บทที่ 87 อัจฉริยะทางดนตรีเปิดตัว ดัดแปลงเพลงสดๆ กลางงาน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวหยางก็ก้มหน้าก้มตากดมือถือทันที

ผ่านไปไม่นาน เพลง ‘รักคนแรก’ ของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็ร้องจนจบ

ผู้คนรอบข้างต่างพากันปรบมือส่งเสียงเชียร์

กระแสตอบรับในห้องไลฟ์สตรีมก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ

พอมองเห็นเฝิงฉี เธอก็ยิ้มแล้วพยักหน้าให้

เฝิงฉีเบียดฝูงชนเดินออกไป เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปทักทายก่อน แต่นึกไม่ถึงว่าคำแรกที่อีกฝ่ายเอ่ยถามก็คือ…

“เซียวหยางล่ะ มาด้วยไหม”

เฝิงฉีพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “มาสิ อยู่ข้างหลัง เดี๋ยวกูไปเรียกมันมาให้”

พูดจบเขาก็เดินแทรกกลับเข้าไปในฝูงชน ไม่นานก็ดึงแขนเสื้อเซียวหยางพาเดินออกมา

พอหลัวเสวี่ยเอ๋อร์เห็นเซียวหยาง เธอก็แย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน “ไฮ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

เซียวหยางเก็บมือถือแล้วโบกมือ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ถามเสียงเบา “เมื่อกี้เธอ…ทำอะไรอยู่เหรอ”

ทำอะไรน่ะเหรอ

เซียวหยางตอบตามตรง “ได้ยินเพลง ‘รักคนแรก’ ที่เธอร้องเพราะดี จังหวะมันได้ฟีลพอดี ก็เลยลองเอามาเรียบเรียงใหม่ดูหน่อย”

ดัดแปลงเพลง

เรื่องแบบนี้ก็พอมีให้เห็นอยู่บ้าง

แต่เพลงที่นำมาดัดแปลงแก้ไขย่อมไม่มีลิขสิทธิ์

คราวก่อนเพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ ของเซียวหยางสร้างความประทับใจให้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์อย่างลึกซึ้ง และยังทำให้เธอพลอยมีกระแสโด่งดังในโลกออนไลน์ขึ้นมาบ้าง แม้เธอจะไม่สนใจเรื่องยอดวิวหรือกระแสอะไรพวกนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเซียวหยางมีพรสวรรค์จริงๆ

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะดัดแปลงเพลงเป็นด้วย

เพลงรักคนแรกนี้ เธอก็เพิ่งนำมาร้องบนเน็ตเป็นครั้งแรกในวันนี้ แล้วเมื่อครู่เซียวหยางก็เพิ่งจะก้มหน้าครุ่นคิด…

“เธอ…เคยดัดแปลงเพลงนี้มาก่อนแล้วเหรอ” หลัวเสวี่ยเอ๋อร์อดถามข้อสงสัยออกมาไม่ได้

เซียวหยางยิ้ม “เปล่าหรอก ฉันฟังไปดัดแปลงไปน่ะ”

ฟังไปดัดแปลงไปเนี่ยนะ

นี่มันออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อยแล้ว

หรือว่าเซียวหยางคนนี้จะเป็นอัจฉริยะด้านการแต่งเพลงจริงๆ

เพราะยังไงเพลงนี้ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นเพลงฮิตติดชาร์ตอะไร

แววตาของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ทอประกายระยับ “งั้นฉันขอลองฟังดูหน่อยได้ไหม”

เซียวหยางยิ้มอีกครั้ง

“ได้สิ ไม่มีปัญหา เพลงนี้เดิมทีก็ได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่เธอร้องนั่นแหละ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์รีบเบี่ยงตัวหลีกทางให้

เซียวหยางยิ้มให้เธอ เดินไปนั่งลงหน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้า

จากนั้นก็เริ่มบรรเลง

“ท้องฟ้าสีเทา กับใบหน้าของเธอ

ผ่านทั้งรัก ทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะและเจ็บปวด ก็เหลือเพียงคำลา

หยาดน้ำตาของฉัน เอ่อล้นเปียกสองแก้ม

การสูญเสียคนที่รักเป็นคนแรก มันรู้สึกแบบนี้เองหรือ…”

เพลงนี้เหมาะสำหรับผู้หญิงร้อง แต่พอเด็กหนุ่มอย่างเซียวหยางนำมาร้องกลับไม่มีความรู้สึกขัดหูแม้แต่น้อย

…

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ตั้งใจฟังอย่างยิ่ง

ในส่วนของท่วงทำนองมีความคล้ายคลึงกับเพลงรักคนแรกที่เธอร้องอยู่มาก เนื้อเพลงก็มีบางส่วนที่ทับซ้อนกัน แต่เพลงที่เซียวหยางร้องนี้เห็นได้ชัดว่าสดใสมีชีวิตชีวากว่า และเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศความรักอันหวานซึ้งของวัยรุ่น

พอได้ฟังเวอร์ชันที่เซียวหยางดัดแปลง ต้องยอมรับว่าทำได้ดีกว่าต้นฉบับเสียอีก

…

ในห้องไลฟ์สตรีม

‘คนแต่งเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวมาแล้ว!’

