บทที่ 96 ชื่อเสียงของเทพเซียว

เซียวหยางหัวเราะ “ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว ฉันนึกว่าพวกนายจะรีบกลับศูนย์กีฬาซะอีก”

เฝิงฉีมองไปรอบๆ กลุ่มคนแล้วพูดขึ้น “ฉันก็เพิ่งเคยเห็นทุกคนพร้อมใจกันยืนรอคนคนเดียวแบบนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน”

เฮ่อจิ้งพูดพลางยิ้ม “เอาละ ในเมื่อเซียวหยางออกมาแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันขึ้นรถเถอะ”

คนพวกนั้นมองเซียวหยางด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะทยอยแยกย้ายกันไป

เฮ่อจิ้งยืนรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงยิ้มให้เซียวหยาง “คือว่า ขอแอดเพื่อนหน่อยสิ…”

เธอรีบอธิบายต่อทันที “ไม่มีอะไรหรอกนะ แค่เดี๋ยวเรี่ยไรเงินครบแล้วจะได้โอนคืนนาย”

เซียวหยางยิ้มแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เฝิงฉีแซวอย่างอารมณ์ดี “เอาเถอะน่า เฮ่อจิ้ง ถ้าเธอไม่อธิบายฉันคงไม่คิดมากหรอก…”

…

พอกลับขึ้นมาบนรถ สาวๆ จากทีมกระโดดน้ำต่างพากันจ้องมองเซียวหยางตาไม่กะพริบ ราวกับว่าบนใบหน้าของเขามีดอกไม้งามผลิบานอยู่

เรื่องนี้ทำเอาเซียวหยางเริ่มทำตัวไม่ถูก ได้แต่หันหน้าไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง

เสี่ยวเชี่ยนมองแผ่นหลังของเซียวหยางแล้วยิ้มพูด “ตอนแรกคิดว่าแค่มีหนังสือรวมเล่มตีพิมพ์ก็สุดยอดมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเป็นยอดอัจฉริยะด้านการแต่งกลอนด้วย”

คำพูดนี้เหมือนเปิดสวิตช์ให้ทุกคนเริ่มชวนคุยกันยกใหญ่

เฝิงฉีรีบพูดเอาความชอบทันที “เป็นไงล่ะ ฉันบอกแล้วว่าเซียวหยางเป็นยอดอัจฉริยะ ตอนแรกพวกเธอยังไม่เชื่อ มองพวกเราด้วยสายตาระแวงกันหมด ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม!”

จะไม่ให้เชื่อได้ยังไงล่ะ?

ตลอดทางแทบจะกลายเป็นเวทีโชว์ของเซียวหยางไปแล้ว บทกวีเหล่านั้น ฟังดูก็รู้ว่ามีความหมายลึกซึ้งกินใจ

สาวสวยทีมกระโดดน้ำพยักหน้าหงึกๆ

ก่อนหน้านี้พวกเธอเคยสงสัยในความสามารถของเขาจริงๆ นั่นแหละ…

เซียวหยางหันกลับมานวดขมับ มีเพื่อนร่วมทีมสายปั่นแบบนี้ ตัวเขาจะทำอะไรได้ล่ะเนี่ย?

เฝิงฉีก็เริ่มเปิดฉากคุยโม้อีกรอบ…

…

ตอนที่กลับถึงศูนย์กีฬาก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

เซียวหยางอาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนทันที

อาจเป็นเพราะได้ไปเที่ยวจนอารมณ์ดีมาทั้งวัน คืนนี้เขาจึงหลับสบายอย่างยิ่ง

พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาหกโมงเช้า ขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสว่างรำไร

‘เช็กอิน’

‘ได้รับค่าชื่อเสียง +8000’

ค่าชื่อเสียง ถือว่าไม่เลวเลย!

ค่าชื่อเสียงของเขาเมื่อวานอยู่ที่ 135,000 ถ้ารวมกับอีก 8,000 นี้ ก็น่าจะอยู่ที่ 140,000 เศษๆ

แต่พอเซียวหยางเปิดหน้าต่างค่าชื่อเสียงดู กลับพบว่าค่าชื่อเสียงพุ่งไปถึง 154,000 แล้ว

นั่นหมายความว่า นอกจาก 8,000 แต้มนี้แล้ว เขายังได้รับแต้มจากทางอื่นเพิ่มมาอีกงั้นเหรอ?

แล้วค่าชื่อเสียงหมื่นกว่าแต้มนี้มาจากไหนกัน

หนังสือรวมเล่มเหรอ?

ไม่น่าใช่นะ!

