บทที่ 98 ว้าว หนึ่งแสน ตื่นเต้นชะมัดเลย

อู๋เฟยเยว่เห็นท่าทีของทั้งคู่ดูเฉยชา จึงพูดขึ้นว่า "เงินรางวัลขนาดนี้ไม่น้อยแล้วนะ เธอไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอ?"

เขาไม่รู้เลยว่าเงินในบัญชีส่วนตัวของเซียวหยางพุ่งแตะเจ็ดหลักไปแล้ว ยังคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กมัธยมปลายธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ในเมื่อโค้ชเปิดประเด็นมาขนาดนี้ ไม่ตื่นเต้นก็คงต้องแกล้งทำเป็นตื่นเต้นสักหน่อยแล้วล่ะ

ดังนั้น…

"ว้าว ตั้งหนึ่งแสนหยวนแหน่ะ ตื่นเต้นจังเลยครับ!"

เฝิงฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะก๊ากออกมาทันที

"ฮ่าๆ เทพเซียว นายจะเล่นใหญ่เกินไปไหมเนี่ย ‘ว้าว ตื่นเต้นจังเลย~’ ฮ่าๆ ฝีมือการแสดงเกรดซีชัดๆ… อุ๊บ~"

จู่ๆ เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่หลังคอ พอเหลือบมองถึงได้รู้ว่านั่นคือรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากโค้ชอู๋

เฝิงฉีรีบหุบปากฉับ ย่นคอลงทันควัน

อู๋เฟยเยว่หรี่ตามองเฝิงฉี "มันน่าขำขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เปล่าครับ…"

อู๋เฟยเยว่แค่นเสียงหึ "ทำไม เธอไม่เห็นค่าเงินรางวัลหนึ่งแสนนี้หรือไง?"

เฝิงฉีรีบแก้ต่าง "โค้ชครับ ไม่ใช่ผมที่ไม่เห็นค่า แต่เป็นเซียวหยางต่างหาก เงินเก็บส่วนตัวของหมอนี่ตอนนี้มีถึงเจ็ดหลักแล้วนะครับ"

อู๋เฟยเยว่มองเซียวหยางด้วยความประหลาดใจ

หมอนี่ยังเรียนไม่จบ ม.6 เลยไม่ใช่เหรอ ไปเอาเงินเก็บส่วนตัวมาจากไหนตั้งเจ็ดหลัก รวยกว่าคนที่สู้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิตอย่างเขาเสียอีก!

เมื่อเห็นโค้ชจ้องตาเขม็ง เซียวหยางก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา

ไอ้ปากสว่างอย่างเฝิงฉีนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ

ฉันแกล้งแสดงเนียนๆ นายจะกลั้นขำไว้สักนิดไม่ได้หรือไงกัน

คราวนี้ดีล่ะ ต้องมานั่งแก้ตัวอีก…

"เอ่อ คืออย่างนี้ครับโค้ช เมื่อก่อนผมเคยเขียนนิยายลงเน็ต แล้วก็เคยได้รางวัลจากการแข่งอื่นๆ มาบ้าง ก็เลยพอมีเงินเก็บสะสมอยู่นิดหน่อยครับ"

อู๋เฟยเยว่จับประเด็นสำคัญได้ทันที ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ปฏิเสธ แสดงว่าที่เฝิงฉีพูดเป็นเรื่องจริง

พอนึกย้อนไป ท่าทางเมื่อครู่ของเซียวหยางมันดูขอไปทีแบบสุดๆ เลยนี่หว่า…

คนเขามีเงินตั้งหลายล้าน จะมาตื่นเต้นอะไรกับเงินรางวัลแค่หนึ่งแสนกันเล่า

อู๋เฟยเยว่หัวเราะแห้งๆ "เอ่อ… เงินรางวัลมันอาจจะน้อยไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ ทางสำนักการกีฬามณฑลเองก็มีระเบียบจำกัดอยู่ อะแฮ่ม แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่ฉันอยากเน้นย้ำก็คือ… เกียรติยศ! ใช่แล้ว เกียรติยศต่างหากเล่า"

ในที่สุดเขาก็หาทางลงให้ตัวเองได้ แสร้งทำสีหน้าราวกับมองเงินทองเป็นแค่ของนอกกาย

"ครั้งนี้เป็นถึงการแข่งขันระดับประเทศ ทุกทีมมณฑลส่งคนมาร่วมชิงชัย ในนั้นยังมีพวกตัวท็อปจากโรงเรียนกีฬาด้วย บรรยากาศการแข่งขันที่ดุเดือดเลือดพล่านแบบนี้แหละถึงจะเค้นขีดจำกัดของคนออกมาได้! เพื่อมณฑลของเรา และเพื่ออนาคต จงเบิกเส้นทางของตัวเองขึ้นมาซะ! เปลี่ยนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้!"

