บทที่ 92 ทริปเที่ยวรวมตัวของทีมกรีฑา

ได้เท่าไหร่?

เซียวหยางนึกอยู่ครู่หนึ่ง

"ได้เท่าไหร่นี่ไม่เคยสนใจเลยจริงๆ รอก่อน เดี๋ยวฉันเปิดให้ดู"

พูดจบเขาก็กดเข้าแอปธนาคาร หน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือชัดเจน

"อ้อ สองล้านมั้ง"

"เท่าไหร่นะ!" เฝิงฉีแทบจะเบิกตากว้างจนลูกตาทะลัก

เขายื่นหน้าเข้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของเซียวหยาง เห็นเลขสองตัวเดียว ตามหลังด้วยเลขศูนย์อีกตั้งหลายหลัก

เรื่องจริงแฮะ ในบัญชีธนาคารของเซียวหยางมีเงินสองล้านกว่าจริงๆ ด้วย

ขณะที่เฝิงฉีกำลังยืนอึ้งอยู่นั้น

เซียวหยางก็เปิดเข้าระบบหลังบ้านของเว็บไซต์ พึมพำกับตัวเองเบาๆ "นี่เพิ่งไม่ได้ถอนเงินออกมาแค่ไม่กี่วัน ในระบบมีเข้ามาอีกหกแสนกว่าแล้วแฮะ"

เช็ดเป็ด!

คำพูดนี้ทำไมมันฟังแล้วชวนให้หมั่นไส้ได้ขนาดนี้วะเนี่ย

เฝิงฉีกลืนน้ำลายลงคอพลางจ้องตาค้าง "เรื่อง 'ซานถี่' นายเป็นคนเขียนจริงๆ เหรอวะ"

เซียวหยางล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วยักไหล่ "มันก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอ"

เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ "ให้ตายสิ เจ้าหนุ่ม นายยังมีความสามารถอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกไหมเนี่ย"

"กรีฑาวิ่งระยะสั้นก็ตัวท็อปของทีมมณฑลทั้งทีม เพลงป็อปก็ทำออกมาได้เป๊ะปัง รถฝึกขับธรรมดายังซิ่งจนนึกว่าแข่งรถ แล้วตอนนี้ยังมีผลงานดังระเบิดอย่างซานถี่อีก นายบอกมาซิ นายยังมีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีก"

เซียวหยางลูบคางพลางนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยังมีอะไรอีกงั้นเหรอ

เด็กหัวกะทิ? กวีโคลงกลอน? ปรมาจารย์เปียโน? หัตถ์เทวะขั้นสูง? ยอดฝีมือการต่อสู้มือเปล่า? แล้วก็ยังมีสกิลพ่อครัวขั้นต้นที่เพิ่งได้จากการเช็กอินวันนี้อีกล่ะมั้ง

ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรน่าเอามาโอ้อวดเท่าไหร่

เซียวหยางยิ้ม "ก็ไม่มีอะไรแล้วน่า นายอย่าคิดมากเลย"

ไม่คิดมากกับผีน่ะสิ แค่นี้ก็ทำเอาคนช็อกตาตั้งแล้ว

เฝิงฉีทิ้งไหล่ลงอย่างหมดแรง "ครึ่งเดือนก่อนฉันก็คิดว่านายแค่หน้าตาดีไปวันๆ หนึ่งอาทิตย์ก่อนฉันก็คิดว่านายแค่พอมีทักษะติดตัว เมื่อวานฉันยังคิดว่านายแค่พอมีพรสวรรค์ วันนี้ฉันก็คิดว่านายแค่พอมีเงิน แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว นายไม่ได้มีแค่นิดหน่อย แต่นายมีเยอะมหาศาลบานตะไทเลยต่างหาก!"

เขาจงใจเน้นเสียงคำว่าเยอะจนลากยาว

"พี่เฝิง ไม่ต้องอวยขนาดนั้นก็ได้" เซียวหยางรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะลอยแล้วเหมือนกัน

เฝิงฉีทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ "นายคิดว่าฉันอยากอวยตายล่ะ ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงนะ ฉันเหยียบนายจมดินไปแล้ว"

แถมยังตีหน้าเศร้าฟูมฟาย "ถ้าไม่ใช่เพราะทีมมณฑลมีกฎเหล็กสั่งห้ามกินดื่มข้างนอก ฉันต้องไถนายเลี้ยงมื้อใหญ่ชุดใหญ่ไฟกะพริบแน่!"

