บทที่ 89 อะไรคือวิถีแห่งโลกธรรม

พื้นที่นั่งรออยู่ใต้ศาลา มีม้านั่งยาววางขนานกันสองแถว

ทั้งสองคนเดินเข้าไปแล้วนั่งลงตามลำดับคิว

เฝิงฉีกวาดสายตามองรอบๆ

ในบรรดาคนที่นั่งอยู่มีผู้หญิงอยู่สองสามคน ทว่าอายุค่อนข้างมาก หน้าตาก็ธรรมดาทั่วไป

“พวกเราต้องนั่งรออยู่ที่นี่ทั้งวันเลยเหรอวะ?”

เซียวหยางมองอีกฝ่ายแล้วพยักหน้า “ถ้าตามปกติก็คงเกือบทั้งวันนั่นแหละ”

เฝิงฉีทำหน้าเบ้ “รู้งี้ไปปีนเขายังดีกว่า…”

“ตอนนี้จะไปก็ยังทันนะ”

“ฉันก็แค่พูดไปงั้น…ในเมื่อนายตั้งใจแน่วแน่ว่าจะสอบปฏิบัติท่าขับขี่ ก็เหมาคันไปเลยสิ ไม่อย่างนั้นวันหยุดสามวันนี้คงไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือสักอย่าง”

เซียวหยางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พวกโรงเรียนสอนขับรถก็คิดแบบนี้นี่แหละ”

ก็จริงนั่นแหละ การต่อคิวซ้อมรถเสียเวลามาก คนที่เวลาบีบคั้นส่วนใหญ่คงทนไม่ไหวจนต้องยอมจ่ายเงินเหมาคัน

“ก็พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ใช่เหรอวะ เงินแค่นิดหน่อยช่างมันเถอะ”

เซียวหยางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ “ที่นายพูดมันก็มีเหตุผล แต่ไหนๆ ก็ต่อคิวแล้ว รอหน่อยจะเป็นไรไป”

หญิงสาวรุ่นพี่ข้างๆ หันมามองทั้งสองคนแวบหนึ่ง “มือใหม่มาซ้อมรถเหรอจ๊ะ?”

เซียวหยางพยักหน้า “ใช่ครับ มือใหม่ เพิ่งมาวันแรก”

หญิงสาวทำสีหน้าเหมือนว่า ‘กะไว้แล้วเชียว’ “ดูพวกนายอายุยังน้อยอยู่เลย นักเรียนเหรอ?”

“ใช่ครับ นักเรียน”

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงของคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน “พวกเธออุตส่าห์เจียดเวลามาซ้อมรถมันไม่ง่ายเลยนะ ฟังพี่นะ เดี๋ยวซื้อบุหรี่สักซอง ตอนขึ้นรถก็ยื่นให้ครูฝึก มันมีประโยชน์กับพวกเธอ จะได้เรียนรู้ทริกสำคัญๆ บ้าง”

ธรรมเนียมเอาอกเอาใจเข้าหาผู้ใหญ่อีกแล้ว

ค่านิยมของสังคมสินะ!

อีกฝ่ายคงกลัวว่าเด็กอย่างพวกเขาจะไม่ประสีประสาเรื่องเข้าสังคม ถึงได้หวังดีเตือน

เซียวหยางยิ้มแล้วตอบว่า “เรื่องบุหรี่คงไม่ต้องหรอกครับ ผมก็พอศึกษาทฤษฎีมาบ้าง มาซ้อมรถก็แค่อยากเก็บชั่วโมงกับทำความคุ้นเคยกับตัวรถเฉยๆ”

ถ้าจำเป็นต้องพึ่งพาค่อยว่ากันตามน้ำ แต่ถ้าไม่จำเป็น ปู่ไม่สนหรอกว่ามึงเป็นใคร!

หญิงสาวได้ฟังก็ส่ายหน้าดิก

เด็กหนุ่มเอ๋ย! ยังอ่อนต่อโลกเกินไปจริงๆ

เขาอุตส่าห์ให้โอกาสซ้อมรถ ถ้าขึ้นไปแล้วเขาไม่ยอมสอนอะไรเลย มันจะไม่สูญเปล่าเรอะ?

บุหรี่ซองหนึ่งไม่กี่ตังค์หรอก แต่น้ำใจมันต่างกันคนละเรื่องเลยนะ!

“ทฤษฎีกับการปฏิบัติจริงมันคนละเรื่องกันเลยนะ…”

หญิงสาวเอ่ยเตือนอีกสองสามประโยค พอเห็นท่าทีของเซียวหยางยังหนักแน่นเหมือนเดิม จึงไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมต่อ

พ่อหนุ่ม ไว้ตอนซ้อมรถแล้วโดนดีเข้าสักดอก เดี๋ยวเธอก็ตาสว่างเองแหละ

นี่แหละบทเรียนที่สังคมจะมอบให้เธอ!

เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ สะกิดแขนเซียวหยางเบาๆ พลางกระซิบว่า “ฉันว่าเจ๊แกพูดมีเหตุผลนะ ยุคนี้ไอ้พวกตั้งแง่ กั๊กวิชา หรือไถของมันมีเกลื่อน บุหรี่แค่ซองเดียวไม่ได้กี่บาทหรอก อย่าเสียเวลาเลยวะ”

มือใหม่หัดขับ ถ้าเขาไม่สอนวิธีเข้าเกียร์ออกตัว แล้วจะขับเป็นได้ยังไง?

หยิบยื่นผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ให้เขา วินๆ กันทั้งคู่ ไม่เสียเวลาด้วย

เซียวหยางหันไปมองเฝิงฉี “แม้แต่นายก็เอาด้วยเหรอ?”

“นี่มันประสบการณ์ชีวิตนะเว้ย ตอนเข้ามาอยู่ทีมมณฑลใหม่ๆ ฉันก็เลี้ยงข้าวโค้ชอู๋ไปตั้งหลายมื้อ แต่พอมารู้ทีหลัง กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย…โค้ชอู๋แกมีอะไรแกก็สอนหมดอยู่แล้ว”

เซียวหยางหัวเราะ “ฮ่าๆ โค้ชอู๋ไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย”

เฝิงฉีพยักหน้ารัวๆ “โค้ชอู๋ไม่ใช่ แต่คนอื่นใช่นี่หว่า ถึงบอกไงว่าให้นายส่งบุหรี่ให้ครูฝึกสักซอง ไม่มีอะไรเสียหายหรอก”

“พี่เฝิง มันไม่จำเป็นขนาดนั้น”

ไม่จำเป็นเหรอ?

จะไม่จำเป็นได้ยังไงวะ?

นายเป็นมือใหม่แท้ๆ ยังจะบอกว่าไม่จำเป็นอีกเรอะ?

“เซียวหยาง นี่มันโลกความเป็นจริงนะ คนอื่นเขาให้กันหมด แต่นายไม่ให้ แล้วเขาจะสอนนายเหรอ?”

เซียวหยางเบะปาก “ไม่ต้องให้เขาสอนหรอก”

“พอเลย อย่ามาขี้โม้ อ่านหนังสือมาไม่กี่หน้า ดูคลิปมาไม่กี่อัน นึกว่าตัวเองเป็นเซียนขับรถไปแล้วหรือไง?”

เซียวหยางผายมือสองข้างออก “ใช่ไง ฉันเป็นเทพนักขับ เปิดตัวเลยแล้วกัน”

ท่าทางแบบนั้นทำเอาเฝิงฉีหลุดขำก๊าก “เซียนขับรถกะผีดิ เซียนปั่นจักรยานล่ะไม่ว่า”

เมื่ออีกฝ่ายไม่เชื่อ เซียวหยางก็คร้านจะอธิบาย ทำเพียงดึงมือกลับมา “เอาเป็นว่า เรื่องธรรมเนียมประจบสอพลอนี่ฉันไม่เล่นด้วยแน่นอน”

เฝิงฉีจนปัญญา ได้แต่พูดว่า “เอาเถอะ ให้สังคมสั่งสอนนายซะบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแย่”

สังคมสั่งสอน?

ฉันสั่งสอนสังคมสิไม่ว่า!

เซียวหยางยิ้มขำ จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

…

เวลาในการซ้อมรถของแต่ละคนถูกกำหนดไว้แน่นอน ไม่นานนักรอบแรกก็เวียนมาถึงเซียวหยาง

เขาถือบัตรนักเรียนไปแตะสแกน จากนั้นจึงเริ่มเดินวนรอบรถหนึ่งรอบตามระเบียบ

พอขึ้นไปนั่งบนรถฝึกสอน เซียวหยางก็ปรับตำแหน่งเบาะนั่ง

ครูฝึกที่นั่งข้างๆ เป็นชายวัยกลางคนผมสั้นวัยสี่สิบกว่าปี

สายตาของเขาจับจ้องมองสำรวจเซียวหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา “เด็กใหม่นี่!”

เด็กใหม่หมายถึงอะไรล่ะ? ก็หมายถึงมีบุหรี่ดีๆ เข้ากระเป๋าอีกแล้วไง

เซียวหยางพยักหน้าส่งยิ้มให้ “สวัสดีครับครู ผมเป็นเด็กใหม่ เพิ่งมาซ้อมขับวันแรกครับ”

เพิ่งมาวันแรกยิ่งดีเข้าไปใหญ่!

