บทที่ 91 วิ่งโซเซมาหาเธอ…

ท่าทางเดินโซซัดโซเซของครูหลิวมองแล้วชวนให้ขำขันอย่างบอกไม่ถูก

เซียวหยางนึกสนุกขึ้นมาในใจ เลยแอบแต่งเพลงแปลงล้อเลียนอยู่ในหัว

‘ฉันวิ่งโซเซตรงดิ่งมาหาเธอ แค่ขอให้เธอปล่อยฉันไปเถอะหนา ลมตรงเบาะข้างคนขับทนรับไม่ไหวแล้วแก้วตา โดนกระหน่ำซัดมาเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ…’

มือของครูหลิวเกาะราวระเบียงข้างๆ ไว้แน่น ดวงตาคู่เดิมแดงก่ำขึ้นมาทันตา

นักเรียนคนอื่นๆ กลัวว่าเขาจะล้มพับลงไป จึงรีบเข้าไปช่วยพยุง

“ครูหลิว เป็นอะไรไหมครับ”

ไม่เป็นไรเรอะ!

ตอนนี้ในกระเพาะของเขาปั่นป่วนจนแทบพลิกคว่ำ มองคนตรงหน้ายังเห็นภาพซ้อนเป็นสามร่างอยู่เลย

“นักเรียนคนนั้น ขอถามหน่อยว่าเธอชื่ออะไร” เขาพยายามคุมสติ ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูบิดเบี้ยวจนเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

“เซียวหยางครับ”

ครูหลิวกระทืบเท้าดังปัก “ชื่อดีนี่! ขอร้องล่ะนะ อย่ามาซ้อมขับรถอีกเลยได้ไหม ฉันทนรับไม่ไหวแล้วจริงๆ!”

เซียวหยางหันไปมองรถฝึกสอน ดูท่าทางมันก็ยังทนไม้ทนมือดีอยู่นี่นา

“รถคันนั้น…ก็ไม่ได้พังนี่ครับ”

ครูหลิวแทบจะปล่อยโฮออกมาตรงนั้น “ฉันหมายถึงตัวฉันนี่แหละที่ทนไม่ไหวโว้ย!”

เซียวหยางส่ายหน้าปฏิเสธทันที “งั้นไม่ได้หรอกครับ ผมจ่ายเงินค่าเรียนไปแล้ว อีกอย่างถ้าเก็บชั่วโมงเรียนไม่ครบ ผมจะไปสอบปฏิบัติได้ยังไง”

ครูหลิวรีบพูดขึ้นทันควัน “เรื่องนี้ฉันคิดเผื่อไว้หมดแล้ว! ชั่วโมงเรียนเดี๋ยวฉันจัดการสแกนให้ ขอแค่เธอทิ้งบัตรนักเรียนไว้ที่ฉัน ทุกวันฉันจะรูดบัตรให้ตรงเวลา รับรองว่าจะจัดแจงให้อย่างเรียบร้อยแน่นอน!”

เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว

ร่างผอมกะหร่องแบบเขาจะทนรับการทรมานแบบนี้ได้อีกกี่ครั้งกันเชียว

เซียวหยางลูบคางเบาๆ “เรื่องนี้ ดูเหมือนครูจะตัดสินใจเองไม่ได้มั้งครับ…”

“ได้สิ ได้แน่นอน! หัวหน้าหน้าไหนก็ขวางฉันไม่ได้ รอบนี้ฉันจะเด็ดขาดให้ดู!”

ท่าทีของครูหลิวมั่นคงเด็ดเดี่ยวอย่างหาที่สุดไม่ได้

เขาตบอกตัวเองซ้ำๆ “ฝีมือขับรถของเธอมันไร้ที่ติ เก็บรายละเอียดได้เป๊ะสุดๆ เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาเรียนแล้ว ฉันพูดเอง!”

พอได้ยินแบบนี้ เซียวหยางก็เริ่มรู้สึกเกรงใจขึ้นมานิดๆ

“ถ้าอย่างนั้น ให้ผมซื้อบุหรี่สักซองมาเป็นของขวัญให้ไหมครับ…”

ครูหลิวยกมือโบกปฏิเสธพัลวัน “อย่าเลย ไม่ต้อง! แค่เธอไม่มาซ้อมขับรถ นั่นก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว!”