เซียวหยางยิ้มขำ "รอแข่งเสร็จ เดี๋ยวฉันพาไปเลี้ยงโรงแรมห้าดาว เป็นไง"

นักกีฬาในสังกัดทีมมณฑลฟังดูโก้หรู แต่รายได้ก็เทียบเท่าพนักงานทั่วไปคนหนึ่ง เว้นเสียแต่ว่าจะทำผลงานได้แบบถล่มทลายทะลุฟ้า ไม่อย่างนั้นก็แทบไม่มีทางได้เฉียดสถานที่กินดื่มหรูหราแบบนั้นหรอก

ในเมื่อตอนนี้เซียวหยางเสนอตัวจะควักกระเป๋าเอง มีหรือที่เขาจะไม่รับคำ

ตาของเฝิงฉีเป็นประกายขึ้นมาทันที "ตกลงตามนี้เลยนะเว้ย!"

สำหรับเซียวหยางในตอนนี้ เงินแค่นี้มันก็แค่เรื่องจิ๊บจ๊อย ไม่คุ้มให้ต้องพูดถึง

เฝิงฉีขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น "เดี๋ยวก่อน คุยไปคุยมา สองวันนี้สรุปนายมีแผนจะทำอะไร ยังไม่ได้บอกเลยนะ"

"ไม่มีแผนอะไร นอนเปื่อยอยู่เฉยๆ"

…

จะนอนเปื่อยอยู่เฉยๆ เป็นไปไม่ได้หรอก สำหรับนักกีฬาคนหนึ่ง การทำแบบนั้นมันทรมานยิ่งกว่าข้อต่อขึ้นสนิมเสียอีก

เมื่อเห็นว่าเซียวหยางไม่อยากออกไปไหนจริงๆ เฝิงฉีจึงได้แต่จำใจบอกว่าจะไปยืดเส้นยืดสายที่สนามซ้อม

ซึ่งเรื่องนี้เซียวหยางเห็นดีเห็นงามด้วยอย่างยิ่ง

…

‘เช็กอิน’

‘ได้รับบัตรเพิ่มค่าชื่อเสียง’

บัตรเพิ่มค่าชื่อเสียงอีกแล้ว

ตอนนี้การแข่งขันใกล้เข้ามาทุกที บัตรเพิ่มค่าชื่อเสียงพวกนี้ก็กลายเป็นของล้ำค่าขึ้นมาทันตา

ก่อนหน้านี้เขาสะสมไว้แล้วสามใบ

พอบวกใบนี้เข้าไป ก็กลายเป็นสี่ใบ

หนึ่งใบเพิ่มสองเท่า สองใบสี่เท่า สามใบแปดเท่า สี่ใบก็สิบหกเท่า

การแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนแห่งชาติถือเป็นรายการแข่งขันระดับสูงสุดของประเทศ มีการถ่ายทอดสดหลายช่องทาง รวมทุกแพลตฟอร์มเข้าด้วยกัน ยอดผู้ชมแตะหลักล้านได้สบายๆ อยู่แล้ว

ภายใต้ผลลัพธ์ของบัตรเพิ่มค่าชื่อเสียง การจะกวาดค่าชื่อเสียงนับสิบล้านภายในเวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็ดูจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

ค่าชื่อเสียงตั้งสิบล้านเชียวนะ!

ถ้ายังสามารถเช็กอินได้บัตรเพิ่มค่าชื่อเสียงอีกละก็…

เซียวหยางลุกจากเตียงด้วยความกระปรี้กระเปร่า

หลังจากพับผ้าห่มเรียบร้อย ยังไม่ทันได้เดินออกไป ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ได้เวลาออกกำลังกายตอนเช้าแล้วโว้ย"

เสียงนั้นเป็นของเฝิงฉี

เซียวหยางเปิดประตู "นายดูกระตือรือร้นดีจังนะ"

เฝิงฉีทำท่าบริหารยืดอกไปพลางพูดไปพลาง "จะไม่ให้กระตือรือร้นได้ไง วันหยุดตั้งสามวันแต่ไม่ไปไหนเลยสักที่ พลังงานที่ล้นเหลือของฉันมันจะไปเผาผลาญที่ไหนล่ะ"

เซียวหยางเดินออกไปพร้อมกับปิดประตู "เอาละ เลิกบ่นได้แล้ว วันนี้ไปแม่น้ำคัง แบบนี้พอใจหรือยัง"

เฝิงฉีพยักหน้าหงึกหงักทันที "ในที่สุดสมองนายก็แล่นสักที พวกทีมกีฬาประเภทอื่นก็มีคนจะไปปิกนิกที่แม่น้ำคังเหมือนกัน ถึงเวลาเราค่อยไปด้วยกัน!"

เซียวหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไม่ใช่ว่าเขาห้ามกินของข้างนอกเหรอ"

"ก็เอาจากโรงอาหารไปดิ ผ่านการตรวจมาหมดแล้วทั้งนั้น" เฝิงฉีรู้สึกเหมือนกู้หน้าคืนมาได้ รีบส่งสายตาเหยียดหยามใส่ "มีพรสวรรค์เยอะแค่ไหน ก็สู้ประสบการณ์นิดๆ หน่อยๆ ของฉันไม่ได้หรอก"

เซียวหยางส่ายหัวยิ้มๆ "นานๆ ทีสมองนายจะปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดได้นะ"

"มันแน่อยู่แล้ว…" เขาเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ "อ้าวเฮ้ย มึงด่ากูนี่หว่า!"

…

หลังจากการออกกำลังกายยามเช้า เซียวหยางก็เดินเข้ามาในโรงอาหารเล็ก

นักกีฬาหญิงสามคนกำลังส่งเสียงคุยกันจ้อแจ้

พอเห็นเซียวหยางเดินเข้ามา ทั้งหมดก็หันมามองเป็นตาเดียว

เฮ่อจิ้งคนที่ชอบเล่นมุกที่สุดรีบเอ่ยทักขึ้นมาทันควัน "สุดหล่อ เมื่อวานตอนไปเขาเติงซงทำไมไม่เห็นนายเลยล่ะ"

เซียวหยางวางอาหารเช้าที่มีคุณค่าทางโภชนาการครบถ้วนลงบนโต๊ะพลางยิ้มตอบ "เมื่อวานผมติดธุระน่ะครับ เลยไม่ได้ไป"

"กิจกรรมกึ่งรวมกลุ่มก็ยังไม่ไป นายเป็นพวกเข้าสังคมไม่เก่งเหรอเนี่ย"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ" เซียวหยางยักไหล่แล้วหยิบขนมปังแผ่นขึ้นมา "บ้านเกิดผมอยู่เจียงเฉิง ไปเขาเติงซงถ้าไม่ถึงร้อยครั้งก็น่าจะมีสักแปดสิบครั้งได้แล้วมั้ง มันไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วล่ะครับ"

เฮ่อจิ้งร้องอ๋อ "มิน่าล่ะ"

สวีเจียซูที่เป็นนักกีฬาเทเบิลเทนนิสอีกคนเอ่ยถามขึ้นมา "วันนี้จะไปแม่น้ำคัง นายไปด้วยไหม"

เซียวหยางถึงบางอ้อทันที

มิน่าล่ะเมื่อวานกับเมื่อเช้านี้เฝิงฉีถึงได้ตื๊อให้เขาออกไปให้ได้ ที่แท้ก็เป็นกิจกรรมรวมกลุ่มอีกแล้วนี่เอง

แต่กิจกรรมรวมกลุ่มแบบตามความสมัครใจแบบนี้ มันช่วยให้ผ่อนคลายอารมณ์ได้ดีจริงๆ นั่นแหละ

เซียวหยางเงยหน้ามองทั้งสามคน "ไปสิครับ ยังไงวันนี้ผมก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว"

หลินอวี่เสียจากทีมกระโดดน้ำยิ้มหวาน "ดีจัง ตกลงตามนี้นะ กินมื้อเช้าเสร็จแล้วพวกเราค่อยเริ่มเตรียมตัวกัน"

…

พอทั้งสี่คนกินมื้อเช้าเสร็จแล้วเดินออกมา ก็เห็นนักกีฬาบางส่วนเริ่มเก็บของจำพวกอาหารสำเร็จรูปกันแล้ว ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีเฝิงฉีรวมอยู่ด้วย

เฝิงฉีหันมาเห็นเซียวหยางก็รีบกวักมือเรียกทันที "มาช่วยกันหน่อยเร็ว"

…

หลังจากนัดแนะกันว่าจะไปรวมตัวกันที่แม่น้ำคัง รถกระบะที่บรรทุกข้าวของก็แล่นออกจากสนามกีฬาไปเป็นคันแรก

หลินอวี่เสียจากทีมกระโดดน้ำกวักมือเรียกเซียวหยางกับเฝิงฉี "รถฉันยังมีที่ว่างอีกสองที่ พวกนายมาขึ้นคันนี้สิ"

เฝิงฉีไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากเซียวหยางขึ้นรถเอสยูวีของหลินอวี่เสียทันที

นี่เป็นรถยนต์แบบหกที่นั่ง เดิมทีมีนักกีฬาหญิงนั่งอยู่แล้วสี่คน พอพวกเขาสองคนขึ้นมาก็ครบหกคนพอดี

เฝิงฉีมองไปยังสาวสวยสองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง พลางยกมือทักทาย

"สาวๆ ผิวดีกันขนาดนี้ ไม่ต้องเดาเลย ทีมกระโดดน้ำกันหมดชัวร์ๆ"