บทที่ 94 แค่นี้เองเหรอ เดี๋ยวฉันออกเอง

กลุ่มคนเดินมุ่งหน้าไปอย่างคึกคัก

ที่นี่เป็นเหมือนท่าเรือเล็กๆ ริมตลิ่งมีอาคารชั่วคราวหลังหนึ่งตั้งอยู่

บนป้ายเขียนไว้ว่า ให้เช่าเรือยอชต์และเรือทั่วไป

คนกลุ่มนี้จึงเดินตรงเข้าไปทันที

ริมฝั่งแม่น้ำมีเรือยอชต์จอดเทียบอยู่ห้าลำ และยังมีเรือขนาดต่างๆ อีกสองสามลำ

เมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามา พนักงานขายในชุดเครื่องแบบสีดำก็เดินออกมาต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าสนใจเช่าเรือยอชต์หรือเปล่าคะ”

พวกเขามากันสิบกว่าคน เรือธรรมดาจึงแทบไม่ต้องนำมาพิจารณาเลย

เฮ่อจิ้งรีบตอบรับทันที “ใช่ค่ะ พวกเราอยากไปล่องเรือเที่ยวทะเลสาบถิงหู”

พนักงานหญิงกวาดสายตานับจำนวนคน “เป็นเรือยอชต์ขนาดกลางแล้วกันนะคะ ถ้าลำเล็กไปจะค่อนข้างอึดอัดค่ะ”

เฮ่อจิ้งหันไปมองทุกคน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน จึงเอ่ยถามราคา

เธอชี้นิ้วไปที่เรือยอชต์ขนาดกลางลำหนึ่ง “ลำนี้ดูเข้าทีดีนะ ถ้าเช่าหนึ่งวันราคาเท่าไหร่เหรอคะ”

พนักงานขายยิ้มพลางกล่าวทันที “ทางเรามีคนขับเรือให้ รวมค่าน้ำมันแล้วค่ะ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงก่อนสามทุ่ม ทั้งหมด…หนึ่งหมื่นสองพันหยวนค่ะ”

พอหารเฉลี่ยสิบกว่าคนแล้วก็ตกคนละไม่กี่ร้อยหยวน

ถ้าได้เที่ยวอย่างเต็มที่ เงินแค่นี้ก็ไม่นับเป็นอะไรเลย

เฮ่อจิ้งหันไปมองคนอื่นๆ

“ราคานี้ก็โอเคนะ”

“คนละไม่กี่ร้อยหยวน ได้เล่นทั้งวัน สบายมาก เอาเลย”

พอได้ยินเสียงทุกคนตอบตกลง เฮ่อจิ้งจึงพูดขึ้นว่า “ได้ค่ะ งั้นเหมาลำนี้เลย”

พนักงานขายเผยรอยยิ้ม “งั้นเราไปจ่ายเงินทางด้านโน้นกันนะคะ”

ยังไม่ทันที่เฮ่อจิ้งจะได้ตอบอะไร คนข้างๆ สองสามคนก็พูดขึ้นมาว่า “ใครพกเงินมาเยอะก็จ่ายไปก่อนเลย เดี๋ยวพวกเราค่อยรวบรวมมาคืนให้”

เฮ่อจิ้งยิ้มอย่างใจกว้าง “หมื่นสองเอง ไม่ใช่เงินก้อนโตอะไร เดี๋ยวฉันออกให้ก่อน”

พูดจบเธอก็เดินตามพนักงานขายไป

พนักงานขายคนนั้นลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ค่าเช่าหนึ่งหมื่นสองพันจริงค่ะ แต่ว่าต้องวางเงินประกันอีกหนึ่งแสนหยวนด้วยนะคะ…คุณผู้หญิงคิดว่า…”

เฮ่อจิ้งชะงักไปทันที

หนึ่งหมื่นสองพันเธอพอจ่ายไหว แต่ถ้าแสนกว่าหยวนล่ะก็ เธอควักไม่ออกจริงๆ

“ก็มีคนขับเรือของพวกคุณไปด้วยไม่ใช่เหรอ จะเอาเงินประกันไปทำไมกัน”

พนักงานขายเอ่ยอย่างลำบากใจ “นี่เป็นกฎของเถ้าแก่ค่ะ ฉันเองก็ช่วยไม่ได้จริงๆ”

จากนั้นเธอก็พูดเสริมอีกว่า “แต่วางใจได้นะคะ เงินประกันหนึ่งแสนหยวนจะคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์แน่นอน แค่วางไว้ตามขั้นตอนเฉยๆ ค่ะ”

เรื่องเงินประกันนี้ออกจะไร้เหตุผลไปสักหน่อย

แต่ในเมื่อเป็นกฎของเถ้าแก่ จะไปกดดันพนักงานขายก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ทุกคนพลันเงียบกริบ ต่างคนต่างหันมองหน้ากันไปมา

หนึ่งในนั้นซึ่งเป็นนักกีฬาปิงปองชายพูดขึ้นว่า “ไม่งั้น…พวกเราเปลี่ยนเป็นเรือยอชต์ลำเล็กไหม”

