บทที่ 90 อึ้งไปเลย นักเรียนสอนบทเรียนให้ครูฝึก

ซ้อมสักสองสามตาสิ?

ฉันไม่สอน แกจะไปเป็นอะไรได้!

ครูฝึกหลิวหัวเราะเยาะในใจ พลางเอนหลังพิงเบาะข้างคนขับ มองดูเซียวหยางอย่างเหยียดๆ

พวกมือใหม่ก็เงี้ย ดีไม่ดีแม้แต่เข้าเกียร์ยังทำไม่เป็นด้วยซ้ำ

ไอ้พวกที่ไม่ยอมส่งของกำนัล ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจอเสียเมื่อไหร่ ปล่อยให้เสียเวลาไปสักหน่อย จากนั้นค่อยด่าสั่งสอนสักยก สุดท้ายก็ต้องยอมวิ่งแจ้นไปซื้อบุหรี่มาประเคนให้อยู่ดี

ไอ้หนุ่มนี่เหลี่ยมจัดนัก เดี๋ยวพ่อจะเหลาให้แหลมเปี๊ยบเลยคอยดู

ยิ่งคิด ครูฝึกก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคุมเกมได้อยู่หมัด

ในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นเซียวหยางเริ่มขยับตัวเสียที

เซียวหยางดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

ปรับกระจกมองหลัง

สตาร์ตเครื่อง เปิดไฟเลี้ยว

ท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติดุจสายน้ำไหล

ยังไม่ทันที่ครูฝึกหลิวจะได้ตอบสนอง รถก็เคลื่อนตัวแล้ว!

มันไม่ได้ค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าเหมือนนักเรียนคนอื่น แต่พุ่งถอยหลังออกไปอย่างแรง!

แรงเหวี่ยงอันมหาศาลส่งผลให้ตัวของครูฝึกหลิวพุ่งไปข้างหน้าจนแทบจะแนบชิดกระจกบังลม

เขาอ้าปากสบถลั่นทันที “เชี่ยเอ๊ย!”

ด้วยผลลัพธ์จากสกิลความเชี่ยวชาญการขับขี่ขั้นกลาง เซียวหยางลงมือฉับไวเป็นบ้าเป็นหลัง ทั้งสาวพวงมาลัย สับเกียร์ เหยียบคันเร่ง ดึงเบรกมือ เหยียบเบรก ทุกอย่างเสร็จสิ้นในพริบตาเดียว!

หัวของครูฝึกตรงเบาะข้างคนขับสะบัดวาดเป็นวงกลมวงใหญ่

ทันทีที่เหยียบเบรกมิด ครูฝึกหลิวที่ตัวลอยไปข้างหน้าก็หงายหลังกระแทกพนักพิงเบาะดังอั่ก คำว่าเชี่ยเอ๊ยในปากเพิ่งจะหลุดออกมาจบประโยคพอดี

เซียวหยางยิ้มบางๆ “ถอยหลังเข้าซองแบบนี้ ผ่านเกณฑ์ไหมครับ?”

หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของครูฝึกหลิวค่อยร่วงกลับลงมาเข้าที่

ถอยหลังเข้าซอง?

เมื่อกี้นี้เนี่ยนะ?!

เขาชะโงกหน้ามองผ่านกระจกหน้า ถึงได้พบว่ารถถอยเข้าซองไปแล้วจริงๆ มิหนำซ้ำยังจอดขนานแนบกับเส้นขาวเป๊ะ ไม่มีเหยียบเส้นเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

พูดอีกอย่างก็คือ การถอยหลังเข้าซองเมื่อครู่นี้ได้มาตรฐานอย่างไร้ที่ติ!

…

“เฮ้ย ดริฟต์เข้าซอง!”

นักเรียนชายคนหนึ่งผุดลุกขึ้นพรวด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ชี้นิ้วไปยังรถฝึกหัดขับ

เมื่อครู่นี้ทุกคนมองเห็นชัดเจนเต็มสองตา…เป็นการดริฟต์เข้าซองจริงๆ!

