บทที่ 99 เจ็ดก้าวแต่งกลอน สะเทือนสะท้านทั่วทั้งลาน

เซียวหยางมองเฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ "นายพูดถูกเผงเลย ฉันไม่เคยดื่มเบียร์จริงๆ นั่นแหละ"

พ่อแม่ของเขาไม่ดื่มเหล้า แถมหลิ่วผิงยังแพ้แอลกอฮอล์ขั้นเบาๆ อีกต่างหาก เวลาใครส่งของขวัญมาให้ที่บ้านก็มักจะเลี่ยงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โตมาจนป่านนี้ นี่จึงเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาได้ถือกระป๋องเบียร์ไว้ในมือ

ไม่รอให้เฝิงฉีต้องคะยั้นคะยอ เซียวหยางก็เปิดกระป๋องทันที

พอดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง ก็รู้สึกว่ามีรสขมปร่าติดปลายลิ้น แต่มีรสหวานจางๆ ตามมา

ถือว่าไม่ได้ดื่มยากอะไรขนาดนั้น

ที่สำคัญที่สุดคือตัวเขาไม่มีอาการแพ้ ร่างกายจุดนี้น่าจะได้พันธุกรรมมาจากพ่อ…

จังหวะนั้นเอง เฮ่อจิ้ง หลินอวี่เสีย และนักกีฬาหญิงอีกสองสามคนก็เดินอ้อมเฝิงฉีตรงเข้ามาหา

หลินอวี่เสียอมยิ้ม "ยอดอัจฉริยะก็มีมุมดื่มเหล้ากับเขาด้วยเหรอเนี่ย?"

เฝิงฉีเห็นว่าสาวๆ กลุ่มนี้ไม่แม้แต่จะปรายตามองตัวเอง ก็ยกกระป๋องขึ้นซดอึกใหญ่ประชดชีวิตทันที

เซียวหยางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มให้ทุกคน "ผมก็เพิ่งเคยดื่มครั้งแรกครับ ลองชิมดูเฉยๆ"

เฮ่อจิ้งผู้ชอบเล่นมุกหยอกเย้าไหนเลยจะยอมปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ รีบเอ่ยขึ้นทันที "กวีสมัยโบราณชอบดื่มเหล้าขับขานอารมณ์กันทั้งนั้น พอเมาได้ที่บทกวีอันงดงามก็พรั่งพรู ฝีมือของนายนี่ไม่แพ้กวีโบราณพวกนั้นเลยนะ จะไม่จัดสักบทหน่อยเหรอ?"

หลินอวี่เสียก็พยักหน้าหงึกๆ ตาม "นั่นสิ เมื่อวานแต่งรวดเดียวตั้งสิบสามบท วันนี้พวกเราไม่ขอเรื่องจำนวนหรอก ขอแค่บทเดียวก็พอแล้ว!"

เซียวหยางลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองสาวงามกลุ่มนี้

"งั้นผมจัดให้สักบทแล้วกัน!"

พอได้ยินว่าเซียวหยางจะแต่งกลอนจริงๆ เหล่านักกีฬาหญิงต่างกลายร่างเป็นแฟนคลับตัวยง เริ่มปรบมือส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่

เสียงปรบมือนั้นดึงดูดสายตาของทุกคนในงานได้ทันตา

คนอื่นๆ พากันกรูเข้ามาล้อมวงดู

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมถึงปรบมือกัน มีการแสดงอะไรเหรอ?"

นักกีฬาหญิงจากทีมกระโดดน้ำคนหนึ่งรีบบอก "ทุกคนเงียบหน่อย เซียวหยางจะแต่งกลอนแล้ว!"

