บทที่ 93 ทริปเที่ยวรวมตัวของทีมกรีฑา 2

เขาทายถูกเผงเลย สาวสวยทั้งสี่คนนี้มาจากทีมกระโดดน้ำจริงๆ ด้วย

เรื่องหน้าตาไม่ต้องพูดถึง แค่ผิวพรรณแต่ละคนก็เนียนใสเปล่งปลั่งสุดๆ แล้ว

สาวสวยในชุดกีฬาตรงเบาะหลังยิ้มหวานพลางเอ่ยขึ้น "มาจากทีมกระโดดน้ำจริงๆ ค่ะ ส่วนคนข้างๆ นายพวกเรารู้จักนะ น่าจะเป็นเซียวหยางคนที่มาเข้าแคมป์ฝึกพิเศษใช่ไหมล่ะ"

เฝิงฉีเอี้ยวคอหันไปพยักหน้า "ใช่ หมอนี่แหละ แล้วฉันล่ะ บางครั้งพวกเรายังซ้อมที่โรงยิมเดียวกันเลยนะ ดูหน้าฉันคุ้นๆ บ้างไหม"

สาวสวยส่ายหน้า "ไม่เคยสังเกตเลยค่ะ…"

ให้ตายสิ พอเป็นหนุ่มหล่อล่ะสังเกตเห็น จำชื่อได้คล่องเชียว ฉันอยู่ทีมมณฑลมาตั้งสองปี พวกเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร

โลกนี้มันตัดสินกันที่หน้าตาขนาดนี้เลยเรอะ

เฝิงฉีพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ "สองปีเชียวนะ ทีมกรีฑาเรามีกันอยู่แค่นั้น พวกเธอกลับไม่คุ้นหน้าฉันเลย… เสียความมั่นใจหมด"

สาวสวยอีกคนตรงเบาะหลังอายุน้อยกว่า ดูท่าทางจะชอบพูดเล่นมากกว่า พอได้ยินเฝิงฉีบ่นแบบนั้นก็โพล่งขึ้นมาทันที "นายไม่ใช่หัวหมูพะโล้สักหน่อย ทำไมพวกเราต้องทำให้สุกจนคุ้นเคยด้วยล่ะ"

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะใสเหมือนกระดิ่งก็ดังก้องไปทั่วทั้งคันรถ

เฝิงฉีได้แต่ลูบหน้าตัวเองแก้เก้อ

"เสี่ยวเชี่ยนยังเด็ก ชอบพูดเล่นไม่คิดอะไร นายอย่าถือสาเลยนะ"

เฝิงฉีโบกมือให้อย่างจนใจ "ไม่ถือสาหรอกครับ"

ประโยคถัดมา บทสนทนาก็วกกลับไปที่ตัวเซียวหยางทันที

"เซียวหยางร้องเพลงเพราะมากเลยนะ พวกเราเคยฟังในเน็ต เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวเพลงนั้นสุดยอดมาก"

เซียวหยางยิ้มแล้วตอบ "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ธรรมดาๆ"

เขาพูดความจริง เพราะในคลังเพลงยังมีเพลงอีกนับไม่ถ้วน เพลงนี้ไม่ได้โดดเด่นที่สุดเลยสักนิด

แต่พอเข้าหูคนอื่น กลับคิดว่าเซียวหยางกำลังถ่อมตัว

เสี่ยวเชี่ยนโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย "พี่ชาย พี่ถ่อมตัวจัง เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวร้องได้เพราะมาก เล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าก็เก่ง ฉันเคยเล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าเหมือนกัน แต่เพราะมีพรสวรรค์ด้านกระโดดน้ำมากกว่าก็เลยเลิกเล่นไป มีโอกาสพวกเรามาประลองฝีมือกันหน่อยนะ"

เซียวหยางพยักหน้ายิ้มๆ "ได้สิครับ ไม่มีปัญหา"

สาวสวยคนแรกถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ก่อนหน้านี้เธอเคยเรียนดนตรีมาเป็นพิเศษเหรอ"

เซียวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถือเป็นงานอดิเรกน่ะครับ ลองคลำทางเล่นเองคนเดียว"

เสี่ยวเชี่ยนรีบพูดเสริม "แต่ฉันรู้สึกว่าไม่ว่าจะเล่นคีย์บอร์ดหรือร้องเพลง นายก็ดูมืออาชีพสุดๆ เลยนะ!"

