีคอนเทนต์ใหม่อื่นๆ อีก ทำเอาพวกวานิลลาที่รอคอยอาหารใจแห้งเหี่ยวแทบแย่ ได้แต่วน “ขุดกรุ” รายการวาไรตี้ สเตจ และคลิปสัมภาษณ์เก่าๆ ดูวนไปทุกวัน

พอนาทีนี้ได้ยินว่าไอดอลมีความเคลื่อนไหวใหม่ แถมยังเป็นเรื่องใหญ่อย่างการสอบสายศิลปะ ความสนใจของทุกคนจึงถูกดึงดูดไปในทันที ต่างพากันควักโทรศัพท์มือถือออกมา

อวี๋จินเซียงเองก็รีบกดเปิดลิงก์ที่แชร์กันในกลุ่มแฟนคลับ

“เอ๊ะ? ไปสอบสายศิลปะจริงๆ ด้วย!”

“คุณพระช่วย นักข่าวเยอะมาก! ล้อมหน้าล้อมหลังจนแทบไม่มีที่ยืนเลย!”

ภาพในคลิปสั่นไหวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นผลมาจากการแย่งมุมกล้องกันอย่างดุเดือดของเหล่านักข่าว

แสงแฟลชสว่างวาบติดๆ กันจนแสบตา

หลี่รั่วสวินนั่งอยู่บนรถเข็น สวมหน้ากากอนามัยและหมวก คิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าดูซีดเผือด ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับกำลังสะกดกลั้นอะไรบางอย่างอย่างสุดความสามารถ

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันไปมองผู้ช่วยข้างกาย ผู้ช่วยรีบยื่นถังออกซิเจนขนาดพกพาให้เขาทันที

“พวกนักข่าวนี่น่ารำคาญจริงๆ เลย!! ไม่เห็นหรือไงว่าสวินเป่าจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วน่ะ? ยังจะเอาแต่เบียดเข้าไปกันอยู่นั่นแหละ!”

วานิลลาคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความโมโห

อวี๋จินเซียงเห็นแล้วก็เดือดดาลขึ้นมาในอก เปลวไฟโทสะไร้ที่มาพุ่งพล่านขึ้นสมอง

ปกติเธอเป็นคนใจเย็น แทบไม่เคยโมโหเรื่องอะไรเลย

แต่ในเวลานี้ พอมองดูท่าทางที่เห็นได้ชัดว่าทรมานของเด็กหนุ่มในคลิป เธอรู้สึกเพียงว่ามีก้อนลมจุกแน่นอยู่ในอก อึดอัดทรมานเหลือเกิน

เขาต้องทรมานมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องสูดออกซิเจนหรอก

“นั่นสิ!”

อวี๋จินเซียงอดไม่ไหว เผลอขึ้นเสียงตามไปด้วย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“ไม่รู้เลยว่าตอนนี้สวินเป่าเป็นยังไงบ้างแล้ว…คนพวกนั้นทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! ทำไมต้องมาทำร้ายสวินเป่าของพวกเราขนาดนี้ด้วย ไม่คิดถึงใจคนอื่นกันบ้างเลยหรือไง!”

ความรู้สึกอยุติธรรมอย่างรุนแรงปะทุขึ้นในใจเธอ

ทั้งที่ในเวลานี้ แฟนคลับอย่างพวกเธอมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อเรียนรู้วิธีใส่ใจและช่วยเหลือผู้อื่น ปฏิบัติตามความดีงามที่ไอดอลของพวกเธอชี้นำ

แต่ในอีกมุมหนึ่งของโลก กลับมีคนบางกลุ่มที่ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง แล้วปฏิบัติต่อคนที่พวกเธออยากปกป้องอย่างป่าเถื่อนถึงเพียงนี้

ฮึ่ย น่ารำคาญคนพวกนี้จริงๆ เลย!

“จริงด้วย!”

วานิลลาอีกคนที่อยู่ข้างๆ เดิมทีไม่ได้รู้จักกันแต่เป็นคนคุ้นคนง่าย พอได้ยินคำพูดของอวี๋จินเซียงก็รู้สึกเข้าขากันขึ้นมาทันที

เธอยื่นหน้าจอมือถือของตัวเองเข้ามาใกล้ขึ้น พลางชี้ไปที่ช่องคอมเมนต์แล้วบ่นอุบด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์

“แถมเธอดูตรงนี้สิ แฟนคลับบ้านซูอี้โจวแห่กันลงสนามเพียบเลย รุมเหยียบสวินเป่าของพวกเราทั้งนั้น!

บอกว่าไม่มีความสามารถแล้วยังริจะสอบสาขาการแสดงบ้างล่ะ พูดจาฟังไม่ได้เลยสักนิด!

เดิมทีร่างกายของสวินเป่าก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว การสอบสายศิลปะรอบนี้ความกดดันก็ต้องสูงมากแน่ๆ

ต่อให้…ต่อให้สอบไม่ติดขึ้นมาจริงๆ แล้วมันจะทำไมล่ะ

เขาก็ไม่ได้เรียนสายการแสดงมาโดยเฉพาะสักหน่อย!

คนพวกนี้จริงๆ เลย ต่อให้ซูอี้โจวจะสอบได้ดีกว่าสวินเป่าของพวกเรา มันจำเป็นต้องมาเหยียบซ้ำกันขนาดนี้ไหม

ชนะแบบนี้มันน่าภูมิใจนักหรือไง

ทำไมต้องตามด่าสวินเป่าของพวกเราไม่เลิกด้วยนะ”