บทที่ 100 เข้าร่วมการแข่งขัน มุ่งหน้าสู่ปักกิ่ง

‘เช็กอิน’

‘ได้รับสกิลติดตัว ความเชี่ยวชาญการวาดภาพขั้นต้น’

‘ความเชี่ยวชาญการวาดภาพขั้นต้น เชี่ยวชาญสำนักการวาดภาพทุกแขนง และมีฝีมือในระดับหนึ่ง’

เซียวหยางยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางก้มดูค่าชื่อเสียงของตัวเอง

หนึ่งแสนหกหมื่นหกพัน

ไม่รู้ว่าเพราะคลิปที่เขาร่ายบทกวีเมื่อคืนหลุดออกไปหรือเปล่า ค่าชื่อเสียงถึงได้เพิ่มขึ้นมาสองสามพัน

ในเมื่อเขายังไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอะไร แถมคลิปแต่งกลอนก็คงดูกันแค่ในวงแคบๆ เพิ่มมาไม่กี่พันแต้มก็สมเหตุสมผลดี

สกิลการวาดภาพนี้ สำหรับเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีประโยชน์อะไรสักเท่าไร

แต่ตอนนี้เขามีค่าชื่อเสียงอยู่เป็นแสน ด้วยคติประจำใจที่ว่ามีสกิลอะไรก็ต้องอัปเกรดให้หมด เซียวหยางจึงกดอัปสกิลการวาดภาพขึ้นเป็นขั้นกลางทันที

ความเชี่ยวชาญการวาดภาพขั้นกลาง: เชี่ยวชาญเทคนิคการวาดภาพของทุกสำนักอย่างทะลุปรุโปร่ง และมีฝีมือลึกล้ำจัดจ้าน

ถ้าเทียบตามแบบสกิลติดตัวอันอื่น คาดว่าถ้าอัปถึงขั้นสูงคงเปิดสำนักของตัวเองได้เลยมั้ง…

พอกดที่ไอคอนสกิล ก็เด้งเข้าหน้าร้านค้าที่เกี่ยวข้องทันที

ข้างในมีผลงานภาพวาดอยู่พอสมควร ซึ่งมีส่วนหนึ่งที่แค่อ่านคำอธิบายเขาก็ยังแทบไม่เข้าใจ

อย่างเช่น ลูซิโอ ฟอนทานา จากอีกโลกหนึ่ง แค่เอามีดมากรีดลงบนผืนผ้าใบไม่กี่ที เจาะรูอีกไม่กี่รู กลับกลายเป็นภาพวาดระดับโลก แถมคำอธิบายยังระบุว่าขายได้ในราคาสูงลิ่วถึง 200 ล้าน

แค่นี้เนี่ยนะ?

ถ้าไม่มีคำบรรยายกำกับอยู่ข้างๆ คาดว่าคงไม่มีใครเข้าใจ…แก่นแท้ทางจิตวิญญาณของผลงานชิ้นนี้ได้แน่

เซียวหยางปิดหน้าร้านค้า แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเริ่มจัดสัมภาระทั้งหมดที่จะเอาไปปักกิ่ง

พอจัดการทุกอย่างเสร็จก็เพิ่งจะหกโมงครึ่ง

เซียวหยางจึงวิ่งเหยาะๆ ออกไปเตรียมวอร์มร่างกายยามเช้า

…

วันนี้เฝิงฉิดูกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ ดูท่าทางก็รู้ว่าเมื่อคืนหลับสบายเต็มอิ่ม

“เทพเซียว ฉันวิ่งไปรอบหนึ่งแล้ว นายเพิ่งจะมาเนี่ยนะ?”

เซียวหยางปรับจังหวะการวิ่งเข้าสู่รอบขา “จัดของอยู่น่ะ เออใช่ เมื่อวานมีใครบอกไหมว่าออกเดินทางกี่โมง”

“แปดโมงครึ่ง ตั๋วรถไฟความเร็วสูงซื้อไว้หมดแล้ว ไม่มีใครบอกนายเหรอ”

เซียวหยางส่ายหน้าเบาๆ…

…

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ อู๋เฟยเยว่ก็มายืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงอาหารแล้ว

พอเห็นเซียวหยาง เขาก็โบกมือพลางยิ้ม “เตรียมของพร้อมนะ รถบัสจอดรออยู่หน้าประตูแล้วล่ะ อ้อ ใส่ชุดทีมมณฑลของเราด้วยล่ะ เดี๋ยวอาจจะมีพี่น้องสื่อมวลชนมาถ่ายรูปถ่ายคลิปทำข่าว”

พวกเขาต้องนั่งรถบัสไปที่สถานีรถไฟความเร็วสูง

ตอนที่เซียวหยางเดินออกจากหอพักอีกครั้ง เขาก็เปลี่ยนมาใส่ชุดของทีมมณฑลเรียบร้อย

เฝิงฉิมารออยู่หน้าหอพัก พอเห็นเซียวหยางเดินทางตัวเบาหวิวก็หลุดขำออกมาทันที

“เทพเซียว นอกจากเสื้อผ้ากับรองเท้าแล้ว นายไม่คิดจะพกอะไรไปเลยเหรอวะ!”