เมื่อเห็นสองสามคนคุยกันอย่างออกรส เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกว่าจะนั่งฟังเฉยๆ ไม่ได้แล้ว

เขาเริ่มเปิดเผยข้อมูลเด็ดออกมาทีละนิด

"สำหรับเซียวหยางของเราเนี่ยนะ ร้องเพลงอะไรนั่นเป็นแค่งานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ จริงๆ เขามีความสามารถพิเศษเยอะแยะไปหมด เอาแค่วิ่งระยะสั้นแล้วกัน พวกเธอลองทายดูสิว่าสถิติวิ่ง 100 เมตรของเซียวหยางอยู่ที่เท่าไร"

เสี่ยวเชี่ยนรับคำ "วิ่ง 100 เมตรเหรอ ฉันจำได้ว่ามีคนเคยพูด น่าจะ 10 วินาที 25 จนถูกคัดตัวพิเศษเข้ามาทีมมณฑลเราไม่ใช่เหรอ"

เฝิงฉีโบกมือไปมา "นั่นมันอดีตไปแล้ว ซ้อมพิเศษสิบกว่าวันนี้ไม่ได้มานั่งเล่นๆ นะ"

"หรือว่าจะเป็น 10 วินาที 10 สถิติดีจริงๆ"

เฝิงฉีมองไปที่อีกคนแล้วส่ายมืออีกรอบ

"อย่าบอกนะว่าวิ่งแตะเก้าวิได้"

ถึงพวกเธอจะอยู่ทีมกระโดดน้ำ แต่ก็พอรู้เรื่องการวิ่ง 100 เมตรอยู่บ้าง

ถ้าวิ่งทะลุ 10 วินาทีได้จริง ประตูสู่ทีมชาติคงเปิดอ้ารับอย่างแน่นอน

เฝิงฉีถึงได้ยิ้มออกมา "สาวสวยทั้งสองคนฉลาดจริงๆ วิ่งได้ต่ำกว่า 10 วินาทีจริงๆ นั่นแหละ!"

ไม่ใช่แค่สองคนนั้น แม้แต่คนข้างหน้ายังเผยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

กระทั่งหลินอวี่เสียที่กำลังขับรถอยู่ยังตกใจกับเรื่องนี้จนมือที่จับพวงมาลัยเสียจังหวะไปนิด รถจึงส่ายไปมาเล็กน้อย

แม้สิ่งที่เฝิงฉีพูดจะเป็นเรื่องจริง แถมตัวเองยังกั๊กฝีมือไว้อยู่ แต่เซียวหยางก็ยังรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

เขาลดเสียงลง "ไอ้เกลอ เลิกอวยฉันสักทีได้ไหม"

เฝิงฉีทำเป็นหูทวนลม "เรื่องวิ่งระยะสั้นเราไม่พูดถึงแล้วกัน ยังไงก็เป็นนักกีฬาเหมือนกันทั้งนั้น มาพูดเรื่องนอกเรื่องกันดีกว่า นิยายไซไฟเรื่องซานถี่ที่กำลังดังระเบิดช่วงนี้พวกเธอเคยได้ยินไหม"

สาวๆ เบาะหลังมองหน้ากันแล้วส่ายหัว

จังหวะนั้นเอง โจวถิง สาวสวยเบาะหน้าที่ไม่เคยเอ่ยปากเลยก็หันหน้ากลับมา "ฉันเคยอ่านนะ จู่ๆ ก็ดังเปรี้ยงปร้างเมื่อเดือนก่อน มันทำลายกรอบเดิมๆ อันน่าเบื่อของนิยายไซไฟยุคเก่า แถมยังได้รับเสียงชื่นชมจากชาวเน็ตเป็นเอกฉันท์ ฉันยังยอมจ่ายเงินตั้งหกสิบหยวนเพื่อปลดล็อกอ่านจนจบเลย"

"ตอนนี้นายมาพูดเรื่องนี้… อย่าบอกนะว่า…"

เฝิงฉีตบมือฉาด "นิยายฟอร์มยักษ์ความยาวเป็นล้านคำเรื่องนั้น เซียวหยางเป็นคนเขียนเอง!"

เสี่ยวเชี่ยนกับเพื่อนมองเฝิงฉีที่เล่นใหญ่จนตาค้าง "เก่งกาจขนาดที่พวกนายพูดจริงเหรอ"

"เก่งกว่าที่ฉันพูดอีกจะบอกให้ ปกติฉันไม่ค่อยอ่านนิยายหรอก แต่พอได้อ่านซานถี่ของเซียวหยางเข้าไปก็ติดหนึบทันที ตอนนี้ฉันกลายเป็นแฟนคลับตัวยงไปแล้ว"

