บทที่ 88 อัจฉริยะทางดนตรีออนไลน์แล้ว ชะตากำหนดให้ไม่ธรรมดาอีกต่อไป

เพลงเส้นทางธรรมดานี้มีความลึกซึ้งอย่างยิ่ง

ยิ่งเมื่อผสานกับพลังเสียงร้องด้วยแล้ว ก็ยิ่งถ่ายทอดความรู้สึกล้ำลึกของบทเพลงออกมาได้อย่างหมดจดงดงาม

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เซียวหยางคนนี้คืออัจฉริยะทางดนตรีตัวจริง

…

เฝิงฉียืนมองเซียวหยางตาค้างอยู่ท่ามกลางฝูงชน

แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องดนตรีลึกซึ้งนัก แต่เพลงนี้กลับสร้างความสะเทือนใจให้เขาอย่างแรงกล้า

ราวกับความฝันด้านกีฬาของตนกำลังค่อยๆ หลุดลอยห่างออกไปเรื่อยๆ ทำให้เขามองเห็นความธรรมดาของตัวเองได้ชัดเจนขึ้น

ทว่าลึกๆ กลับมีพลังบางอย่างผลักดันให้เขาต้องใช้ร่างอันแสนธรรมดานี้ สร้างสิ่งที่ไม่ธรรมดาขึ้นมาให้ได้

บางทีนั่นอาจจะเป็นความฝันก็ได้

เฝิงฉีมองดูเซียวหยางที่นั่งอยู่หน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้า

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ายอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งทีมกรีฑามณฑลคนนี้ จะเป็นอัจฉริยะทางดนตรีด้วยอีกทาง

คนที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ กลับกำลังขับขานบทเพลงยกย่องความธรรมดา

…

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยืนมองเงาร่างของเซียวหยางนิ่งงัน

จากบทเพลงนั้น เธอเหมือนจะได้ยินคุณลักษณะที่ซ่อนอยู่ในตัวเซียวหยาง

ความทรหด ความไม่ยอมแพ้…

นี่คืออัจฉริยะทางดนตรีตัวจริง เป็นอัจฉริยะที่มีทักษะการร้องและฝีมือการเล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าอยู่ในระดับสูงลิ่ว

…

เหยาถงที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างมาตลอด บัดนี้ในใจกลับสั่นสะท้านอย่างยิ่ง

เพลงเดียวอาจจะยังบอกอะไรไม่ได้ชัดเจน

แต่เพลงแต่งเองสองเพลง แถมยังดัดแปลงเพลงสดๆ ตรงนั้น แค่นี้ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าเซียวหยางเป็นคนมีความสามารถที่แท้จริง

เมื่อนึกถึงเรื่องราวและการกระทำของตัวเองเมื่อครึ่งเดือนก่อน เธอก็รู้สึกผิดบาปขึ้นมาในใจ

เธอกลับเคยเคลือบแคลงสงสัยอัจฉริยะทางดนตรีที่มีความสามารถจริงๆ คนนี้ไปได้อย่างไร…

…

กระแสตอบรับในห้องไลฟ์สดก็ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง จำนวนผู้ชมทยอยพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

‘เพราะมาก กินใจสุดๆ’

‘เส้นทางธรรมดา เพลงที่มีแต่คนที่ผ่านอะไรมาเยอะเท่านั้นถึงจะเข้าใจ’

‘เขาน่าจะมีเรื่องราวในชีวิตไม่น้อยเลยนะ!’

‘ขออีกเพลง!’

‘ความสามารถชนะทุกอย่าง เยี่ยมมาก!’

…

เซียวหยางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เพลงนี้เขาตั้งใจเลือกมาโดยเฉพาะ

ตัวเขาในอดีต ดูธรรมดาเสียเหลือเกินเมื่ออยู่ในครอบครัวหัวกะทิที่ไม่ธรรมดา

ทั้งดิ้นรน ทั้งสับสน ถึงขั้นจมอยู่กับความกังขาในตัวเอง

กระทั่งถึงคาบพละคาบนั้น

นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ตัวเขาก็ถูกกำหนดแล้วว่าจะไม่มีวันธรรมดาอีกต่อไป

เพลงเส้นทางธรรมดานี้ ถือเสียว่ามอบให้แก่ตัวเองในวันวานก็แล้วกัน

เซียวหยางไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว เขาลุกขึ้นแล้วเดินฝ่าฝูงชนออกไปเงียบๆ เงาร่างค่อยๆ เลือนหายไปใต้แสงไฟนีออน

เฝิงฉีได้สติ รีบวิ่งตามไปทันที

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์มองดูเงาหลังที่ค่อยๆ ลับสายตาไปด้วยความครุ่นคิดลึกซึ้ง

นักศึกษาสาวที่คอยเฝ้าโทรศัพท์ไลฟ์สดเริ่มร้อนใจขึ้นมา

“ชาวเน็ตยังอยากฟังเพลงของเซียวหยางคนนั้นอยู่อีกตั้งเยอะ…ทำไมจู่ๆ เขาถึงไปล่ะเนี่ย? เดี๋ยวฉันไปเรียกเขาให้นะ!”