นับจากตอนที่บรรณาธิการหลิวจิ้งโทรมาหาเขา อย่างเร็วที่สุดหนังสือจะวางแผงก็คงต้องเป็นช่วงที่เขาอยู่ปักกิ่งโน่นเลย…

หรือว่า…จะเป็นเพลงนั้น?

ก็ไม่น่าจะใช่

แล้วมันมาจากอะไรกันแน่?

เซียวหยางส่ายหน้า หยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมาเปิดหาดู

หาอยู่พักหนึ่งก็ไม่พบเบาะแสอะไร จึงลุกขึ้นจากเตียง

การซ้อมช่วงเช้ากลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่ขาดไม่ได้ไปแล้ว

หลังจากสวมชุดกีฬาเสร็จ เขาก็จ็อกกิ้งมุ่งหน้าไปยังสนามฝึกซ้อม

พอเพิ่งก้าวพ้นประตูหอพัก ก็เจอไอ้หมอนี่ เฝิงฉี ยืนอยู่พอดี

“เทพเซียว”

เซียวหยางเบ้ปากโดยไม่พูดอะไร

เฝิงฉีแซว “แหม นี่โชคดีนะที่อยู่ในศูนย์กีฬาของเรา ถ้าขืนไปโชว์ความสามารถทางวรรณกรรมที่มหาวิทยาลัยข้างๆ ล่ะก็ ป่านนี้คงมีสาวๆ เป็นร้อยคนหิ้วอาหารเช้ามารอดักหน้านายใต้ตึกแล้วมั้ง”

พูดถึงเรื่องนี้เซียวหยางก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ

“ฉันว่านะเหล่าเฝิง วันหลังนายช่วยเลิกโม้เวลาเจอสาวๆ ได้ไหม? จะโม้ก็ไม่ว่าหรอก แต่นายช่วยโม้เรื่องตัวเองหน่อยเถอะ…มีเพื่อนร่วมทีมแบบนายเนี่ย ฉันหมดปัญญาจริงๆ!”

เฝิงฉีหัวเราะร่า แล้ววิ่งตามก้าวขาของเซียวหยาง “ฉันไม่ได้โม้สักหน่อย นั่นน่ะเปิดโอกาสให้นายได้โชว์ฝีมือต่อหน้าคนอื่นต่างหาก ทำไมถึงไม่รู้จักซาบซึ้งและเห็นคุณค่าบ้างเนี่ย!”

“พอเลย โอกาสแบบนี้เก็บไว้เห็นคุณค่าคนเดียวเถอะ”

“ถ้าฉันมีความสามารถเท่านายนะ นายคิดว่าฉันจะยังทำตัวติดดินแบบนายเหรอ?” เฝิงฉีเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้มีแพลนอะไรไหม? เที่ยวคงไม่ได้เที่ยวแล้วล่ะ นักกีฬาคนอื่นกำลังเก็บกระเป๋ากันอยู่ วันนี้ไม่มีกิจกรรมอะไร…แต่ตอนเย็นอาจจะมีนัดกินเลี้ยงกันนะ”

เซียวหยางค่อยๆ เพิ่มความเร็วในการวิ่ง “ไม่มีแพลน ได้พักเงียบๆ สักวันก็ดีเหมือนกัน”

เฝิงฉีฟังแล้วส่ายหน้าดิก “คนอื่นไม่มีแพลนก็ช่างเถอะ แต่นายจะไม่มีได้ยังไง? วันนี้วันอาทิตย์นะ มหาวิทยาลัยข้างๆ หยุด นายไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์เหรอ? ชวนเธอออกมาดื่มกาแฟ นั่งคุยกันสิ…เผลอๆ ตอนเย็นที่มีกินเลี้ยง นายอาจจะยุ่งจนกลับมาไม่ทันด้วยซ้ำ คิกๆ”

เซียวหยางหันไปมองรอยยิ้มของอีกฝ่าย…บอกได้คำเดียวว่าดูกวนโอ๊ยและเจ้าเล่ห์ขั้นสุด

“อย่าเอาความคิดลามกของนายมายัดเยียดให้ฉัน”

เฝิงฉีเถียงทันควัน “ลามกตรงไหน เรื่องความรักของหนุ่มสาว ความสมดุลของหยินหยาง มันเป็นสัจธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้าต่างหากเล่า!”