พูดจบ เขาก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้เซียวหยาง

เซียวหยางเบือนหน้าหนีอย่างจนปัญญา

มีสาวสวยตั้งหลายคน นายจะคอยยกยอสรรเสริญฉันทำซากอะไรนักหนา

เฝิงฉียิ่งพูดยิ่งได้ใจ ยกมือทำสัญลักษณ์เลขเจ็ดขึ้นมาทันที "ฉันเห็นยอดค่าต้นฉบับมาแล้ว เจ็ดหลักเชียวนะ ตอนนี้ยังเตรียมจะตีพิมพ์เป็นรูปเล่มอีก…"

"ทั้งกรีฑา ร้องเพลง เขียนนิยาย เอาคลิปหนีบกระดาษมาซ่อมคีย์บอร์ดไฟฟ้า จุ๊ๆ พวกเธอว่าแบบนี้เรียกว่ามีความสามารถรอบด้านไหมล่ะ… เทพเซียว นายจะหลบทำไม รีบหันมารับการกราบไหว้เดี๋ยวนี้!"

…

รถจอดสนิทลงที่ลานจอดรถ

เซียวหยางเปิดประตู ก้าวลงจากรถเอสยูวีท่ามกลางสายตาเลื่อมใสบูชาอย่างถึงที่สุดของทุกคน

พอก้าวขาแตะพื้น รู้สึกตัวเบาหวิวชอบกล

เฝิงฉีเดินตามหลังมาติดๆ

"ทำไมเดินเซแบบนั้นล่ะ เมารถเหรอ"

เมาบ้านแกสิ!

โดนนายเล่นใหญ่อวยไส้แตกมาตลอดทาง ฉันไม่ลอยขึ้นสวรรค์ตรงนี้ก็บุญโขแล้ว

เซียวหยางถลึงตาใส่เขาแล้วกระซิบเสียงเบา "พี่ชาย ช่วยทำตัวเงียบๆ หน่อยไม่ได้เหรอ อวยฉันมาตลอดทางจนคนอื่นคิดว่าฉันรอบรู้ไปหมดทุกเรื่องแล้วเนี่ย"

เฝิงฉีทำสีหน้าจริงจัง "ฉันอวยตรงไหน ที่พูดไปน่ะเรื่องจริงล้วนๆ!"

พริบตานั้นเขาแอบกลอกตาไปมา สีหน้าจริงจังพลันมลายหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทะเล้นแทน "อีกอย่าง คนที่ฉันยกย่องน่ะคือเทพเซียว มันเกี่ยวอะไรกับเซียวหยางอย่างนายวะ"

"ไสหัวไปเลยไป!"

เซียวหยางด่าปนหัวเราะอย่างเหนื่อยใจ

ตรงทางเข้าลานจอดรถ คนจากทีมกีฬาอีกหลายคนกำลังโบกมือส่งสัญญาณมาให้พวกเขา

เซียวหยางหันไปมองสาวสวยสองสามคนที่เพิ่งลงจากรถ "คนอื่นรออยู่ตรงโน้นแล้ว พวกเราเดินไปกันเถอะ"

…

พอรวมตัวกันได้ราวสิบกว่าคน เฮ่อจิ้งจากทีมปิงปองก็ออกความเห็น "แม่น้ำคังเนี่ยพวกเราก็มาเที่ยวกันตั้งหลายรอบแล้ว ทุกคนคงจะเบื่อกันแล้วล่ะ สู้คราวนี้เราเล่นให้เต็มคราบไปเลยดีกว่า เหมาเรือยอชต์สักลำแล่นตรงไปที่ทะเลสาบถิงหู ตรงปลายทางมีน้ำตกด้วย จะได้ไปดูน้ำตกแล้วสัมผัสความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติกัน"

ข้อเสนอของเฮ่อจิ้งเข้าท่าทีเดียว

ถ้าแค่นั่งเรือเล่นในแม่น้ำคังก็คงน่าเบื่อจริงๆ สู้ล่องทวนน้ำขึ้นไปที่ทะเลสาบถิงหูดีกว่า ทางนั้นวิวสวยแถมยังกว้างขวางอีกด้วย

ไม่นานนักข้อเสนอนี้ก็ได้รับเสียงเห็นชอบจากคนอื่นๆ

เซียวหยางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

มาเที่ยวทั้งที จะไปเที่ยวตรงไหนก็เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่เคยไปแถวทะเลสาบถิงหูเลยสักครั้ง ได้ยินแต่คนพูดถึงทัศนียภาพอันงดงามจนนึกอยากไปมาตั้งนานแล้ว

เมื่อเห็นทุกคนเห็นพ้องต้องกัน เฮ่อจิ้งจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางชี้นิ้วไปทางทิศตะวันออก "ตรงนั้นเหมือนจะมีร้านให้เช่าเรือยอชต์อยู่นะ พวกเราลองเดินไปดูเถอะ"