ท่าทีอ่อนน้อมถึงขั้นแทบจะคุกเข่ากราบเซียวหยางอยู่รอมร่อ

คนรอบข้างต่างพากันกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง

เซียวหยางมองอีกฝ่ายแล้วจำต้องยอมรับ “เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ในเมื่อครูหลิวยืนกรานขนาดนี้ วันหลังผมไม่มาแล้วก็ได้”

ครูหลิวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “ใช่แล้ว ไม่ต้องมาหรอก พอถึงคิวสอบปฏิบัติเมื่อไร เดี๋ยวฉันลงชื่อให้ เธอแค่ตรงไปสอบได้เลย”

เซียวหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง…สักหนึ่งเดือนแล้วกันครับ ครบหนึ่งเดือนแล้วรบกวนครูช่วยลงชื่อให้ผมที”

“ได้ จำขึ้นใจแน่นอน!” ครูหลิวหันไปมองนักเรียนคนอื่นๆ รอบด้าน ก่อนจะถูฝ่ามือไปมาอย่างเกรงใจ “นักเรียนคนอื่นยังต้องซ้อมต่อน่ะ เธอดูสิว่า…”

เซียวหยางคลี่ยิ้ม “ผมไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

ครูหลิวถึงได้โล่งอกโล่งใจอย่างแท้จริง รอจนเซียวหยางเดินจากไปแล้ว ค่อยเรียกให้นักเรียนคนถัดไปขึ้นรถ

…

พอเดินมาถึงร้านค้าด้านนอก เซียวหยางก็ชี้ไปที่บุหรี่ในตู้กระจก “เอาอันนี้แถวหนึ่งครับ”

เฝิงฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงัก “ซื้อบุหรี่ทำไมวะ”

เซียวหยางหันไปมองเพื่อนพลางพูดเสียงเรียบ “ให้เอาของไปเซ่นไหว้น่ะไม่มีทางซะหรอก แต่ในเมื่อเขาช่วยเดินเรื่องให้ ฉันก็ต้องแสดงน้ำใจตอบแทนหน่อย บุหรี่แถวนี้ก็เอาไปให้ครูหลิวนั่นแหละ”

เฝิงฉีอึ้งกิมกี่ไปเลย

ตอนที่ควรให้ของขวัญละงกเป็นบ้า บุหรี่ซองเดียวยังไม่ยอมควัก พอจัดการเรื่องเสร็จเรียบร้อย ดันใจป้ำเล่นใหญ่ขึ้นมาซะงั้น…

พอจ่ายเงินเสร็จ เซียวหยางก็เดินกลับมาที่โรงเรียนสอนขับรถอีกครั้ง

เขายืนอยู่หน้าประตูรั้ว ยื่นบุหรี่ทั้งแถวให้เฝิงฉี “ถ้าฉันเดินเข้าไป เขาอาจจะเกรงใจคำพูดเมื่อกี้จนไม่กล้ารับ นายเอาไปให้เขาแทนที”

เฝิงฉีก็เป็นคนใจถึงอยู่แล้ว จึงหนีบแถวบุหรี่แล้วรีบวิ่งเข้าไปทันที

เซียวหยางยืนรออยู่ที่เดิม

เขามองเห็นเฝิงฉีชี้มือมาทางตนพร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง จากนั้นครูหลิวก็ยอมรับบุหรี่แถวนั้นไปด้วยความยินดี

ผ่านไปไม่นาน เฝิงฉีก็วิ่งกลับมา

“เรียบร้อยแล้ว”

…

หอพักในศูนย์กีฬา

เฝิงฉีนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถามขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย “พวกเราจะอยู่เฉยๆ แบบนี้ตลอดไม่ได้นะเว้ย”

เซียวหยางวางโทรศัพท์ลง “แล้วนายว่าควรทำอะไรล่ะ”

“ไปแถวแม่น้ำคังดีไหม ได้ยินว่าแถวนั้นคึกคักน่าดู”

เซียวหยางโบกมือปัด “เฉยๆ ว่ะ”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธสิวะ ยังเหลือวันหยุดอีกตั้งสองวัน จะมานั่งจ้องตากันให้หมดเวลาไปวันๆ ได้ยังไง”

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

เซียวหยางหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นหลิวจิ้ง บรรณาธิการที่ไม่ได้ติดต่อกันพักใหญ่

หรือว่าทางฝั่งหนังสือรูปเล่มจริงจะมีความคืบหน้าแล้ว

เซียวหยางกดรับสาย

“คุณเซียว สะดวกคุยไหมคะ”

เซียวหยางเหลือบมองเฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ แล้วตอบว่า “สะดวกครับ มีอะไรพูดมาได้เลย”

“คืออย่างนี้ค่ะ ทางสำนักพิมพ์ตรวจทานต้นฉบับผ่านเรียบร้อยแล้ว มีการตัดทอนเนื้อหาไปบางส่วน ข้อความที่ถูกตัดออกฉันส่งเข้าอีเมลของคุณแล้วนะคะ คุณลองตรวจสอบดูได้เลยค่ะ”

เซียวหยางเปิดเช็กอีเมลในโทรศัพท์

ส่วนที่ตัดทอนออกไปล้วนเป็นเนื้อหาที่มีความอ่อนไหว ไม่ได้กระทบกับเส้นเรื่องหลัก ซึ่งจุดนี้เขายอมรับได้