‘คนนี้แหละ เมื่อครึ่งเดือนก่อนเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวก็เขานี่แหละเป็นคนร้อง!’

‘เพราะมาก นี่ดัดแปลงมาจากเพลง ‘รักคนแรก’ สินะ!’

‘เปี่ยมพรสวรรค์จริง ดัดแปลงแล้วเพราะขนาดนี้เลย’

‘หวานมาก มีพี่ชายคนไหนอยากจับคู่ไหม หนูก็หวานเจี๊ยบเหมือนกันนะ’

…

พอร้องจบ เซียวหยางก็ลุกขึ้นแล้วหันไปมองหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ “รู้สึกยังไงบ้าง”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ได้สติกลับมา “เพราะมากเลย แถมยังมีกลิ่นอายของวัยรุ่นมากกว่าเดิมด้วย”

เขายิ้มอย่างสบายๆ “ในเมื่อเธอชอบขนาดนี้ เพลงดัดแปลงเพลงนี้ฉันยกให้เธอแล้วกัน”

พูดพลางหยิบมือถือขึ้นมาแล้วส่งอีเมลไปให้อีกฝ่าย

ข้างในนั้นคือโน้ตดนตรีและเนื้อเพลงของเพลงนี้

แน่นอนว่าเซียวหยางไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝง แค่อยากอาศัยห้องไลฟ์สตรีมของเธอปั๊มค่าชื่อเสียงเท่านั้น เพลงที่ไม่มีลิขสิทธิ์แบบนี้ ยกให้ไปก็ไม่ได้เสียหายอะไร

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์รีบหยิบมือถือขึ้นมาดูทันที

ข้อมูลในอีเมลละเอียดมาก พอซ้อมสักหน่อยก็สามารถเล่นและร้องเองได้แล้ว

เพียงแต่ว่า…ตอนนี้เธอชักอยากจะลองดูสักตั้ง

เซียวหยางมองออก จึงยิ้มบางๆ “ฉันเล่นคีย์บอร์ดให้ เธอร้องเลย!”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มอย่างขอบคุณ “รบกวนด้วยนะ”

เซียวหยางนั่งลงอีกครั้ง เริ่มบรรเลงคีย์บอร์ดไฟฟ้า

ด้วยสกิลระดับปรมาจารย์ เรื่องแค่นี้สำหรับเขาย่อมง่ายดายยิ่งนัก

เมื่อได้ยินดนตรีที่เซียวหยางบรรเลง หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็จับจังหวะได้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็กุมไมโครโฟนในมือแล้วเริ่มขับขาน

น้ำเสียงของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์จัดว่าหวานใสและกังวาน นำมาร้องเพลงนี้จึงเข้ากันได้อย่างลงตัว

ผู้คนในบริเวณนั้นฟังแล้วพยักหน้าตามไม่หยุด หลายคนถึงกับเริ่มฮัมเพลงตามไปด้วย

แม้กระทั่งเฝิงฉีเองก็ยังไม่เว้น

…

ผลตอบรับในไลฟ์สตรีมยิ่งยอดเยี่ยมขึ้นไปอีก

‘หวานสุดๆ รู้สึกเหมือนได้ตกหลุมรักอีกครั้งเลย’

‘เนื้อร้องทำนองปรับมาได้เหมาะกับที่เสวี่ยเอ๋อร์ร้องมาก’

‘คนนั้นจะเก่งเกินไปแล้ว เพลงเดิมที่เพราะอยู่แล้ว พอมาปรับใหม่ กลายเป็นยิ่งหวานจับใจขึ้นไปอีก’

‘ฟีลวัยรุ่นกลับมาเลย!’

‘ต้องยอมรับเลยว่า ช็อตนี้เข้าขากันอย่างกับคู่สร้างคู่สม!’

‘ใช่ เห็นด้วย เพราะมาก!’

‘เข้าขากันอย่างกับคู่สร้างคู่สม ใช้คำนี้ได้เฉียบขาดจริง!’