คนสิบกว่าคนไปเบียดกันบนเรือยอชต์ลำเล็ก เกรงว่าจะไม่มีแม้แต่ที่นั่งด้วยซ้ำ

แต่เงินประกันนี่สิ…

จะให้คนสิบกว่าคนมาลงขันรวมเงินประกันก็ใช่ที่

เฮ่อจิ้งยิ้มเจื่อน “ไม่งั้นก็นั่งเรือโดยสารข้ามไป พอถึงทะเลสาบถิงหูแล้วค่อยไปเหมาเรือลำใหญ่ขึ้นหน่อย…”

ต้องเดินทางวกไปวนมาให้เสียเวลาเปล่าๆ

เงินทองไม่พอมือ แม้แต่วีรบุรุษยังต้องจนมุม!

พนักงานขายที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าจนปัญญาเช่นกัน

กฎเฮงซวยของเถ้าแก่นี่ทำเธอชวดลูกค้ารายใหญ่ไปตั้งหลายรายแล้ว

มีคนร้องเรียนไปตั้งเยอะ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

พนักงานตัวเล็กๆ อย่างเธอจะไปทำอะไรได้

ดูท่าออร์เดอร์นี้…คงจะแห้วแล้ว

เฮ่อจิ้งกวาดสายตามองสีหน้าของทุกคน

ดูท่าเงินประกันหนึ่งแสนหยวนนี้คงจัดการยากจริงๆ

ช่างเถอะ ไปนั่งเรือโดยสารดีกว่า…

ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงเรียบๆ จากคนข้างๆ ดังขึ้น “เงินประกันนี้ผมออกเองดีกว่าครับ”

เธอหันขวับไปมอง ก็คือเซียวหยางที่มักจะไปกินข้าวที่ห้องอาหารเล็กด้วยกันบ่อยๆ นั่นเอง

เฝิงฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกิดแขนเขาเบาๆ

ทุกคนที่เดิมทีปรึกษากันอยู่พลันเงียบเสียงลงทันใด พากันจ้องมองเขาตาค้าง

เซียวหยางยิ้มให้เฝิงฉี จากนั้นก็หันไปมองเฮ่อจิ้ง “นานๆ ทีทุกคนจะอารมณ์ดีกันขนาดนี้ ก็แค่เงินประกันแสนเดียว เดี๋ยวผมจัดการเองครับ”

เฮ่อจิ้งรีบพูดขึ้นว่า “หนึ่งแสนไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ…”

เซียวหยางหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ “เงินประกัน เดี๋ยวเขาก็คืนให้ผมไม่ใช่เหรอครับ”

เขาหันไปมองพนักงานขาย

เดิมทีนึกว่าลูกค้ารายนี้จะหลุดมือไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะพลิกผันกลับมาได้

อีกฝ่ายรีบพยักหน้ารัวๆ “ใช่ค่ะ มีใบเสร็จรับเงินให้ ลงจากเรือยอชต์ปุ๊บก็คืนเงินประกันให้ทันทีเลยค่ะ”

เซียวหยางหันไปมองทุกคน “เงินประกันผมจ่ายให้เอง ทุกคนจะเหมาเรือลำนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ”

เดิมทีทุกคนก็อยากเที่ยวกันใจจะขาดอยู่แล้ว ในเมื่อมีทางออกใหม่ย่อมไม่มีใครปฏิเสธ

พอยืนยันว่าทุกคนตอบตกลงหมดแล้ว เซียวหยางถึงได้ยิ้มให้พนักงานขาย “พวกเราไปจ่ายเงินกันเลยไหมครับ”

“เชิญทางนี้เลยค่ะ”

พนักงานขายผายมือเชื้อเชิญ

เฮ่อจิ้งรีบก้าวเข้ามา “เดี๋ยวฉันไปจ่ายส่วนหมื่นสองให้นะ…”

เซียวหยางโบกมือปฏิเสธทันที “เดี๋ยวผมรูดทีเดียวเลยดีกว่าครับ”

เงินประกันหนึ่งแสนยังควักออกมาได้ ค่าเช่าหมื่นสองย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

สำหรับเซียวหยางตอนนี้ ต่อให้ซื้อเรือยอชต์ลำนี้ไว้เลยก็ยังทำได้สบายๆ

เขาเดินตามพนักงานขายเข้าไปในห้องทำงานเล็กๆ

หลังจากรูดบัตรเสร็จ เธอก็ยื่นใบเสร็จรับเงินที่มีตราประทับให้กับเซียวหยาง

“ออกใบแจ้งหนี้ให้เรียบร้อยแล้วนะคะ พอขึ้นเรือยอชต์ก็ยื่นใบนี้ให้คนขับดูได้เลยค่ะ”

เซียวหยางรับใบแจ้งหนี้และใบเสร็จรับเงินมา ตรวจดูว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้วจึงเก็บใส่กระเป๋า