เซียวหยางยิ้มตอบ “มีปากกับมีขาไป ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันออกไป

ระหว่างทางเจอนักกีฬาคนอื่นๆ ทุกคนต่างพากันทักทายอย่างเป็นมิตร

เซียวหยางก็พยักหน้ารับคำทักทายทุกคน

พอเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ เฝิงฉิก็เอาศอกสะกิดแขนเซียวหยาง “มีนักข่าวมาถ่ายรูปด้วยว่ะ”

เซียวหยางยิ้มแซว “นายเป็นนักกีฬารุ่นพี่ของทีมมณฑลแล้วนี่ ตอนไปแข่งคราวก่อนๆ ไม่มีนักข่าวมาถ่ายรูปทำข่าวบ้างเหรอ”

เฝิงฉิส่ายหน้าพลางกระซิบ “ไม่มีเลยจริงๆ ปกติมาแข่งรายการใหญ่ระดับนี้ พวกเรามาด้วยหัวอกเน้นเข้าร่วมล้วนๆ ผู้ใหญ่เบื้องบนก็คงรู้ว่าไม่มีทางได้ผลงานดีเด่นอะไร คงไม่เสียเวลาไปเชิญนักข่าวมาทำข่าวเองหรอก”

เขาหันมามองเซียวหยางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดต่อ “ฉันชักสงสัยแล้วสิ ว่าเป็นเพราะสถิติวิ่งระยะสั้นของนายมันเตะตาเกินไปจนพวกผู้ใหญ่รู้สึกว่าศึกนี้มีลุ้น เลยกะจะสร้างกระแสโปรโมตให้นายล่วงหน้าหรือเปล่า”

มันก็มีความเป็นไปได้จริงๆ นั่นแหละ ดูจากท่าทีหลายๆ อย่างของอู๋เฟยเยว่ก็พอจะมองออก

เซียวหยางยิ้มรับ จากนั้นทั้งคู่ก็เดินตรงไปยังรถบัส

ตอนเดินผ่านกลุ่มสื่อมวลชน ช่างภาพก็กดชัตเตอร์รัวถ่ายภาพพวกเขาทั้งสองคนไปหลายรูป

พอขึ้นมาบนรถแล้ว มองลอดกระจกออกไปก็ยังเห็นนักข่าวพวกนั้นกดถ่ายรูปกันไม่หยุด

…

เนื่องจากทีมมณฑลเทียนหนานไม่เคยสร้างผลงานโดดเด่นอะไรในวงการกีฬา รายการใหญ่ที่ลงแข่งจึงมีค่อนข้างน้อย

คนที่เดินทางไปปักกิ่งในครั้งนี้มีทั้งหมดราวๆ 35 คน

ซึ่งในนั้นรวมพวกโค้ชเข้าไปด้วยแล้ว

เมื่อเทียบขนาดทัพนักกีฬากับมณฑลอื่น ต้องยอมรับว่าดูโหรงเหรงไปหน่อยจริงๆ

พอขึ้นมาบนรถไฟความเร็วสูง

เฝิงฉินั่งอยู่ข้างเซียวหยาง ฝั่งตรงข้ามเป็นนักวิ่งทางไกลอีกสองคน

ส่วนนักกีฬาหญิงที่นั่งอยู่เบาะหลังก็คอยชวนเซียวหยางคุยอยู่เรื่อยๆ

การต้องเอี้ยวคอหันไปคุยมันไม่ค่อยสะดวก คุยไปได้ไม่กี่ประโยคเซียวหยางจึงขอตัวตัดบทโดยอ้างว่าเมื่อยคอ

ส่วนเฝิงฉิที่อยู่ข้างๆ ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็เอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ

“เหล่าเฝิง ดูอะไรอยู่วะ อินขนาดนั้นเชียว?”