หลังจากพูดปลุกใจไปสองสามประโยค อู๋เฟยเยว่ก็กำชับเรื่องสำคัญกับเซียวหยางอีกนิดหน่อย จากนั้นจึงรีบเดินจ้ำอ้าวจากไป

พออู๋เฟยเยว่ก้าวพ้นประตู เสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจของเฝิงฉีก็ดังไล่หลังมา โค้ชหนุ่มส่ายหน้าพลางพึมพำกับตัวเองขณะสาวเท้าต่อ "เจ้าเด็กพวกนี้นี่นะ…"

…

ตกดึก

เฝิงฉีมองเซียวหยางด้วยสีหน้าจนปัญญา

"เทพเซียว คนทั้งทีมมณฑลไปร่วมงานเลี้ยงคืนนี้กันหมดเลยนะ นายจะไม่ลองคิดดูใหม่อีกทีเหรอ?"

เซียวหยางเอามือหนุนท้ายทอย "ไม่ไป"

ไปแล้วถ้าไม่โดนยุให้แต่งกลอนประชัน ก็คงต้องร้องเพลงสักเพลง มันน่าสนุกตรงไหน?

คนอย่างเซียวหยาง ต่อหน้าคนกลุ่มเดิม จะไม่ยอมโชว์เหนือซ้ำสอง… เว้นแต่จะอดใจไม่ไหว

"นายไม่ไปฉันไปนะ!" เฝิงฉีทำท่าจะเดินออกไป

เซียวหยางโบกมือปัดๆ "ไปสิ"

ทันใดนั้นหมอนี่ก็แกล้งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ถ้านายไม่ไป มันจะไปสนุกอะไรเล่า! พี่ชาย ฉันขอร้องล่ะ พวกเราไปด้วยกันเถอะน่า! โค้ชก็ไปกันหมด มีแค่นายคนเดียวที่ไม่ยอมไป เดี๋ยวก็โดนหมายหัวเอาหรอก"

ประโยคนี้ทำเอาเซียวหยางหลุดขำ "เลิกพล่ามได้แล้ว อยากไปก็รีบไป"

แน่นอนว่าเฝิงฉีไม่ยอมแพ้ ยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมต่อไป

ครู่ต่อมา หลินอวี่เสียจากทีมกระโดดน้ำก็โทรเข้ามา ถามว่าทำไมเซียวหยางถึงยังไม่มา

พอวางสายนี้ เฮ่อจิ้งจากทีมปิงปองก็โทรตามอีกสาย

จากนั้นก็ตามมาด้วยนักกีฬาหญิงที่เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันอีกหลายคน

เฝิงฉีที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อิจฉาจนตาร้อนผ่าว

"ถ้าฉันไม่ไป แล้วมีสาวโทรตามสักคนนะ ฉันคงฝันหวานจนสะดุ้งตื่นมาหัวเราะแล้ว แต่นี่นายรับไปตั้งสี่ห้าสาย ยังจะเล่นตัวอยู่อีก… คนเรานี่เปรียบเทียบกันแล้วมันน่าน้อยใจชะมัด!"

เซียวหยางกำลังจะอ้าปากแซวเหล่าเฝิงสักสองคำ แต่ก็โดนเสียงเรียกเข้าขัดจังหวะอีกรอบ

คราวนี้คนที่โทรมาคือโค้ชอู๋

"ทำไมยังไม่มาอีก? งานเลี้ยงรอบกองไฟเริ่มแล้วนะ รีบมาได้แล้ว โค้ชหลายคนรอเจอนายอยู่เนี่ย บอกว่าอยากเห็นเป็นบุญตาสักหน่อยว่านายจะเก่งกาจขนาดไหน… ถ้านายยังไม่โผล่หัวมา ฉันว่าคนพวกนี้คงบุกไปลากถึงหอนักกีฬาแน่…"

เซียวหยางทำได้เพียงตอบรับอย่างช่วยไม่ได้ "กำลังไปเดี๋ยวนี้ครับ"

คราวนี้เฝิงฉีถึงกับโวยวายด้วยความไม่สบอารมณ์

"ให้ตายสิ ฉันขอร้องนายอยู่ตรงนี้ตั้งครึ่งชั่วโมง นายไม่สะทกสะท้าน พอเป็นสาวสวย เป็นโค้ช นายดันยอมไปง่ายๆ ซะงั้น… นี่นายกล้าเหยียบย่ำหัวใจเพื่อนสนิทขนาดนี้เลยเหรอ?"

เซียวหยางลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวม "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากไป?"

"ทำไมล่ะ"

เขารูดซิปขึ้นจนสุด "กลัวนายจะเอาเรื่องฉันไปขี้โม้น่ะสิ!"

