บทที่ 95 อึ้งไปเลย นี่มันพรสวรรค์ล้นทะลักชัดๆ

พอได้ยินว่าวกกลับมาเรื่องของตัวเองอีก เซียวหยางก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

กลุ่มสาวๆ ต่างพากันมองมาที่เซียวหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สถิติวิ่งระยะสั้นของเขาเรียกได้ว่าฝืนลิขิตฟ้าจริงๆ แต่เรื่องยอดอัจฉริยะทางวรรณกรรมเนี่ย ดูเหมือนจะไม่เฉียดเลยสักนิดไม่ใช่หรือไง

ยังไม่ทันที่สาวๆ จะได้เอ่ยปากถาม เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ก็ชิงพูดขึ้นมาว่า "เซียวหยางเขาเคยตีพิมพ์หนังสือมาแล้วนะ เรื่องแต่งกลอนนี่ไม่ใช่ว่ารับมือได้สบายๆ หรอกเหรอ"

เซียวหยางเอี้ยวตัวมองเฝิงฉี น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง "ตีพิมพ์หนังสือกับแต่งกลอนมันคนละเรื่องกันเลยนะ พี่ชาย นายอวยฉันขนาดนี้ไม่กลัวฉันรับไม่ไหวหรือไง"

เฝิงฉียักคิ้วเดินเข้าไปหาแล้วกระซิบเสียงเบา "รับไหวอยู่แล้ว มีสาวสวยเยอะขนาดนี้ แรงบันดาลใจนายไม่พุ่งกระฉูดรัวๆ เลยเหรอวะ"

"ใช้คำเปรียบอะไรของนายเนี่ย!"

สาวสวยหลายคนจากทีมว่ายน้ำเคยได้ยินเฝิงฉีเล่าเรื่องที่เซียวหยางออกหนังสือมาบ้างแล้ว ตอนนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะได้ชื่นชมคารมและพรสวรรค์ของเขา

เสี่ยวเชี่ยนปรบมือรัวๆ "ดีเลย เซียวหยาง นายลองแต่งสักบทสิ พวกเราจะได้ชื่นชมด้วย"

คนอื่นๆ ต่างพากันเออออตาม แถมยังมีนักกีฬาชายบางคนร่วมส่งเสียงแซวอยู่ข้างๆ

เฝิงฉีเห็นแบบนั้นก็หัวเราะหึๆ "เวทีมอบให้นายแล้วนะ!"

เซียวหยางยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

ในเมื่อโดนต้อนให้ขึ้นเวทีแบบปฏิเสธไม่ได้ งั้นก็…

"ได้ ถ้างั้นฉันขอแต่งตามใจฉันสักบทแล้วกัน"

ในหัวของเซียวหยางเริ่มคัดกรองบทกวีที่เกี่ยวกับเรือและการล่องเรือ

หลังจากครุ่นคิดเพียงครู่เดียว เขามองไปยังต้นหลิวเขียวขจีและดอกท้อสีแดงสดริมสองฝั่งน้ำ จากนั้นจึงร่ายออกมา

"ลมเย็นลูบหลิวเขียวพริ้วไหว

น้ำใสสะท้อนชมพูดอกท้อ

เรือลอยละล่องคลื่นระยับรอ

ดั่งคนพะนอท่ามกลางภาพงาม"

ทุกคนฟังแล้วแววตาพลันเป็นประกาย

"กลอนดีนี่ มีฝีมือทางวรรณกรรมจริงๆ ด้วย"

"ไม่เลวเลยนะเนี่ย!"

เฝิงฉีได้ทีก็ยุต่อทันที "ขออีกบท!"

มีคนรับลูกส่งเสียงสนับสนุนขึ้นมาทันควัน

เหล่าสาวงามต่างก็พากันมองเซียวหยางตาละห้อย

เอาอีกเหรอ

จัดให้ตามคำขอ!

เซียวหยางไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย

"น้ำลดลำน้ำราบไร้ลมพา

ร่วมนาวาเคียงเจ้าไม่ร้างหาย

ชะเง้อมองขอบฟ้าจนสุดสาย

ยอดเขาใดคล้ายแคว้นเยว่กว้างไกล"

นึกจะมาก็มาทันที สมเป็นลูกผู้ชายตัวจริง

แม้ทุกคนจะเป็นนักกีฬา แต่ก็รู้ดีว่าการแต่งกลอนไม่ใช่เรื่องที่จะนึกพูดก็พูดออกมาได้ง่ายๆ

ทว่าเซียวหยางกลับทำได้

ต่อกันสองบทติด แถมยังเป็นบทกวีที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้งทั้งคู่

หากลองดื่มด่ำอย่างละเอียด ก็จะสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาในนั้น

นักกีฬาหญิงหลายคนต่างพากันชื่นชมในพรสวรรค์ของเซียวหยาง

นี่มันพรสวรรค์ของจริงชัดๆ!