พอเดินออกมา คนส่วนใหญ่ก็ทยอยขึ้นเรือกันไปแล้ว

เหลือเพียงเฝิงฉีกับเพื่อนอีกสองสามคนที่ยังยืนรอเขาอยู่

เซียวหยางเดินเข้าไปหาพลางโบกมือ “ทำไมยังไม่ขึ้นไปอีกล่ะ”

เฝิงฉียักคิ้ว “ก็รอแกอยู่นี่ไง…ไปกันเถอะ”

กลุ่มคนจึงพากันเดินมุ่งหน้าไปที่เรือยอชต์

เฮ่อจิ้งมองคนที่เดินอยู่ข้างหน้า ก่อนจะหันมาพูดกับเซียวหยางเสียงเบา “เดี๋ยวฉันให้ทุกคนรวบรวมเงินหมื่นสองนี้มาคืนนายก่อนนะ”

เซียวหยางยิ้มบางๆ “ไม่รีบครับ”

…

เนื่องจากเรือยอชต์ลำนี้ไม่ใช่รุ่นหรูหรา อุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกจึงอาจจะธรรมดาไปสักหน่อย แต่ก็นับว่าสะดวกสบายดีทีเดียว

คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เพิ่งเคยนั่งเรือยอชต์เป็นครั้งแรก จึงพากันตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ

เซียวหยางไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นมากขนาดนั้น พอขึ้นเรือมาแล้วก็เดินไปยืนพิงราวกั้น รอให้เรือสตาร์ตเครื่องอย่างเงียบๆ

ชายหนุ่มที่ดูเหมือนผู้ช่วยคนขับเรือเดินออกมาจากห้องควบคุม พอเดินมาถึงข้างกายเซียวหยางก็ปลดเชือกสมอออก แล้วทำสัญญาณมือส่งให้ห้องควบคุม

ชายหนุ่มคนนี้อายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ อาจเป็นเพราะกรำแดดมาตลอดทั้งปี ผิวพรรณจึงดูคล้ำไปบ้าง

ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นสายตาของเซียวหยาง จึงเอียงหน้ามามองแล้วยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดสะดุดตา

เซียวหยางส่งยิ้มเป็นมิตรกลับไปและพยักหน้าให้เล็กน้อย

“พวกคุณเป็นนักกีฬาเหรอครับ” ชายหนุ่มคงรู้สึกว่าจู่ๆ โพล่งถามขึ้นมาแบบนี้อาจจะดูเสียมารยาท จึงรีบเสริมขึ้นว่า “เมื่อกี้ได้ยินตอนพวกคุณคุยกันน่ะครับ”

สำเนียงของเขาไม่ใช่คนท้องถิ่น

เซียวหยางยิ้มตอบ “ใช่ครับ เป็นนักกีฬา จะไปแข่งที่ปักกิ่ง มีเวลาพักผ่อนสองสามวันก็เลยกะว่าจะไปเที่ยวแถวทะเลสาบถิงหู พี่ชายชื่ออะไรเหรอครับ”

“หวังเหมิ่งครับ”

เซียวหยางร้องอ๋อ “พวกเราอายุไล่เลี่ยกันเลย นายไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเหรอ”

หวังเหมิ่งส่ายหน้าอย่างจนใจ “บ้านผมอยู่ชนบท ฐานะไม่ค่อยดี ผลการเรียนก็งั้นๆ สู้หางานทำส่งเงินไปจุนเจือที่บ้านดีกว่าครับ”

เขามองไปยังทิศทางของห้องควบคุม ก่อนจะหันมาพูดว่า “ผมต้องเข้าไปช่วยงานในห้องควบคุมแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”

พูดจบก็ก้าวเท้าเดินจากไปด้วยความคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง

ผ่านไปไม่กี่นาที เรือยอชต์ก็เริ่มสตาร์ตเครื่องยนต์

ผู้คนที่ออกมายืนชมวิวริมราวกั้นก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ

เฝิงฉีกำลังคุยกับพวกนักกีฬาหญิงอย่างออกรสออกชาติ

หนึ่งในนักกีฬาหญิงจากทีมปิงปองมองดูทิวทัศน์สองฟากฝั่งพลางเอ่ยชม “คิดไม่ถึงเลยนะว่าวิวแม่น้ำสายนี้จะงดงามขนาดนี้”

“สวยจริงๆ นั่นแหละ ขุนเขาเขียวขจีสายน้ำใสแจ๋ว ดูมีกลิ่นอายบทกวีมากเลย เยี่ยนเอ๋อร์ เธอแต่งกลอนสักบทสิ”

“ฉันจะไปแต่งเป็นได้ยังไง ตอนเรียนหนังสือ สายศิลป์ยังไม่เคยสอบผ่านเลยนะ!”

เฝิงฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันตาเป็นประกาย “พวกเธอแต่งไม่เป็น แต่ฉันรู้ว่ามีสุดยอดอัจฉริยะอยู่คนหนึ่ง แต่งเป็นแน่นอน”

เหล่านักกีฬาหญิงส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมาทันที ต่างพากันเอ่ยถาม “ใครเหรอ”

เฝิงฉีชี้นิ้วไปทางซ้าย “เซียวหยางไงล่ะ!”