…

พอร้องจบ หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็ส่งยิ้มขอบคุณให้เซียวหยาง

เขาพยักหน้ารับเบาๆ เป็นการตอบ

คอมเมนต์บนหน้าจอไลฟ์สตรีมเริ่มวิ่งรัว หลายคนบอกให้เซียวหยางร้องเพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ เดี่ยวๆ สักเพลง

นักศึกษาสาวจึงรีบบอกความต้องการของชาวเน็ตให้เขาทราบ

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์มองไปยังเซียวหยาง

เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวเริ่มมีแววจะโด่งดัง แต่โปรดิวเซอร์เพลงทุกคนไม่สามารถติดต่อผู้แต่งเพลงตัวจริงได้ อีกทั้งไม่มีซิงเกิลคุณภาพปล่อยออกมาในโลกออนไลน์ จึงทำให้เพลงนี้ยังไม่ถึงขั้นฮิตถล่มทลายจริงๆ เสียที

เธอเองก็หวังว่าเซียวหยางจะร้องเพลงจนมีชื่อเสียง พรสวรรค์จะได้เฉิดฉายออกมา

เซียวหยางได้ยินคำขอของชาวเน็ตที่ส่งต่อมา ในใจก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

เพลงนี้ดีจริงอยู่หรอก แต่ร้องซ้ำไปก็ไม่ได้ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมาใหม่อยู่ดี อีกอย่างคนส่วนใหญ่ในห้องไลฟ์นี้ก็เคยฟังเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวของเขามาก่อนแล้ว ถ้าร้องอีกรอบก็คงไม่มีประโยชน์กับเขาสักเท่าไร

สู้เอาอีกเพลงที่เตรียมไว้มาร้องน่าจะดีกว่า

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวหยางจึงเอ่ยขึ้นเรียบๆ ว่า “ร้องผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวซ้ำไปก็ไม่มีความหมายอะไร ฉันเอาเพลงที่แต่งเองอีกเพลงมาร้องให้ฟังดีกว่า”

ยังมีเพลงที่แต่งเองอีกเหรอ

เมื่อกี้เพิ่งดัดแปลงเพลงสดๆ แล้วตอนนี้ยังจะงัดเพลงแต่งเองออกมาอีกเพลงเนี่ยนะ

นี่มัน…เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์จริงๆ!

คนที่เคยฟังเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวมาก่อนต่างเริ่มตั้งตารอคอย

เขาจะนำเพลงแต่งเองแบบไหนมาให้ฟังกันนะ

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์เองก็รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

ตั้งแต่เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว มาจนถึงเพลงคนที่รักเป็นคนแรกที่เพิ่งดัดแปลงไปเมื่อครู่ ในสายตาของเธอ เซียวหยางกลายเป็นอัจฉริยะทางดนตรีไปเรียบร้อยแล้ว

…

เซียวหยางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“บนเส้นทางชีวิต ท้องทะเลและขุนเขาอันแสนโรแมนติก ดวงดาราพร่างพราว มักทำให้ผู้คนหลงใหลจนไม่อยากจากไป และซาบซึ้งจนน้ำตาไหลริน แต่เมื่อได้ผ่านพ้นดินแดนและสายน้ำมามากมาย ถึงได้ตระหนักว่า เส้นทางอันแสนธรรมดาที่ทอดยาวกว้างไกลสายนั้น ต่างหากคือสิ่งที่เราแสวงหา”

“ขอมอบเพลง ‘เส้นทางธรรมดา’ ให้กับทุกท่านครับ!”

เสียงคีย์บอร์ดไฟฟ้าท่วงทำนองช้าๆ ซึ้งๆ เริ่มบรรเลงขึ้น มอบความรู้สึกสงบสุขและผ่อนคลายให้แก่ผู้ฟัง

“ผู้ที่กำลังลังเลใจ ผู้ที่อยู่บนเส้นทาง เธอจะก้าวเดินต่อไปไหม เวีย, เวีย

สิ่งที่เปราะบาง ความหยิ่งทะนง นั่นก็เคยเป็นตัวฉันในอดีต

ความเดือดพล่าน ความกระวนกระวาย เธอจะมุ่งหน้าไปแห่งหนใด เวีย, เวีย

สิ่งที่ยังเป็นปริศนา ความเงียบงัน เรื่องราวนั้นเธอตั้งใจฟังอยู่จริงหรือ

ฉันเคยข้ามผ่านขุนเขาและท้องทะเล และเคยฝ่าผ่านผู้คนนับแสนล้าน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยครอบครอง พริบตาเดียวก็พลันสลายลับดั่งควัน

ฉันเคยผิดหวังและสิ้นหวัง สูญเสียทุกทิศทาง

จนกระทั่งได้มองเห็นความธรรมดา ว่าแท้จริงคือคำตอบเดียวที่มี…”