อ้าปากปุ๊บก็กลายเป็นบทกวี

ทางฝั่งนักกีฬาชายเองก็พูดอะไรไม่ออก

นี่ไม่ใช่การแข่งกีฬาที่พวกตนจะลงไปแก่งแย่งแข่งขันด้วยได้เสียหน่อย

บทกวีกลอนเปล่าพวกนี้ สำหรับ 'คนเถื่อน' อย่างพวกเขาถือเป็นของสูงเกินเอื้อม คิดจะแย่งซีนก็แย่งไม่ได้ อยากจะอิจฉาก็ไร้ประโยชน์

นักกีฬาชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาอีก "เก่งเกินไปแล้ว ขออีกบทสิ!"

นี่กะจะรอดูเซียวหยางหน้าแตกใช่ไหม

คนที่มีฝีมือจริงๆ บทแรกอาจจะแต่งสดออกมาได้ สองบทก็เริ่มยากแล้ว แต่ถ้ามากกว่านั้นล่ะก็…

เซียวหยางเฉลียวฉลาดขนาดไหน มีหรือจะไม่รู้ว่าพวกนักกีฬาชายคิดอะไรอยู่

นี่มันอิจฉาที่ตนแย่งซีนชัดๆ

คนพวกนี้ไม่สนเลยว่าตอนแรกตัวเองเป็นฝ่ายกดดันให้เขาขึ้นมาแท้ๆ

พอตอนนี้เห็นเขาโดดเด่นเกินหน้าเกินตาจนแย่งความสนใจไปหมด กลับมานึกเคืองเสียนี่

ในเมื่ออยากได้นัก ก็จะจัดให้สมใจอยาก!

บทกวีสามร้อยบท สามส่วนไว้ใช้ตอนเมาเหล้า สามส่วนไว้ใช้ตอนขึ้นหอสูง อีกสามส่วนไว้ใช้ตอนล่องเรือ

ถ้านึกแบบสบายๆ มีเป็นร้อยบทแน่นอน

เซียวหยางยิ้มอย่างผ่าเผย "ถ้างั้นก็ขออีกบท เป็นบทกวีเกี่ยวกับทะเลสาบถิงหูแล้วกัน!"

"คนขานทะเลสาบถิงหูดั่งวังเต่ายักษ์

คลื่นกระเพื่อมเชื่อมต่อธารสมุทรไพศาล

ร่วมลอยเรือกลางธารจักเห็นสิ่งใดตระการ

ฟ้าดินลอยเหนือน้ำ ละลานน้ำลอยค้ำนภา"

เซียวหยางยิ้มน้อยๆ กวาดสายตามองทุกคน "นานทีปีหนจะได้อารมณ์ดีแบบนี้ งั้นต่อเลยแล้วกัน!"

ว่าแล้วเขาก็ร่ายต่ออีกสามบทติด

บางคนฟังจนเคลิบเคลิ้มหลงใหล บางคนถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง

แม้แต่เด็กหนุ่มผู้ช่วยกัปตันเรือยังวิ่งออกมามุงดูความครึกครื้นด้วย

เซียวหยางไม่มีหยุดชะงัก ทุกบทกวีล้วนพรั่งพรูออกมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

แถมยังเป็นบทกวีใหม่ที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนทั้งสิ้น

ผ่านไปครึ่งทาง เซียวหยางก็เริ่มคอแห้ง

สิบสามบทติด เล่นเอาทุกคนขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

เฝิงฉียื่นขวดน้ำส่งให้

"ยอดเยี่ยม! คำว่าพรสวรรค์ล้นเหลือนี่มันต้องแบบนี้ พรสวรรค์ของเซียวหยางมีมากกว่าน้ำในทะเลสาบถิงหูซะอีก!"

คนนับสิบชีวิตตรงนั้นไม่มีใครกล้าเถียงเลยสักคน

เซียวหยางแทบสำลักน้ำ

ให้ตายสิ เจ้าหมอนี่มันอวยเก่งชะมัด!

แต่ที่น่าแปลกคือไม่มีใครคิดจะเอ่ยปากขัด เพราะทุกคนยอมรับจากใจจริงไปแล้ว

นักกีฬาหญิงคนหนึ่งยกนิ้วโป้งให้เซียวหยางที่กำลังดื่มน้ำ "สุดยอดจริงๆ!"

"วิ่งร้อยเมตรทะลุสิบวินาที บทกวีก็พรั่งพรูออกจากปากได้ทันที นี่มันเก่งทั้งบุ๋นทั้งบู๊ชัดๆ!"