พูดจบเธอก็ทำท่าจะวิ่งตามไปทางที่เซียวหยางเดินจากไป

ตอนนี้ห้องไลฟ์สดมีคนดูตั้งสามหมื่นคนเชียวนะ!

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้าเบาๆ พลันแย้มยิ้ม แล้วยื่นมือไปดึงรั้งเธอไว้ “ไม่ต้องไปหรอก”

“อ้าว ห้องไลฟ์เรามีคนดูสามหมื่นคนเลยนะ แถมคนยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่แน่อาจจะทำลายสถิติยอดคนดูพร้อมกันสูงสุดของเราก็ได้”

นี่มันยอดวิวชัดๆ!

เปิดไลฟ์สดก็เพื่อยอดวิวไม่ใช่เหรอไง?

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ทอดสายตามองไปยังทิศทางที่เซียวหยางเพิ่งลับตาไป “เขาเป็นคนที่เข้าใจดนตรีอย่างแท้จริง เขาไม่มาสนใจหรอกว่าในห้องไลฟ์จะมีคนดูเท่าไหร่ แล้วฉันล่ะ? ฉันก็แค่ชอบดนตรี ฉันเองก็ไม่สนใจเหมือนกันว่าชาวเน็ตพวกนั้นจะเรียกร้องอะไร”

“ปิดเถอะ ไม่ไลฟ์แล้ว แล้วต่อไปก็จะไม่ไลฟ์อีกแล้วด้วย”

เหยาถงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไป

ตลอดหนึ่งปีในรั้วมหาวิทยาลัย หลัวเสวี่ยเอ๋อร์คอยดูแลบัญชีไลฟ์สดนี้อย่างประคบประหงมมาตลอด

ตัวเธอเองก็เคยเตือนอยู่บ้าง แต่หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยังคงมุ่งมั่นทำในสิ่งที่ตัวเองรักอย่างดนตรีต่อไป

ทว่าวันนี้ เธอกลับบอกว่าจะไม่ไลฟ์สดอีกต่อไปแล้ว

ความพยายามหยาดเหงื่อตลอดหนึ่งปี จะทิ้งไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์กดปิดห้องไลฟ์สดลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ ไม่แม้แต่จะเอ่ยลาชาวเน็ตเลยด้วยซ้ำ

…

เฝิงฉีสาวเท้าเร็วๆ ตามเซียวหยางจนทัน

“ไม่ใช่ละ เทพเซียว นายเป็นอะไรเนี่ย เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

เซียวหยางหันไปมองอีกฝ่ายแล้วยิ้มบางๆ “สิ่งที่ควรจะร้องก็ร้องไปแล้ว ถ้าพวกเรายังไม่ไป จะให้อยู่ค้างคืนที่นั่นหรือไง?”

เฝิงฉีพยักหน้า “ไปน่ะต้องไปอยู่แล้ว แต่จะไม่บอกลาหลัวเสวี่ยเอ๋อร์สักคำเลยเหรอ?”

“ทำไมต้องบอกลาล่ะ? แค่เพราะเธอหน้าตาสวยงั้นเหรอ?” เซียวหยางส่ายหน้าเบาๆ “เคยได้ยินประโยคนี้ไหม รูปลักษณ์งดงามหาได้ดาษดื่น แต่จิตวิญญาณน่าสนใจนั้นมีเพียงหนึ่งในหมื่น”

เฝิงฉีพยักหน้ารับ “เคยได้ยิน แต่ฉันขอเลือกเป็นคนผิวเผินที่มองแค่หน้าตาดีกว่าว่ะ”

ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะออกมา

…

เซียวหยางนอนอยู่บนเตียง แล้วเปิดดูค่าชื่อเสียงของตัวเอง

ค่าชื่อเสียงหลังสะสมมาก่อนหน้านี้อยู่ที่ 91,000 แต้ม

วันนี้เก็บเกี่ยวจากในไลฟ์สดมาได้อีกระลอกหนึ่ง จนพุ่งขึ้นไปถึง 123,000 แต้มแล้ว

แม้จะมากพอให้อัปเกรดสกิลใดสกิลหนึ่งให้ถึงขั้นสูงได้แล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีสกิลไหนที่จำเป็นต้องรีบอัปเกรด เก็บแต้มไว้ก่อนก็แล้วกัน

…

‘เช็กอิน’

ไอคอนหมุนวนไปมา ท้ายที่สุดก็หยุดลงตรงไอคอนรูปจานอาหาร

‘ได้รับ: เชี่ยวชาญการทำอาหารขั้นต้น’

เชี่ยวชาญการทำอาหารขั้นต้น: ฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยม เชี่ยวชาญอาหารทั่วไปของทุกตระกูลอาหาร

ดันได้สกิลทำอาหารมาซะงั้น

สกิลนี้…มีวิชาติดตัวไว้ก็ไม่เสียหายอะไรหรอกนะ

เซียวหยางลุกขึ้นเปลี่ยนเป็นชุดลำลองอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังห้องอาหารนักกีฬาเพื่อกินมื้อเช้า

ตอนเดินออกมา เขาก็เห็นเฝิงฉียืนรออยู่ตรงประตูห้องอาหารเล็ก

“อะไรกันเนี่ย ทำไมมึงผลุบๆ โผล่ๆ เหมือนผีแบบนี้วะ?”

