บทที่ 97 เงินรางวัลเต็มแม็กซ์ พรืด

เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีเกรงอกเกรงใจขนาดนี้ เซียวหยางจึงรีบเข้าไปช่วยประคอง “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ช่วยเหลือนิดหน่อยเท่านั้น พวกเราเป็นนักกีฬาเหมือนกัน ย่อมเข้าใจความรู้สึกตอนบาดเจ็บดี”

สำหรับนักกีฬาแล้ว การบาดเจ็บคือการต้องแบกรับแรงกระแทกทั้งทางร่างกายและจิตใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่การแข่งขันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แบบนี้

ตอนนั้นเองเฝิงฉีก็เอ่ยถามขึ้นมา “นี่พี่อวี๋ สภาพแบบพี่ยังลงแข่งไหวอยู่ไหมเนี่ย”

ตอนเดินมาดูเผินๆ ก็เหมือนคนปกติที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร เฝิงฉีเลยนึกว่าเขาฟื้นตัวเกือบหายดีแล้ว

ทว่าเซียวหยางรู้ดี แม้ภายนอกจะดูเหมือนเดินได้ไม่มีปัญหา แต่หากฝืนวิ่งเมื่อไหร่ จุดที่บาดเจ็บซึ่งยังไม่สมานตัวดีจะเกิดแผลซ้ำสองทันที

เมื่อดูจากสภาพของอวี๋ฮั่นไห่แล้ว การแข่งขันใหญ่ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้านี้คงต้องบอกลากันได้เลย

แน่นอนว่าหากช่วงหนึ่งสัปดาห์นี้พักฟื้นอย่างถูกวิธีก็พอมีลุ้นได้ลงแข่งอยู่บ้าง ทว่าการไม่ได้ฝึกซ้อมมานานยี่สิบกว่าวัน สมรรถภาพร่างกายย่อมกลายเป็นปัญหา ดังนั้นเมื่อประเมินรอบด้านแล้ว ยังไงเขาก็คงไม่ได้ลงแข่ง

เป็นไปตามคาด สีหน้าของอวี๋ฮั่นไห่เผยความเสียดายออกมา ก่อนจะพูดเสียงเบา “คงลงแข่งไม่ไหวแล้วล่ะ เฮ้อ พักฟื้นหายดีการแข่งขันก็เริ่มพอดี จะเอาเวลาที่ไหนไปซ้อม…”

ในใจเขาก็นึกเสียใจแทบตาย

ถ้ารู้ว่าการทดสอบในวันนั้นจะมีผลลัพธ์รุนแรงขนาดนี้ ตีให้ตายเขาก็ไม่ยอมไปเอาเป็นเอาตายเพื่อชิงดีชิงเด่นกับเด็กใหม่หรอก ผลสุดท้ายเด็กใหม่ชนะ ส่วนตัวเขาก็…

พอได้ยินคำพูดของอวี๋ฮั่นไห่ เฝิงฉีก็ชะงักไปทันที ก่อนจะพูดอย่างเจื่อนๆ “ฉันก็นึกว่าที่พี่กลับมาทีมมณฑลวันนี้จะได้ลงแข่งซะอีก ใครจะไปรู้ว่า…”

“ลงแข่งน่ะเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ แต่ครั้งนี้ฉันคุยกับโค้ชอู๋เรียบร้อยแล้ว ได้โควตาสำรองชุดสองไปนั่งดู ถือซะว่าไปเที่ยวโดยใช้เงินหลวงแล้วกัน…”

แม้ตอนพูดจะยิ้มแย้ม ทว่ารอยยิ้มนี้มองยังไงก็ดูฝืนธรรมชาติสิ้นดี

เฝิงฉีลูบคางตัวเอง “วิ่งร้อยเมตรของพวกพี่มีคนสมัครลงแข่งแค่สองคน ยังอุตส่าห์ตั้งทีมสำรองชุดสองขึ้นมาอีกเรอะ…”

เซียวหยางที่อยู่ด้านข้างแอบกระแอมไอเบาๆ

เฝิงฉีถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองพูดจาไม่เข้าหูไปหน่อย จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน “เอาน่า พักฟื้นให้ดีเถอะ ยังไงตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ช่วงพีคของร่างกายนายเสียหน่อย ปีหน้าพวกเรายังมีโอกาส ถึงตอนนั้นค่อยกลับมาสร้างความยิ่งใหญ่ สร้างชื่อให้สะเทือนวงการไปเลย!”