เฝิงฉิตอบโดยไม่เงยหน้า “ซานถี่”

ช่วงสองวันนี้เขาทนความอยากรู้อยากเห็นในใจไม่ไหวเลยลองเปิดอ่านดู อยากรู้ว่าทำไมหนังสือนิยายเรื่องนี้ถึงทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบแปดอย่างเซียวหยางมีอิสรภาพทางการเงินขนาดย่อมๆ ได้

แต่พอยิ่งอ่านก็ยิ่งติดหนึบแบบไม่รู้ตัว พอดีการเดินทางไปปักกิ่งครั้งนี้ใช้เวลานาน เหมาะแก่การอ่านยาวๆ ให้สะใจ ขึ้นรถไฟความเร็วสูงปุ๊บเขาเลยเข้าสู่โหมด ‘เอาจริงเอาจัง’ ทันที

เห็นเฝิงฉิดำดิ่งขนาดนั้น เซียวหยางก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถคลิปวิดีโอดูฆ่าเวลา

ตลอดทางไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เดินทางมาถึงปักกิ่งก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว

แม้เซียวหยางจะเพิ่งเคยมาปักกิ่งเป็นครั้งแรก แต่เขาก็เคยเห็นผ่านหน้าจอโทรทัศน์และในข้อมูลต่างๆ มานับครั้งไม่ถ้วน

ในฐานะเมืองระดับแนวหน้า ความเจริญรุ่งเรืองของที่นี่จึงไม่ต้องพูดถึงให้มากความ

นักกีฬาส่วนใหญ่เพิ่งเคยมาปักกิ่งเป็นครั้งแรก จึงพากันกวาดสายตามองสำรวจเมืองใหญ่แห่งนี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

เฝิงฉิยกมือขึ้นพัดไปมา “เรื่องอื่นไม่พูดถึงนะ แต่อากาศที่นี่คุณภาพค่อนข้างแย่ไปหน่อยจริงๆ”

“คราวก่อนพวกเราไปแข่งที่มณฑลอื่น อากาศที่นั่นสดชื่นกว่านี้เยอะเลย”

เซียวหยางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ไม่ได้ดูข่าวเหรอ ช่วงหลายปีมานี้เขาแก้ปัญหากันจนดีขึ้นมากแล้วนะ เมื่อก่อนหนักกว่านี้เป็นสิบเท่า”

เฝิงฉิหัวเราะแหะๆ “อันนี้ก็จริงของนาย”

ขณะนั้นเอง รถบัสคันหนึ่งที่ติดป้ายประชาสัมพันธ์การแข่งขันกีฬาแห่งชาติก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างทาง

พวกโค้ชเริ่มจัดแถวให้นักกีฬาทยอยขึ้นรถ

…

นักกีฬาทุกคนมีโซนที่พักเฉพาะ และมีสนามฝึกซ้อมเป็นสัดส่วน

ไม่ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมที่พัก โรงอาหาร หรืออุปกรณ์สิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกซ้อม ทางปักกิ่งล้วนจัดเตรียมไว้ได้อย่างไร้ที่ติ

แม้จะไม่ได้จำกัดพื้นที่เข้าออก แต่นักกีฬาของแต่ละทีมต่างก็เริ่มเข้าสู่การเก็บตัวฝึกซ้อมแบบปิดในโค้งสุดท้ายกันแล้ว แน่นอนว่าทีมมณฑลเทียนหนานก็ไม่มีข้อยกเว้น

พอนาทีที่อู๋เฟยเยว่ประกาศข่าวนี้ให้ทีมนักกรีฑาทราบ เฝิงฉิก็คอตกหมดแรงทันที

เดิมทีเขายังวางแผนไว้ว่าจะไปดูแสงสีเสียงของเมืองหลวงสักหน่อยว่าต่างจากเทียนหนานยังไงบ้าง

ผลปรากฏว่าต้องมาเจอการฝึกซ้อมแบบปิดเนี่ยนะ

พอโค้ชอู๋เดินคล้อยหลังไป เฝิงฉิก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทันที หันไปบ่นกับเซียวหยางข้างๆ ว่า “ทริปนี้มาเสียเที่ยวชัดๆ นึกไม่ถึงว่าจะโดนจับขังซ้อมแบบปิดซะได้”

เซียวหยางยิ้มบางๆ “นายมาปักกิ่งเพื่อมาแข่งกีฬา หรือมาเพื่อดื่มด่ำทัศนียภาพกันแน่เนี่ย”

เฝิงฉิทำเสียงจึ๊กจั๊ก “พวกฉันน่ะมาแข่ง แต่นายน่ะมาคว้าเหรียญรางวัล มันจะไปเหมือนกันได้ไง อุตส่าห์ได้มาทั้งที จะไม่ให้เปิดหูเปิดตาดูเมืองระดับประเทศให้ฉ่ำปอดหน่อยเหรอ ถึงเวลาตอนกลับนายก็ได้อุ้มถ้วยรางวัลแบกเกียรติยศกลับไป แล้วพวกฉันล่ะ ในหัวยังไม่มีแผนที่ปักกิ่งสักแผ่นเลยมั้งเนี่ย”