คนรอบข้างพลันตาลุกวาวขึ้นมาทันที

"บทกวีของเซียวหยาง เมื่อวานได้ยินคนเขาพูดกันว่าระดับเทพ วันนี้ต้องขอเบิกเนตรดูเป็นบุญตาหน่อยแล้ว"

"ใช่ๆ เรื่องที่พวกเขาล่องเรือทะเลสาบถิงหูเมื่อวานฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน"

หลายคนถึงกับควักโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมกดถ่ายวิดีโอ

ในบรรดาสามสี่สิบคนที่อยู่ที่นี่ มีเกินครึ่งที่เมื่อวานไม่ได้ไปทะเลสาบถิงหูด้วย

เรื่องความสามารถเชิงกวีของเซียวหยาง พวกเขาได้ยินมาเพียงแค่คำบอกเล่าเท่านั้น

ตอนนี้พอรู้ว่าเซียวหยางจะโชว์ของ ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

เซียวหยางครุ่นคิดเล็กน้อย พลางก้าวเดินช้าๆ

ในบรรดาบทกวีโบราณ อย่างน้อยสามในสิบส่วนก็เกี่ยวข้องกับการร่ำสุราสังสรรค์ วัตถุดิบหาโคตรง่าย!

แต่การจะเลือกสักบทที่ทำให้ทุกคนตะลึงจนตาค้าง ต้องคัดสรรดีๆ หน่อย

ทันใดนั้น ประกายความคิดหนึ่งก็วาบขึ้นมาในหัว

หลี่ไป๋! กวีเอกผู้ยิ่งใหญ่แห่งอีกโลกหนึ่ง

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ จงเชื่อมั่นในตัวท่านพี่ไท่ไป๋เสมอ!

เซียวหยางเริ่มขับขานบทกวีทันที

"ท่านมิเห็นหรือ สายน้ำฮวงโหหลั่งไหลมาจากฟากฟ้า พุ่งทะยานสู่วารีมิหวนคืน

ท่านมิเห็นหรือ คันฉ่องในเรือนสะท้อนผมขาวแสนโศกศัลย์ ยามเช้าดำขลับดั่งแพรไหม ยามเย็นแปรเปลี่ยนเป็นหิมะขาวโพลน"

เขายกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้น เปล่งเสียงเปี่ยมความอาจหาญ "ยามชีวิตสมหวังพึงรื่นรมย์ให้สุดฤทธิ์ อย่าปล่อยให้จอกทองคำต้องเดียวดายใต้เงาจันทร์

ฟ้าให้กำเนิดข้ามาย่อมเปี่ยมคุณค่า พันตำลึงทองผลาญหมดสิ้นยังหวนคืนมาได้

ล้มแกะเชือดโคเพื่อสรวลเสเฮฮา พึงร่ำสุราคราวละสามร้อยจอก

ท่านอาจารย์เฉิน สหายตานชิว เชิญดื่มสุรา อย่าได้วางจอกลง"

ด้วยความที่อินกับอารมณ์กวีและเริ่มเมามาย เขาจึงทิ้งตัวนอนแผ่ลงบนพื้นหญ้าเสียเลย "ข้าจะขับขานเพลงให้พวกท่านสักบท ขอพวกท่านจงเงี่ยหูสดับฟัง

เสียงระฆังกลองอาหารเลิศหรูหาได้ล้ำค่า เพียงปรารถนาจะเมามายยาวนานมิรู้ตื่น

ปราชญ์บัณฑิตแต่โบราณล้วนโดดเดี่ยวอ้างว้าง มีเพียงผู้ร่ำสุราเท่านั้นที่ทิ้งนามไว้

เฉินหวังในกาลก่อนจัดงานเลี้ยงที่ผิงเล่อ สุราหมื่นเหรียญทองร่ำดื่มหยอกล้อกันอย่างสำราญ

เจ้าบ้านไฉนจึงเอ่ยว่ามีเงินน้อย จงรีบไปซื้อสุรามาชนจอกกับสหาย

ม้าลายห้าสี เสื้อคลุมขนสัตว์ราคาพันตำลึงทอง จงเรียกบุตรชายนำออกไปแลกสุราเลิศรส มาสลายความโศกเศร้าหมื่นปีไปด้วยกัน!"

สิ้นเสียงบทกวี เบียร์ในมือก็หมดกระป๋องพอดี เขาโยนกระป๋องทิ้งไปข้างตัวแล้วตะโกนลั่น "สะใจโว้ย!"