เขาอายุยี่สิบสองปี ยังเหลือเวลาอีกหลายปีกว่าจะถึงช่วงพีค แม้ครั้งนี้จะน่าเสียดายจริงๆ แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร ปีหน้าค่อยทุ่มเทฝึกซ้อมให้หนักขึ้นเป็นสองเท่า…

อวี๋ฮั่นไห่ยิ้มพลางพูดว่า “ขอรับพรจากนายแล้วกัน ปีหน้าพวกเรากอดคอกันไปงานแข่งกีฬา แล้วสร้างผลงานอันยอดเยี่ยมอีกครั้ง!”

ทั้งสามคนสบตากันแล้วยิ้มออกมา

“เอ่อ เซียวหยาง ตามหลักแล้วการที่ฉันออกมาครั้งนี้ควรจะเลี้ยงข้าวนายสักมื้อเพื่อเป็นการขอบคุณ…แต่พวกนายยังมีแข่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แถมทีมมณฑลของพวกเรายังมีกฎชัดเจนว่าห้ามกินอาหารข้างนอก เพราะงั้นมื้อขอบคุณมื้อนี้ พวกเราคงต้องยกยอดไปหลังแข่งเสร็จแล้วล่ะ”

เซียวหยางโบกมือเบาๆ พลางยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ หลังแข่งเสร็จยังไงก็ต้องไปกินเลี้ยงกันอยู่แล้ว”

ทั้งสามคนพูดคุยกันไปพลางเดินมาถึงโรงอาหาร

เมื่อเห็นเซียวหยางเดินเข้าไปทางโรงอาหารเล็ก อวี๋ฮั่นไห่ก็ถึงกับอึ้งไป

เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ จึงพูดขึ้น “ไม่ต้องมองตาค้างหรอก เทพเซียวของฉันตอนนี้น่ะเป็นของล้ำค่าประจำทีมมณฑลเราเลยนะ!”

อวี๋ฮั่นไห่ถามออกมาแบบงงๆ “ช่วงนี้เขาได้ทดสอบเวลาบ้างไหม”

“เมื่อก่อนทดสอบทุกวันเลยล่ะ”

“สถิติเท่าไหร่”

เฝิงฉียิ้มอย่างมีเลศนัยพลางยักคิ้ว “ต่ำกว่า 10 วินาที ล่าสุดเหมือนจะ 9 วินาที 98”

“เท่าไหร่นะ” อวี๋ฮั่นไห่เบิกตากว้างจ้องหน้าอีกฝ่าย

“9 วินาที 98”

อวี๋ฮั่นไห่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

ตอนที่เขาบาดเจ็บ เขาวิ่งได้ 10 วินาที 11 ทว่าการเก็บตัวฝึกซ้อมพิเศษไม่ถึงยี่สิบวันกลับสามารถวิ่งทะลุเข้าไปในระดับต่ำกว่า 10 วินาทีได้…ฝีมือระดับนี้ มันลงแข่งระดับโลกอย่างโอลิมปิกได้สบายๆ แล้ว!

อวี๋ฮั่นไห่ยังคงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ “แกไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหมวะ”

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีใครพัฒนาได้ก้าวกระโดดขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ ไม่สิ ต้องเรียกว่าพัฒนามหาศาลเลยต่างหาก

สัญชาตญาณทำให้เขาคิดว่าเฝิงฉีกำลังล้อเล่น

ทว่าเฝิงฉีกลับกอดคอเขาเดินเข้าไปในโรงอาหาร “ล้อเล่นอะไร ทีมมณฑลเราคนตั้งเยอะตั้งแยะ นายจะไปถามใครก็ได้ เรื่องนี้มีใครไม่รู้บ้าง”

เรื่องที่เจ๋งกว่านี้เขายังไม่ได้เล่าด้วยซ้ำ กลัวว่าคนเจ็บที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลจะตกใจจนช็อกไปเสียก่อน

เมื่อเห็นว่าอวี๋ฮั่นไห่ยังคงทำหน้าไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เฝิงฉีจึงคว้าตัวนักกีฬาคนหนึ่งที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ “พี่ชาย ช่วงนี้เซียวหยางวิ่งได้กี่วินาทีนะ”

นักกีฬาจากทีมปิงปองตวัดสายตามองเฝิงฉี “พวกนายอยู่ทีมกรีฑายังจะมาถามฉันอีก…9 วินาที 98 ไง เรื่องสุดยอดขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่รู้!”