ท่าที่คนอื่นต้องใช้เวลาเป็นนาทีค่อยๆ คลานทำอย่างระมัดระวัง ไอ้หมอนี่ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็จัดการเสร็จสรรพ!

นี่มัน…

เฝิงฉีอ้าปากค้างมองรถฝึกหัดขับตาค้าง

เชี่ยแล้ว!

มิน่าล่ะไอ้หมอนี่ถึงไม่ยอมติดสินบน!

มีฝีมือระดับนี้ จะไปประเคนอะไรให้มันเสียของอีกล่ะ!

ถ้าเป็นตัวเขาเองก็ไม่ให้อยู่แล้วเหมือนกัน

มารยาทสังคมบ้าบออะไร กูรู้จักมึงที่ไหนกันวะ?!

…

ในรถ ครูฝึกหลิวเพิ่งจะหายใจทั่วท้องได้เฮือกหนึ่ง

“นี่มันรถฝึกหัดนะเว้ย ไม่ได้ทนไม้ทนมือขนาด…”

เซียวหยางยิ้มยิงฟัน “จอดและออกตัวบนทางลาดชัน ซัดให้เต็มเหนี่ยว…รับทราบครับ!”

ครูฝึกหลิวชะงักกึก

ขนาดนี้ยังฟังเพี้ยนได้อีกเหรอวะ? หูไอ้เด็กนี่มีปัญหาหรือยังไง?!

“ฉันหมายถึง อย่าขับแบบนี้!”

“จิตใจต้องเปิดกว้าง! เข้าใจแล้วครับ” เซียวหยางพยักหน้ารับอย่างขึงขัง

“ไม่ใช่…”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากพูดต่อ รถฝึกหัดก็พุ่งถอยพรวดออกจากเส้นสีขาวแล้ว!

เขารีบยกมือยันคอนโซลไว้ “แกช้าๆ หน่อย…”

มือและเท้าของเซียวหยางประสานงานกันอย่างคล่องแคล่ว ปากก็ไม่ยอมว่าง “อยากได้แรงกระชากเหรอครับ?”

เขาเหยียบคันเร่งมิดด้าม “จัดแรงกระชากให้ตามคำขอครับ!”

รถฝึกหัดส่งเสียงคำรามลั่นก่อนจะพุ่งทะยานออกไป มุ่งหน้าตรงไปยังทางลาดชัน

ทางลาดตรงนั้นคือจุดฝึกหยุดรถและออกตัวบนทางลาด

แรงเหวี่ยงจากการเร่งความเร็วกะทันหันบีบจนหัวใจดวงน้อยๆ ของครูฝึกหลิวแทบจะกระดอนหลุดออกมาทางปาก

เชี่ยเอ๊ย!

มึงกล้าบอกกูเหรอวะว่านี่คือมือใหม่หัดขับ?!

ด้วยความตื่นตระหนก เขารีบคว้าเข็มขัดนิรภัยที่ตั้งแต่มาเป็นครูฝึกไม่เคยคิดจะแตะต้อง มาคาดไว้ทันที

ระยะทางหลายสิบเมตรมาถึงในชั่วพริบตา

เหยียบเบรกกึกเดียว รถหยุดนิ่งสนิทบนทางลาด จากนั้นเบรกมือก็ถูกดึงขึ้นจนสุด

เซียวหยางหันไปยิ้มให้ครูฝึกข้างๆ

ฟันขาวๆ ซี่นั้น ในสายตาของครูฝึกกลับแฝงกลิ่นอายวังเวงชวนขนหัวลุกพิลึก

เขากำลังจะอ้าปาก ทว่าเซียวหยางกลับปลดเบรกมือลงทันควัน รถฝึกหัดพุ่งทะยานออกไปอีกรอบ

ครูฝึกคว้าที่จับเหนือศีรษะไว้แน่น อีกมือหนึ่งยันเข้ากับคอนโซลหน้ารถสุดชีวิต

“พี่ชาย! หัวใจฉันจะหลุดออกมาแล้วโว้ย!”