ทุกคนต่างจ้องมองเซียวหยางที่นอนเอกเขนกอยู่บนพื้นหญ้า บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบกริบ

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากพูด แต่เป็นเพราะ…มันสะเทือนอารมณ์เกินไปต่างหาก!

ชั้นเชิงของบทกวีบทนี้ ยิ่งใหญ่ทรงพลังยิ่งกว่าบทเรียนในตำราที่พวกเขาเคยร่ำเรียนมาเสียอีก

ที่สำคัญที่สุดคือ บทกวีที่สละสลวยลึกซึ้งขนาดนี้ เซียวหยางกลับร่ายออกมาได้รวดเดียวจบโดยไม่ติดขัด

สมบูรณ์แบบไร้ที่ติดั่งหยกงามเนื้อแท้!

ขนาดพวกเขาที่เป็นนักกีฬา ไม่ได้เชี่ยวชาญด้านภาษายังฟังออกเลยว่าบทกวีนี้ระดับสูงส่งขนาดไหน!

นักกีฬาชายจากทีมปิงปองคนหนึ่งเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด "เขาเงียบไปแป๊บเดียวแล้วร่ายบทกวีออกมา เดินไปแค่เจ็ดก้าวเองนะ!"

"เจ็ดก้าวแต่งกลอนชัดๆ!"

พอย้อนนึกดู มันก็จริงอย่างที่ว่า แค่เดินไปไม่กี่ก้าว บทกวีก็พรั่งพรูออกมาจากปากแล้ว

แถมคุณภาพยังสูงส่งเทียมฟ้าขนาดนี้!

พรสวรรค์ระดับนี้ มันเหนือจินตนาการชนิดที่ไม่เคยได้ยินไม่เคยพบเจอมาก่อนจริงๆ!

ถึงขั้นให้ความรู้สึกว่า คนแบบนี้มาขลุกอยู่ในทีมมณฑลถือว่าใช้คนผิดหน้าที่ด้วยซ้ำ

หลินอวี่เสียมองดูร่างที่นอนอยู่บนผืนหญ้า ก่อนจะยกมือขึ้นปรบ

นั่นราวกับเป็นชนวนจุดประกาย ไม่นานเสียงปรบมือก็ดังกึกก้องประสานกันเป็นสายเดียว

พวกที่ถือโทรศัพท์อัดคลิปอยู่ก็ไม่มีข้อยกเว้น

มันสะเทือนอารมณ์เกินไปจริงๆ

คนอย่างพวกเขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าบทกวีจะทรงพลังได้ถึงขนาดนี้

โดยเฉพาะวรรคทองที่เปล่งประกายเจิดจ้าที่สุดในบท

‘ยามชีวิตสมหวังพึงรื่นรมย์ให้สุดฤทธิ์ อย่าปล่อยให้จอกทองคำต้องเดียวดายใต้เงาจันทร์’

‘ฟ้าให้กำเนิดข้ามาย่อมเปี่ยมคุณค่า พันตำลึงทองผลาญหมดสิ้นยังหวนคืนมาได้’

ช่างห้าวหาญสะเทือนฟ้าดินอะไรปานนั้น!

‘ปราชญ์บัณฑิตแต่โบราณล้วนโดดเดี่ยวอ้างว้าง…’

วรรคทองมีมากมายจนคนส่วนใหญ่จำแทบไม่หวาดไม่ไหว รู้เพียงแค่มันตราตรึงใจจนขนลุกซู่

หากคำบอกเล่าก่อนหน้านี้ทำได้เพียงสะกิดความอยากรู้อยากเห็น เช่นนั้นยามนี้ ทุกคนในเหตุการณ์ต่างก็ยอมสยบให้เซียวหยางอย่างหมดหัวใจ!

เมื่อได้ยินเสียงปรบมือที่ดังเกรียวกราวไม่ขาดสาย เซียวหยางก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง

"ขายหน้าทุกท่านแล้วครับ"

ขายหน้าเนี่ยนะ?