“ฉันแซ่หลิว”

เซียวหยางยิ้มรับ “ครูหลิวครับ”

ครูหลิวแกล้งกระแอมไอทีหนึ่ง “เด็กใหม่ก็ดี มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามได้ ใครๆ ก็เริ่มจากมือใหม่กันทั้งนั้น” พูดพลางยื่นมือไปตบลงบนเก๊ะเก็บของหน้ารถฝั่งข้างคนขับเบาๆ สองที

เซียวหยางเลิกคิ้วขึ้น

คำพูดบอกใบ้ แถมกิริยาท่าทางแบบนี้ มันโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

ก็แค่วิธีการไถของตามสูตรเดิมๆ นั่นแหละ

รู้ก็รู้อยู่หรอก แต่เซียวหยางชอบแกล้งทำเป็นไม่รู้มากกว่า

“ครูหลิวครับ ผมเริ่มได้หรือยังครับ?”

ครูหลิวเริ่มร้อนใจ

ไอ้เด็กนี่ไม่ประสาเลยว่ะ!

ใบ้ให้ชัดเจนขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกเรอะ?

“เอ้า จะเริ่มก็เริ่ม” ครูหลิวโบกมือปัดๆ แล้วไม่หันไปมองฝั่งคนขับอีกเลย แต่กลับทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถแทน

แสดงท่าทีชัดเจนว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยว

เซียวหยางแอบหัวเราะในใจ แต่ปากยังคงถามต่อ “ครูหลิวครับ ผมเป็นมือใหม่ ต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ”

ครูหลิวตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ทำยังไงน่ะเหรอ? ในหนังสือไม่มีบอกหรือไง? ก็ทำตามนั้นแหละ เส้นสีขาวข้างนอกนั่นคือช่องจอด ถอยหลังเข้าซอง ทำตามในหนังสือไป”

ไอ้เด็กนี่ไม่มีเซนส์เอาซะเลย บุหรี่สักซองยังไม่คิดจะซื้อให้ แล้วยังจะหวังให้ฉันสอนอีกเหรอ?

ฝันไปเถอะว่าจะสอน

เซียวหยางแกล้งพึมพำเสียงเบา “ขอนึกก่อนนะครับ ต้องทำยังไงบ้างนะ? สตาร์ตเครื่อง เหยียบคลัตช์ เข้าเกียร์ ค่อยๆ ปล่อยคลัตช์ เติมคันเร่ง…”

“ครูครับ ผมพูดถูกไหมครับ?”

ครูหลิวนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูดอีกเลย

…

ทางด้านเฝิงฉีกับผู้เรียนคนอื่นๆ พากันชะเง้อมองไปยังทิศทางของรถฝึกสอน

“ทำไมรถไม่ขยับเลยล่ะ?”

“นั่นสิ นี่ก็ผ่านไปสองนาทีแล้วนะ ทำไมยังนิ่งอยู่อีก?”

หญิงสาวคนที่เคยเตือนเซียวหยางก่อนหน้านี้ส่ายหน้าพลางยิ้ม “สงสัยครูฝึกจะไม่ยอมสอนละสิ เมื่อกี้ฉันบอกให้พ่อหนุ่มนั่นซื้อบุหรี่ให้ครูหลิวสักซองก็ไม่เชื่อ ตอนนี้เป็นไงล่ะ…”

คนอื่นๆ ก็พากันส่ายหน้าตาม

เพิ่งมาเรียนขับรถครั้งแรก ยังไงก็ต้องหยิบยื่นผลประโยชน์ให้ครูฝึกบ้าง เรื่องนี้กลายเป็นธรรมเนียมที่รู้กันไปแล้ว

“เฮ้อ ยังเด็กเกินไปจริงๆ!”

เฝิงฉีมองดูรถฝึกสอนด้วยความร้อนรนเช่นกัน

เซียวหยางเอ๋ยเซียวหยาง เอ็งวิ่งก็เร็ว ร้องเพลงก็เพราะ ทำไมพอถึงเรื่องการเข้าสังคม เอ็งถึงได้ทึ่มทื่อขนาดนี้นะ!

ทีนี้เป็นไงล่ะ เสียเวลาไปเปล่าๆ ปลี้ๆ ไหมล่ะ?

…

ภายในรถฝึกสอน

ในที่สุดครูหลิวก็ยอมหันหน้ากลับมา ทว่าสีหน้ากลับบึ้งตึงเต็มทน

“จะซ้อมไหม ถ้าไม่ซ้อมก็สละสิทธิ์ให้คนต่อไป อย่ามามัวเสียเวลา”

เซียวหยางพลันยิ้มขึ้นมา “ได้ครับ งั้นผมจะลองดูสักตั้ง”