สายตาของเซียวหยางจับจ้องไปยังทางโค้งคดเคี้ยวข้างหน้า “ขับผ่านทางโค้งรูปตัวเอสต้องเร่งความเร็วสินะครับ?”

เขาหักพวงมาลัยอย่างแรงพร้อมเหยียบคันเร่งจมมิด “ครูสอนดีเกินไปแล้วครับ!”

รถฝึกหัดเอียงกระเท่เร่เหมือนเรือลำน้อยกลางคลื่นลมบ้าคลั่ง เดี๋ยวยวบลง เดี๋ยวอีกฝั่งก็กระดกขึ้น แล้วก็ยวบลงมาอีก

วินาทีนั้นครูฝึกหลิวรู้สึกว่าชีวิตตัวเองถึงคราวอวสานแล้วแน่ๆ

หัวใจดวงน้อยกระดอนขึ้นตามจังหวะที่รถยกเอียง และร่วงวูบลงตามจังหวะที่รถทิ้งดิ่ง

ขึ้นสุดลงสุดแบบนี้มันระทึกใจเกินไปแล้ว!

หลังจากแล่นพ้นช่วงทางโค้งคดเคี้ยว ครูฝึกก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขากลัวจนน้ำมูกโป่ง น้ำเสียงแฝงแววสะอึกสะอื้น “พี่ชาย… ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ!”

“เลี้ยวหักศอกต้องเฉียบคม!” เซียวหยางส่งเสียงรับ “ผมเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วครับ!”

ครูฝึกหลิวสบถในใจ… มึงเข้าใจกับผีน่ะสิ!

กูจะโดนแกเล่นจนตายอยู่แล้ว ยังจะมาเข้าใจบ้าอะไรอีกวะ!

ทางเลี้ยวหักศอกอยู่ห่างออกไปแค่สามสิบเมตร

ครูฝึกหลิวหลับตาปี๋ทันที

แกอยากจะพูดยังไงก็เอาเลย ชาตินี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูขึ้นรถของแก!

กูเนี่ยนะครูฝึก? ไม่สิ แกมาเป็นครูสอนกูน่าจะเหมาะกว่า!

รถฝึกหัดไม่ได้ชะลอความเร็วลงเพราะการหลับตาของครูฝึกหลิวเลยสักนิด

เซียวหยางสาวพวงมาลัย ดึงเบรกมือ สไลด์ท้ายดริฟต์ผ่านทางเลี้ยวหักศอกไปได้อย่างงดงามหมดจด

เมื่อผ่านจุดนั้นมาได้ก็ถึงด่านสุดท้าย นั่นคือการเทียบจอดชิดขอบทาง

สะบัดท้ายอีกเพียงจังหวะเดียว ตัวรถก็เหวี่ยงเข้าไปอยู่ในช่องจอดอย่างแม่นยำและมั่นคง

ดับเครื่อง ปลดเข็มขัดนิรภัย

เซียวหยางหันไปมองครูฝึกข้างตัว

“ครูครับ ผมขับเป็นยังไงบ้าง?”

ครูฝึกหลิวค่อยๆ ลืมตาขึ้น

หยุดแล้ว!

พระยูไล เจ้าแม่กวนอิม ไท่ซ่างเหล่าจวิน เจ้าแม่หวังหมู่โปรดคุ้มครอง… กูยังรอดชีวิตอยู่!

ทั้งโยกทั้งดริฟต์สะบัดท้าย แรงเหวี่ยงสั่นสะเทือนต่อเนื่องกันเป็นชุด ทำเอาเขารู้สึกว่าในกระเพาะปั่นป่วนจนแทบจะขย้อนออกมารอมร่อ

เขารีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกเป็นอย่างแรก สองมือเกาะขอบประตูรถฝั่งข้างคนขับไว้แน่น “ฉันยอมใจแกจริงๆ ไอ้ตัวแสบ… อ้วก~ รถหัดขับ แกเล่นซิ่งเป็นเครื่องบินรบ… อ้วก~!”