เฝิงฉีหัวเราะแหะๆ “ก็โค้ชอู๋สั่งให้ฉันตามประกบนายไม่ใช่เหรอ พอเห็นนายเดินเข้าห้องอาหารพิเศษ ฉันก็รีบยัดข้าวสองสามคำแล้วมายืนรอนายตรงนี้เนี่ยแหละ”

เขาถูมือไปมา “เป็นไง วันนี้มีแผนจะไปไหนไหม? มีทีมอื่นเขากำลังจะไปเขาเติงซงกัน นายจะไปด้วยหรือเปล่า?”

เขาเติงซงอยู่ห่างจากเทียนหนานไปเป็นร้อยลี้ ค่อนข้างใกล้กับเจียงเฉิงมากกว่า

เซียวหยางส่ายหน้า “บ้านเกิดฉันอยู่เจียงเฉิง เคยไปเขาเติงซงมาตั้งหลายรอบแล้ว ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ฉันไม่ไป ถ้าอยากไป มึงก็ไปกับพวกเขาสิ”

เฝิงฉีรีบส่ายหัวดิก “ไม่ได้เด็ดขาด โค้ชอู๋มีบุญคุณชุบเลี้ยงฉัน ภารกิจที่ท่านมอบหมายมา ฉันต้องทำให้สำเร็จลุล่วงสิวะ”

ให้ตายเถอะ ลากไปถึงบุญคุณชุบเลี้ยงเลยเรอะ

“พอเลย ฉันจะไปซ้อมขับรถที่โรงเรียนสอนขับรถ ถ้าอยากไปก็เดินตามมา”

เฝิงฉีรีบก้าวตามทันที พลางพึมพำ “ไปโรงเรียนสอนขับรถก็ไม่เลวนี่หว่า ตอนนี้น่าจะมีสาวๆ มาซ้อมสอบใบขับขี่กันเพียบแน่เลย!”

…

เจ้าหน้าที่ของโรงเรียนสอนขับรถยื่นบัตรนักเรียนให้เซียวหยาง

“สามารถมาฝึกขับได้ทุกวันเลยนะคะ เวลาจัดการเองได้เลย แต่เนื่องจากมีผู้เรียนรอคิวค่อนข้างเยอะ เลยจำเป็นต้องเข้าคิวนะคะ” จากนั้นเธอก็เปิดเผยจุดประสงค์หลักทันที “หรือจะเลือกเหมาคันก็ได้ ชั่วโมงละหนึ่งร้อยหยวนค่ะ นอกจากนี้ถ้าเหมาทั้งวันจะคุ้มกว่าและมีส่วนลดด้วยนะคะ วันละหกร้อยหยวน ซ้อมได้แปดชั่วโมงค่ะ”

เซียวหยางรับบัตรนักเรียนมา “ไหนบอกว่าไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมไงครับ?”

“ไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมจริงๆ ค่ะ การเหมาคันเป็นความสมัครใจ คุณจะรอต่อคิวฝึกตามปกติก็ได้เหมือนกันค่ะ”

เซียวหยางพยักหน้าเข้าใจ

โรงเรียนสอนขับรถหาช่องทางทำเงินด้วยการขายบริการลัดคิว ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

เซียวหยางถือบัตรนักเรียนแล้วเดินไปยังสนามฝึกขับรถทันที

“คนนี้คือ…”

“เพื่อนผมเองครับ”

…

สนามฝึกกลางแจ้งมีขนาดกว้างขวาง มีคนกำลังยืนต่อคิวรอซ้อมขับรถอยู่สองแถว

แต่ละแถวมีคนยืนรออยู่ราวๆ แปดถึงเก้าคน

ลองคำนวณดูแล้ว ในหนึ่งวัน แต่ละคนจะได้จับพวงมาลัยซ้อมขับจริงมากที่สุดไม่เกินหนึ่งชั่วโมง

ถ้าอยากสะสมชั่วโมงฝึกให้ครบสิบห้าชั่วโมงตามที่โลกนี้กำหนดไว้ อย่างน้อยที่สุดก็คงต้องใช้เวลาครึ่งเดือน

แน่นอนว่าถ้าเหมาคัน สองวันจ่ายพันสองร้อยหยวน ก็เก็บชั่วโมงฝึกตามเกณฑ์ครบได้ทันที