นี่ไม่ใช่เรื่องน่าขายหน้าแล้ว นี่มันระดับทำให้คนช็อกตาค้างต่างหาก!

อู๋เฟยเยว่หยุดปรบมือ เดินตรงเข้ามาสองสามก้าวแล้วตบไหล่เซียวหยางเบาๆ "นึกไม่ถึงจริงๆ นักกีฬาที่ฉันไปดึงตัวมาจากโรงเรียนมัธยม จะมีพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์ล้ำเลิศขนาดนี้ แถมยังแต่งกลอนเจ็ดก้าวได้สะเทือนอารมณ์คนฟังขนาดนี้อีก"

เขาชักมือกลับ พลางพูดทีเล่นทีจริง "ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยแล้วเนี่ย ว่าตัวเองกำลังทำลายอนาคตของเสาหลักวงการวรรณกรรมอยู่รึเปล่า"

เซียวหยางยิ้มอย่างไม่ยึดติด "เสาหลักวงการวรรณกรรมอะไรกันครับ แค่งานอดิเรกยามว่างขำๆ เท่านั้นแหละ"

พูดจบเขาก็ใช้สองมือยันพื้นลุกขึ้นยืน

หลายคนเริ่มกอดโทรศัพท์เปิดดูวิดีโอที่เพิ่งถ่ายตะกี้เพื่อศึกษาวนไปวนมา

"เทพเซียว ได้โปรดรับการคารวะจากหัวเข่าของผมด้วยเถอะ!"

เฝิงฉีพุ่งกระโจนเข้ามา เซียวหยางรีบยกมือดันตัวมันออกไปทันควัน

"งั้นก็คุกเข่าโขกหัวให้ฉันสักทีสิ"

เฝิงฉีหัวเราะแหะๆ "นายรับรู้ด้วยใจก็พอแล้วน่า"

เฮ่อจิ้งจ้องมองเซียวหยาง นิสัยชอบหยอกล้อกำเริบขึ้นมาทันที "เซียวหยาง นายเจ๋งจริงเลย! เมื่อวานก็รู้สึกว่าเก่งมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะทำให้คนอึ้งทึ่งได้ทุกวันแบบนี้"

เธอชี้นิ้วไปยังกลุ่มนักกีฬาหญิง "พวกสาวๆ ต่างก็ชื่นชมความสามารถทางวรรณกรรมของนายทั้งนั้นแหละ ยังไงนายก็ยังไม่มีแฟน เลือกดูสักคนสิ!"

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

สิทธิพิเศษในการเลือกคู่ครองงั้นเหรอ?

แม้คำพูดจะมีเจตนาแซวเป็นหลัก แต่ก็แฝงความจริงไว้สามส่วนท่ามกลางความขี้เล่นเจ็ดส่วน

ยังไม่ทันที่เซียวหยางจะได้ตอบอะไร หลินอวี่เสียที่อยู่ข้างๆ ก็ผลักเฮ่อจิ้งเบาๆ ไปทีหนึ่ง "เธอชอบก็อย่าลากพวกเราเข้าไปเกี่ยวสิ…"

"อย่ามาทำเป็นพูดดีไป เมื่อกี้ฉันเห็นตาเธอเป็นประกายวิบวับเลยเหอะ!"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกัน บรรดาโค้ชที่อยู่ข้างๆ ต่างก็กระแอมไอสองที แล้วค่อยๆ ปลีกตัวเดินเลี่ยงออกไปอย่างรู้หน้าที่

เซียวหยางยิ้มขำ "ไม่ล้อเล่นกับพวกเธอแล้วล่ะ เริ่มหิวแล้ว ไปหาเนื้อย่างกินดีกว่า!"

เขาเดินไปหน้าเตาย่าง หยิบเนื้อย่างขึ้นมาหนึ่งไม้

ด้านหลังยังคงมีเสียงหยอกล้อคิกคักของพวกเฮ่อจิ้งแว่วมาเบาๆ

"ล้อเล่นอะไรกัน ฉันพูดเรื่องจริงย่ะ!"