เห็นอีกฝ่ายโก่งคอขย้อนจนน้ำลายยืดเป็นสาย เซียวหยางก็พลอยรู้สึกพะอืดพะอมตามไปด้วย

เขารีบเปิดประตูก้าวลงจากรถทันที

“ในเมื่อครูถูกใจขนาดนี้ ไว้รอบหน้าเจอกันใหม่นะครับ”

พูดจบก็โบกมือลาครูฝึกหลิวอย่างอารมณ์ดี

ครูฝึกหลิวแทบจะปล่อยโฮออกมาตรงนั้น

ยังมีรอบหน้าอีกเรอะ?

ถ้าขืนกูยอมขึ้นรถมึงอีก ให้กูไปกราบมึงเป็นปู่เลยเอ้า!

เขาโซซัดโซเซวิ่งไปโก่งคออ้วกอยู่อีกทางอย่างหมดสภาพ

…

บรรดานักเรียนที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันยืนอ้าปากค้าง

ฝึกขับรถ… มันขับกันแบบนี้ก็ได้เหรอวะ?

ทั้งความเร็ว ทั้งลีลาท่าทางนั่น…

นั่นมันไม่ใช่แค่เรื่องขับเร็วหรือไม่เร็วแล้ว แต่มันคือบินเลียดพื้นชัดๆ!

ให้ตายสิ

ถ้าแค่ขับเร็วก็ว่าไปอย่าง แต่นี่พี่แกเล่นผ่านฉลุยทุกด่านตามเกณฑ์เป๊ะๆ ไม่มีผิดพลาดเลยสักนิด

ถอยหลังเข้าซอง หยุดและออกตัวบนทางลาดชัน ขับผ่านทางโค้งรูปตัวเอส เลี้ยวหักมุมเก้าสิบองศา เทียบรถจอดชิดขอบทาง

บททดสอบทั้งห้าด่านสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ไม่มีจุดไหนให้หักคะแนนได้เลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวคนก่อนหน้านี้ยืนตาค้าง มองเซียวหยางที่กำลังเดินย้อนกลับมา

มิน่าล่ะ พ่อหนุ่มคนนี้ถึงได้ไม่ยอมไปซื้อบุหรี่มาประจบเอาใจตามธรรมเนียมอะไรนั่น

ฝีมือการขับรถระดับเทพขนาดนี้ ไม่มีอะไรจำเป็นต้องเรียนเพิ่มอีกแล้ว ที่โผล่มาโรงเรียนสอนขับรถก็คงแค่มานั่งเก็บชั่วโมงให้ครบตามระเบียบเฉยๆ สินะ

…

เซียวหยางเดินกลับมาถึง มองเฝิงฉีพลางยิ้มถาม “พี่เฝิง ฝีมือขับรถของผมเมื่อกี้เป็นไงบ้าง”

เฝิงฉีกวาดสายตามองเซียวหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนเพิ่งเคยรู้จักกันเป็นวันแรก

“โคตรเถื่อน!”

ในแง่ของความสะใจ การเอารถหัดขับซอมซ่อมาซิ่งได้เบอร์นี้ มันระเบิดอารมณ์สุดๆ ไปเลย!

เขาดึงแขนเสื้อเซียวหยางเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถาม “นายสารภาพความจริงกับฉันมาเถอะ นายเริ่มหัดขับรถตั้งแต่กี่ขวบกันแน่เนี่ย”

เซียวหยางยิ้มแป้นตอบ “เพิ่งหัดวันนี้แหละครับ ก็นี่ไง กำลังมาเก็บชั่วโมงอยู่นี่ไง”

เพื่อนๆ นักเรียนแถวนั้นต่างพากันมองเซียวหยางด้วยสายตาประหลาดพิกล

เพิ่งหัดวันนี้? มาเก็บชั่วโมง?

ใครหลงเชื่อก็บ้าแล้ว!

ดูสิ เล่นเอาครูฝึกสะบักสะบอมจนเดินขาลอยเหมือนเหยียบอยู่บนปุยเมฆไปแล้วนั่น

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ครูฝึกกำลังเดินโซซัดโซเซตรงดิ่งเข้ามาหาเซียวหยางแล้ว