พูดจบเขาก็สะบัดมือเฝิงฉีออก

เฝิงฉีจึงหันไปถามสาวสวยทีมยิมนาสติกคนหนึ่งที่กำลังกินข้าวอยู่ “คนสวย รู้จักเซียวหยางไหม วิ่งร้อยเมตรของเขาเป็นยังไงบ้าง”

สาวสวยคนนั้นพยักหน้ารัวๆ แววตาเป็นประกายวิบวับ “รู้จักสิ หน้าตาหล่อมาก ความสามารถพิเศษก็เพียบ เป็นยอดอัจฉริยะชื่อดังเลยนะ…”

“ที่ฉันถามคือวิ่งร้อยเมตร…” เฝิงฉีทำหน้าจนปัญญา

“อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ ลืมไปแล้วแฮะ รู้สึกว่าจะต่ำกว่า 10 วินาทีนะ”

เฝิงฉีดึงตัวอวี๋ฮั่นไห่ให้นั่งลง “เป็นไง สุ่มถามไปแค่สองคน ใครๆ ก็รู้ว่าเซียวหยางวิ่งได้ต่ำกว่า 10 วินาทีทั้งนั้น ตอนนี้ยังจะสงสัยอีกไหมว่าเป็นเรื่องโกหก ถ้ายังไม่เชื่อฉันจะโทรหาโค้ชอู๋เดี๋ยวนี้เลย ให้แกมาบอกนายด้วยตัวเอง”

พูดพลางทำท่าทำทางเหมือนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจริงๆ

อวี๋ฮั่นไห่รีบห้ามเขาไว้พลางยิ้มเจื่อน “เชื่อแล้ว เชื่อแล้ว”

ปากบอกว่าเชื่อแล้ว ทว่าความตกตะลึงในหัวใจกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปี กลับสามารถวิ่งได้ต่ำกว่า 10 วินาที

แล้วถ้าก้าวเข้าสู่ช่วงพีคของร่างกายขึ้นมา ถึงตอนนั้น…

…

วันนี้เซียวหยางไม่มีอะไรต้องทำ ตลอดทั้งช่วงเช้าจึงนั่งคุยเล่นไร้สาระกับพวกเฝิงฉี

พอถึงช่วงบ่าย อู๋เฟยเยว่ที่เพิ่งจัดการขั้นตอนการสมัครทั้งหมดเสร็จสิ้นก็เดินเข้ามาหา

ทั้งสามคนรีบลุกขึ้นยืนทักทาย “โค้ชอู๋ครับ”

อู๋เฟยเยว่บอกให้ทั้งสามคนนั่งลง แล้วสอบถามอาการบาดเจ็บของอวี๋ฮั่นไห่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวกเข้าเรื่องสำคัญ

“พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางไปปักกิ่งกัน วันนี้พวกเธอเตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ พอไปถึงปักกิ่งจะมีเวลาหนึ่งสัปดาห์ให้พวกเธอได้ปรับตัวเข้ากับสภาพสนามและลงฝึกซ้อมตามปริมาณที่กำหนดไว้ นอกจากนี้…” สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เซียวหยาง

“นอกจากนี้ รองเท้าวิ่งเฉพาะตัวของเธอทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว การแข่งขันครั้งนี้จะได้สวมลงสนามพอดี”

รองเท้าวิ่งเฉพาะตัวแบบนี้นักกีฬาทั่วไปไม่มีทางได้หรอก เพราะกระบวนการผลิตซับซ้อน มักต้องใช้เวลาหลายวันหรืออาจนานนับสิบๆ วันกว่าจะทำเสร็จ ค่าใช้จ่ายย่อมสูงลิ่วตามไปด้วย

“เรื่องผลงานและอนาคตของเธอ ฉันได้รายงานให้เบื้องบนทราบแล้ว ผู้ใหญ่ระดับสูงให้ความสำคัญมาก และยังให้คำสัญญามาด้วย”

เฝิงฉีกับอวี๋ฮั่นไห่หันมาสบตากัน

สำนักการกีฬามณฑลถึงกับให้คำสัญญาเลยเหรอ

นี่เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ยากมากจริงๆ

สีหน้าและน้ำเสียงของอู๋เฟยเยว่แฝงความตื่นเต้นเอาไว้อย่างปิดไม่มิด “ขอแค่เธอคว้าแชมป์มาได้ เงินรางวัลจะจัดให้เต็มเพดานเลย หนึ่งแสนหยวน!”

เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ เกือบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

ให้ตายเถอะ รางวัลจัดเต็มเพดานแค่หนึ่งแสนหยวนเนี่ยนะ

ในบัตรธนาคารของเซียวหยางตอนนี้ยังมีเงินนอนนิ่งอยู่อีกเกือบสามล้าน เขาเห็นมากับตาตัวเองแล้วแท้ๆ

เซียวหยางตั้งใจฟังโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ

มีเพียงอวี๋ฮั่นไห่คนเดียวที่มองด้วยความอิจฉาตาร้อน