“ผมดูแล้วครับ ไม่มีปัญหาอะไร”

“ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นเรื่องการตีพิมพ์ก็ถือว่าตกลงตามนี้นะคะ ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องทางบริษัทเราสำรองจ่ายให้เรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าคุณอยากให้จัดกิจกรรมโปรโมตอะไรไหมคะ อย่างเช่น งานแจกลายเซ็น…”

เซียวหยางคิดทบทวนดู

ตลาดหนังสือรวมเล่มฉบับกระดาษในประเทศค่อนข้างซบเซา ต่อให้นิยายเรื่องนี้ของเขาจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าบนโลกออนไลน์ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ายอดขายรูปเล่มจริงจะพุ่งตามไปด้วย

อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่คนดังอะไร การออกไปปรากฏตัวช่วยดันยอดคงไม่ได้สร้างกระแสมากมายนัก

แต่ถ้าเป็นตลาดต่างประเทศ ก็น่าจะไปได้สวยทีเดียว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวหยางจึงตัดสินใจทันที

“สำหรับการวางขายในประเทศ ยิงโฆษณาไปบ้าง แล้วพวกคุณก็ลุยต่อได้เลยครับ เรื่องนี้ผมให้อำนาจตัดสินใจเต็มที่ แล้วก็… นักแปลที่ผมให้ช่วยติดต่อไว้ ทางนั้นคืบหน้าถึงไหนแล้วครับ”

หากเซียวหยางต้องการวางจำหน่ายในต่างประเทศ การแปลถือเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง และฝีมือของคนแปลก็สำคัญมากเช่นกัน

“ทางเราติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านการแปลไว้ส่วนหนึ่งแล้วค่ะ เดี๋ยวจะส่งข้อมูลให้ เพื่อให้คุณเลือกด้วยตัวเองนะคะ”

…

เซียวหยางกดวางสาย

เฝิงฉีที่นั่งอยู่ข้างๆ มองเซียวหยางตาค้างเหมือนกำลังจ้องมนุษย์ต่างดาว

“เมื่อกี้ที่นายคุยโทรศัพท์… จะตีพิมพ์หนังสือเหรอวะ”

เซียวหยางวางโทรศัพท์ลงบนเตียง “ใช่ เตรียมวางขายรูปเล่มแล้ว”

“เรื่องหนังสือรูปเล่มช่างมันก่อนเถอะ… ฉันถามจริง นายเขียนนิยายกับเขาด้วยเหรอ”

“ก็เขียนสิ!” เซียวหยางลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสาย “นิยายไซไฟฮาร์ดคอร์ด้วยนะ”

“นายเนี่ยนะ… นักกีฬามาเขียนนิยายเนี่ยนะ” เฝิงฉียังคงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ แม้เมื่อกี้จะได้ยินเซียวหยางคุยโทรศัพท์เรื่องนี้จริงๆ ก็เถอะ

“ฉันจะเขียนไม่ได้หรือไง วงการนี้ไม่เห็นจะมีเกณฑ์ห้ามสักหน่อย”

เฝิงฉีลุกขึ้นจากเก้าอี้บ้าง “ของหลายอย่างมันไม่มีเกณฑ์ก็จริง แต่ยิ่งไม่มีเกณฑ์มันยิ่งทำยากเว้ย นายเขียนเรื่องอะไร ไหนเปิดให้ฉันดูหน่อยสิ”

เซียวหยางยิ้มกวนๆ “ซานถี่ ภาคหนึ่ง ภาคสอง ภาคสาม เสิร์ชในเน็ตก็เจอแล้ว”

เฝิงฉีไม่ยอมเชื่อจนกว่าจะได้เห็นกับตา จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์คำว่า ‘ซานถี่’ ลงในช่องค้นหา

ไม่นานนัก ข้อมูลของนิยายเรื่องซานถี่ก็เรียงรายขึ้นมาเต็มหน้าจอ

เขาเลื่อนดูชื่อคนแต่ง

“เฮ้ย เชี่ย เป็นชื่อนายจริงด้วย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นะ”

ปากพูดเหมือนถาม แต่ในใจกลับปักใจเชื่อไปเรียบร้อยแล้ว

“กระแสตอบรับถล่มทลายขนาดนี้ แกเขียนได้ไม่เลวเลยนี่หว่า!”

เซียวหยางยักไหล่ “เขียนเล่นๆ น่ะ ขำๆ ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรหรอก”

เฝิงฉีลูบคางพลางพินิจพิเคราะห์ “ดูกระแสความนิยมแล้ว ไม่น่าจะธรรมดาอย่างที่นายว่ามั้ง ไหนลองบอกมาซิ นิยายเรื่องนี้ทำเงินให้นายไปเท่าไรแล้ว!”