เซียวหยางหมุนปิดฝาขวดน้ำพลางโบกมือ "เอ่อ เดี๋ยวผมขอเดินไปดูข้างหน้าหน่อยนะครับ"

พูดจบเขาก็ผละออกจากตรงระเบียงเรือ

ทุกคนมองตามแผ่นหลังของเซียวหยางที่เดินจากไปอย่างเงียบๆ

ต้องยอมรับเลยว่า เมื่อกี้เขาเท่กินขาดจริงๆ!

เสียดายก็แต่บทกวีเยอะเกินไป ความจำของพวกเธอก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น พอนึกย้อนดูตอนนี้กลับจำไม่ได้เลยสักบท

"นึกไม่ถึงเลยว่าทีมกีฬาของเราจะมีเสือซ่อนมังกรหมอบอยู่ด้วย!"

"ใครจะไปคิดว่าหมอนี่จะเปี่ยมพรสวรรค์ อ้าปากทีก็ออกมาเป็นกวี"

"หล่อก็หล่อ แถมเก่งขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะตกเป็นของสาวคนไหนกันนะ"

"หืม? เธอชักจะแปลกๆ แล้วนะ ไหนเคยบอกว่าชีวิตนี้ขออุทิศให้กีฬา ไม่สนเรื่องความรักไง?"

…

ความเร็วของเรือยอชต์ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง เรือก็แล่นเข้าสู่ทะเลสาบถิงหู

ทิวทัศน์ของทะเลสาบถิงหูงดงามจับตา ผืนน้ำสีมรกตจรดขอบฟ้าคราม

เรือดับเครื่องยนต์ แล้วปล่อยให้ลอยล่องไปตามระลอกคลื่นอย่างเอื่อยเฉื่อย

ทุกคนยืนเกาะระเบียง ชะเง้อมองซ้ายแลขวาเป็นระยะๆ

…

ล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย เรือก็ค่อยๆ แล่นมาถึงบริเวณน้ำตก

สายน้ำตกยิ่งใหญ่อลังการ ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะทึ่งในฝีมือการรังสรรค์ของธรรมชาติ

เซียวหยางเองก็สะกดความตื่นตาตื่นใจไว้ไม่อยู่ พลันร่ายบทกวีออกมาตามอารมณ์

"…สายน้ำดิ่งทิ้งตัวสามพันเชียะ

ดั่งธารดาราร่วงจากสรวงสวรรค์ชั้นเก้า"

ทว่าไม่ทันคิดว่ามีหลายคนถือโทรศัพท์มือถือถ่ายภาพและอัดวิดีโออยู่ พอเซียวหยางเริ่มเอ่ยปาก แต่ละคนก็หันเลนส์กล้องตรงมาที่เขาทันที

เงาร่างของเขายืนสง่าอยู่หัวเรือ ชวนให้รู้สึกถึงความโดดเด่นเหนือใคร

สิ่งที่ทุกคนยังไม่รู้ก็คือ วิดีโอที่พวกเขาโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตแบบไม่คิดอะไร จะกลายเป็นกระแสพัดถล่มวงการกวีในเวลาต่อมา ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกบรรจุลงในแบบเรียนวิชาภาษาจีนอีกด้วย

ถึงตอนนั้น เด็กประถมไม่น้อยคงต้องทำมือรูปหัวใจแล้วเต้นระบำขอบคุณทั้งน้ำตาแน่นอน…

ยามอาทิตย์อัสดง ทุกคนก็เริ่มเดินทางกลับ

เมื่อเรือแล่นกลับมาถึงทะเลสาบถิงหูอีกครั้ง เซียวหยางมองดูทัศนียภาพอันงดงามใต้แสงตะวันรอน พลางพึมพำเสียงแผ่ว

"อาทิตย์อัศดงคล้อยเคียงวิหคเดียวดาย

ผืนน้ำสารทหลอมรวมฟ้ากว้างไกลเป็นสีเดียว

งามจับใจจริงๆ!"

เหล่านักกีฬาที่ได้ยินต่างเริ่มชินชาเสียแล้ว

คำว่าพรสวรรค์ล้นเหลือนี่มันน้อยไป เรียกว่าพรสวรรค์ทะลักล้นปรี่ต่างหาก!

…

สองทุ่มตรง เรือยอชต์เทียบท่า

ทุกคนที่เที่ยวเล่นกันจนจุใจต่างทยอยเดินขึ้นฝั่งอย่างเป็นระเบียบ

พนักงานรีบปรี่เข้ามาต้อนรับแต่ไกล

แล้วพาเซียวหยางไปดำเนินเรื่องรับเงินมัดจำคืน

ครั้นเดินออกมาข้างนอก เขากลับพบว่าทุกคนยังไม่ได้ขึ้นรถแยกย้ายกันไป แต่กำลังยืนรอเขาอยู่