พอเห็นเซียวหยางเร่งฝีเท้าขึ้น เขาก็เริ่มตามไม่ทัน ได้แต่ตะโกนไล่หลัง “เฮ้ย เดี๋ยวสิ แค่วิ่งตอนเช้าเอง นายจะวิ่งเร็วขนาดนั้นไปทำไม…”

แว่วเสียงเซียวหยางลอยกลับมาแต่ไกล

“นายก็ค่อยๆ ไปปรับสมดุลเอาเองเถอะ โสดสนิทขนาดนี้ยังจะไปเสนอหน้าแนะนำคนอื่น…หน้าตัวเองมีสิวเขรอะเพราะหยินหยางไม่สมดุลทำไมไม่พูดถึงบ้างล่ะ…”

เฝิงฉีแทบจะสำลักลมตาย

พอหันไปมองรอบๆ นักกีฬาหญิงบางคนที่กำลังวิ่งตอนเช้าก็พากันเอามือปิดปากแอบหัวเราะคิกคัก

เขามองตามแผ่นหลังของเซียวหยาง “ฉันยกให้นายประดุจเทพ แต่นายกลับย่ำยีจิตวิญญาณของฉัน…”

…

การออกกำลังกายตอนเช้าทำให้เลือดลมของเซียวหยางสูบฉีด ร่างกายรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปหมด

เขาใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อที่หน้าผาก พลางหันไปมองเฝิงฉีที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตามมา แล้วส่ายหน้าน้อยๆ

ไม่นานเฝิงฉีก็วิ่งมาทัน เขาเช็ดเหงื่อร้อนๆ ไปพลางพูดไปพลาง “ฉันพูดจริงๆ นะ เห็นได้ชัดว่าหลัวเสวี่ยเอ๋อร์น่ะชื่นชมความสามารถของนายมาก ถ้านายชวนเธอออกมา โอกาสสำเร็จสูงลิ่วแน่นอน”

เซียวหยางดึงผ้าขนหนูที่พาดบ่าลงมา แล้วส่งสายตาดูถูกไปให้ “คนที่ชื่นชมความสามารถของฉันมีเป็นเบือ ถ้าต้องชวนทุกคนออกมา ฉันมิต้องกลายเป็นอะไรไปแล้วเหรอ?”

เฝิงฉีทำหน้าเหมือนผิดหวังในตัวเพื่อนเต็มประการ “ลูกพี่เอ๊ย เดินผ่านดงบุปผาแต่ไร้ซึ่งกลีบใบติดกาย เข้าใจไหมเนี่ย! ถ้าฉันมีความสามารถอย่างนายนะ…ช่างเถอะ ไม่พูดละ”

คนที่แม้แต่ต้นหญ้ายังไม่เคยแตะต้องอย่างเขา ดูเหมือนจะไม่มีสิทธิ์ไปพูดเรื่องการเดินผ่านดงบุปผาจริงๆ นั่นแหละ…แต่ไอ้ท่อนที่ว่าไร้ซึ่งกลีบใบติดกายนี่เหมาะกับเขาเป๊ะเลย ก็ในเมื่อไม่เคยมีใคร แล้วมันจะมีอะไรมาติดตัวได้ยังไงล่ะ…

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันเบาๆ เซียวหยางก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และสังเกตเห็นคนคนหนึ่งเดินสวนมา ดูหน้าตาคุ้นๆ

สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว แล้วก็นึกออกทันทีว่าคนคนนี้คือใคร

อวี๋ฮั่นไห่คนที่บาดเจ็บกะทันหันตอนที่เขากำลังทดสอบฝีเท้านั่นเอง!

ดูจากจังหวะก้าวเดินที่ดูเป็นปกติดี คาดว่าน่าจะฟื้นตัวได้ค่อนข้างดีแล้ว

ยังไม่ทันที่เซียวหยางจะได้เอ่ยปาก เฝิงฉีก็ถือผ้าขนหนูเดินเข้าไปหาเสียก่อน

“พี่อวี๋ ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ?”

อวี๋ฮั่นไห่ยิ้มแห้งๆ “ออกมาตั้งนานแล้วล่ะ แค่กลับไปพักฟื้นที่บ้านเกิดมาสองสามวันน่ะ”

หลังทักทายกันสั้นๆ อวี๋ฮั่นไห่ก็หันไปมองเซียวหยาง

เขาค้อมตัวลง “ขอบใจนายมากนะที่ช่วยรักษาให้ทันท่วงทีในวันนั้น!”

วันนั้นที่โรงพยาบาล แม้แต่หมอยังทึ่งว่าอาการบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อและเอ็นของเขาจะเบาบางได้ถึงขนาดนั้น

พูดได้เลยว่าหากไม่มีเซียวหยางยื่นมือเข้าช่วยอย่างทันท่วงที อย่าว่าแต่เดินเลย ป่านนี้คงต้องนอนยกขาลอยอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยซ้ำ

ดังนั้นพอกลับมาคราวนี้ พอเห็นเซียวหยางปุ๊บ เขาจึงรีบเข้ามากล่าวขอบคุณเป็นอันดับแรก