พูดจบก็ก้าวขาออกจากห้องไปก่อน

เฝิงฉีรีบสับเท้าตามไป ปากก็ยังไม่ยอมแพ้ "กลัวอะไรได้อย่างนั้น คอยดูละกันว่าเดี๋ยวฉันจะโม้เรื่องนายยังไงให้สะเด่า"

…

สถานที่จัดงานเลี้ยงอยู่บริเวณริมลานฝึกซ้อม

ตรงนั้นเป็นลานโล่ง ข้างๆ มีสนามหญ้า บรรยากาศถือว่าเข้าท่าไม่เลว

พ่อครัวในชุดคลุมสีขาวกำลังง่วนอยู่กับการย่างเนื้อ ข้างกันมีตู้แช่วางอยู่ ภายในมีน้ำผลไม้และเบียร์อยู่ไม่กี่ยี่ห้อ

ลำโพงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านข้างกำลังเปิดเพลงซึ้งๆ คลอเบาๆ

เหล่านักกีฬาจับกลุ่มคุยกันกลุ่มละสามถึงห้าคน

ส่วนพวกโค้ชยืนอยู่อีกด้าน กำลังสนทนากันถึงเรื่องที่พวกเซียวหยางเพิ่งไปเจอมาที่ทะเลสาบถิงหู

เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามา ไม่นานก็มีคนสังเกตเห็น

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า เซียวหยางมาแล้ว!

ทันใดนั้น คนที่กำลังคุยกันอยู่ก็พากันกรูเข้ามาหาเซียวหยางในทันที

แม้แต่พวกโค้ชก็ไม่มีข้อยกเว้น

"ในที่สุดนายก็มาจนได้ ถ้ายังไม่โผล่มาอีก พวกนี้คงตามไปลากตัวถึงหอนายจริงๆ แน่" อู๋เฟยเยว่ก้าวเข้ามาดึงเซียวหยางไปหากลุ่มโค้ชทันที

"สวัสดีครับโค้ชทุกท่าน"

หลังจากทักทายกันแล้ว โค้ชหญิงของทีมกระโดดน้ำก็มองสำรวจเซียวหยางอย่างพินิจพิจารณา "เมื่อวานเด็กๆ ในทีมฉันมาเล่าให้ฟังว่าเธอมีพรสวรรค์เหลือล้น ไม่นึกเลยว่าทีมมณฑลของเราจะมีคนที่มีมุมมองเฉียบแหลมขนาดนี้อยู่ด้วย"

เซียวหยางยิ้มบางๆ "ผมแค่พูดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยครับ ไม่ได้มีพรสวรรค์อะไรขนาดนั้นหรอก"

"ดูสิ ถ่อมตัวจริงเชียว!"

คุยหยอกล้อกันไปได้สองสามประโยค เซียวหยางก็หาข้ออ้างปลีกตัวออกมา

ปล่อยให้โค้ชอู๋เริ่มคุยโวโอ้อวดกับโค้ชคนอื่นๆ เรื่องพรสวรรค์ด้านการวิ่งระยะสั้นของเซียวหยางต่อไป…

…

สายลมคืนนี้พัดมาเอื่อยๆ เย็นสบาย

การได้นั่งบนสนามหญ้าพลางแหงนหน้ามองดวงดาวพร่างพราวเคียงข้างจันทร์เต็มดวง ช่างผ่อนคลายสบายใจดีแท้

พอนั่งลงได้ไม่ทันไร เฝิงฉีก็หิ้วเบียร์มาสองกระป๋อง โยนให้เซียวหยางกระป๋องหนึ่ง "เอาไป!"

เบียร์ที่นำเข้ามาในทีมมณฑลได้ล้วนผ่านการตรวจอย่างเข้มงวดมาแล้วทั้งสิ้น

เฝิงฉีเปิดกระป๋องอย่างคล่องแคล่ว แล้วกระดกดื่มอย่างฟินสุดๆ "ฮ้า… ถ้าได้เนื้อย่างสักจานนะ แหล่มเลย"

พอเห็นเซียวหยางเอาแต่มองกระป๋องเบียร์นิ่งๆ เขาก็นั่งลงข้างๆ แล้วถาม "ทำไม ไม่เคยดื่มเหรอ?"

เขาเลิกคิ้วขึ้น "ทุกอย่างมันต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นแหละ เบียร์นิดๆ หน่อยๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า"

แม้การดื่มแอลกอฮอล์จะไม่ใช่เรื่องที่นักกีฬาทั่วไปทำกัน แต่ก็ไม่ได้ถึงกับห้ามเด็ดขาด ตราบใดที่ไม่ใช่การเมาหัวราน้ำหรือดื่มทุกวัน โดยพื้นฐานแล้วก็แทบไม่ส่งผลกระทบอะไร

กระทั่งนักกีฬาชื่อดังหลายคนยังรับเป็นพรีเซนเตอร์ให้เบียร์หรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เลยด้วยซ้ำ