บทที่ 86 นับถอยหลังสู่ศึกใหญ่…

เซียวเยว่ยังมีลูกค้าต้องต้อนรับ หลังจากคุยเล่นกับเซียวหยางได้สักพักก็เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้เขานั่งอยู่คนเดียวในห้อง

ไหนๆ ก็นั่งว่างอยู่ เซียวหยางจึงลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง

…

พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

ตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้ เซียวหยางฝึกซ้อมทุกวัน ทักษะการวิ่งระยะสั้นเริ่มช่ำชองขึ้นเรื่อยๆ สมรรถภาพร่างกายด้านต่างๆ ก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ด้านนอกลู่วิ่ง อู๋เฟยเยว่ก้มมองนาฬิกาจับเวลา พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดีมาก 9.98 วินาที! เยี่ยม!"

วันสุดท้ายของการฝึกพิเศษ เซียวหยางสามารถคุมสถิติของตัวเองให้อยู่ใน 10 วินาทีได้อย่างมั่นคง แค่จุดนี้ก็ทำให้อู๋เฟยเยว่ในฐานะโค้ชปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง

ทีมมณฑลจะได้ยอดฝีมือที่วิ่งต่ำกว่า 10 วินาทีสักคน มันยากเย็นแค่ไหนกัน!

การแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนแห่งชาติรอบนี้ มีหวังถึง 80 เปอร์เซ็นต์!

เขากวักมือเรียกเซียวหยาง รอจนอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยว่า "วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการฝึกพิเศษแล้ว สถิตินายยอดเยี่ยมมาก ช่วงสองสามวันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน อีกสามวันพวกเราจะออกเดินทางไปแข่งที่ปักกิ่ง!"

เหลือเวลาอีกประมาณสิบวันก่อนถึงวันแข่งขัน การเดินทางไปล่วงหน้าก็เพื่อสร้างความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและสนาม รวมถึงเตรียมความพร้อมก่อนแข่งราวๆ หนึ่งสัปดาห์

ได้พักผ่อนสามวัน ก็ถือโอกาสนี้ทำเรื่องอื่นได้พอดี

อย่างเช่น ไปเก็บชั่วโมงฝึกสอบปฏิบัติท่าขับขี่ให้ครบ

"โค้ชอู๋ครับ ช่วงสามวันนี้ผมทำธุระส่วนตัวได้ตามสบายเลยใช่ไหมครับ"

อู๋เฟยเยว่ชะงักไปนิด ก่อนจะตอบว่า "ได้สิ…แต่ทางที่ดีอย่าเพ่นพ่านไปไหนซุ่มสี่ซุ่มห้า เดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้"

ช่วงสองสามวันนี้เขาต้องยื่นเอกสารการแข่งขัน ย่อมไม่มีเวลามาคอยดูแลนักกีฬาพวกนี้

จังหวะนั้นเฝิงฉีก็โผล่หน้าเข้ามา "เรื่องนี้โค้ชวางใจได้เลยครับ มีผมอยู่ด้วย รับรองดูมันให้อย่างดี!"

เฝิงฉีเป็นพวกเจนสนามตัวเก๋าของทีมมณฑลอยู่แล้ว

อู๋เฟยเยว่ส่งเสียงฮึ "ก็เพราะมีนายนี่แหละ ฉันถึงไม่วางใจ"

พูดจบก็หันไปมองเซียวหยาง "เวลาออกไปไหนก็ให้เฝิงฉีไปด้วย หมอนั่นรู้จักทุกที่ คุ้นเคยดีอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้ามีเวลาก็อย่าทิ้งการฝึกพื้นฐานล่ะ เอาละ ฉันกลับก่อนนะ"

พอโค้ชอู๋เดินจากไป เฝิงฉีก็หัวเราะหึๆ "หยุดสามวัน คิดไว้หรือยังว่าจะไปเที่ยวเล่นที่ไหน"

เซียวหยางยิ้ม "จะไปเที่ยวเล่นอะไรล่ะ ชั่วโมงฝึกสอบปฏิบัติท่าขับขี่ของฉันยังเป็นศูนย์อยู่เลย"

"สอบปฏิบัติท่าขับขี่เนี่ยนะ! เทพเซียว เรากำลังจะไปแข่งรายการใหญ่กันแล้วนะ ทำไมนายยังห่วงเรื่องใบขับขี่อยู่อีกเนี่ย"

เซียวหยางเหลือบมองอีกฝ่าย "ก็ยังดีกว่าไปเดินเตร็ดเตร่ไร้สาระแล้วกัน"

"เอ่อ…" เฝิงฉีถึงกับพูดไม่ออก

หลังจากทั้งคู่ช่วยกันขนอุปกรณ์กลับไป เฝิงฉีก็แกล้งดึงเซียวหยางไว้ ส่งสัญญาณให้เดินช้าลงหน่อย

"สิบกว่าวันมานี้นายไม่ยอมไปที่ลานกว้างเป็นเพื่อนฉันเลย วันนี้ต้องไปให้ได้นะ!"

จริงสิ ไม่ได้ไปลานกว้างมาสิบกว่าวันแล้ว

ค่าชื่อเสียงของเขาหลังผ่านการบ่มเพาะมาสิบกว่าวันก็ทรงตัวอยู่ที่ราวๆ หนึ่งแสน ตอนนี้อัตราการเติบโตน้อยมาก แทบจะเรียกได้ว่านิ่งสนิท

การไลฟ์สดมันช่วยได้จริงๆ

แต่วงการนี้ก็ไม่ได้หากินง่ายขนาดนั้น ไม่ใช่ว่ามีความสามารถแล้วจะดังได้เสมอไป มันต้องอาศัยการบริหารจัดการช่องในระยะยาวด้วย

ตอนนี้เซียวหยางไม่มีเวลามานั่งปั้นช่องตัวเองหรอก

ทว่า การอาศัยช่องคนอื่นมาช่วยเก็บเกี่ยวค่าชื่อเสียงก็เป็นความคิดที่ไม่เลว

เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ เห็นเซียวหยางยืนคิดนิ่งไป จึงรีบพูดต่อ "ผ่อนคลายไง ไปผ่อนคลายที่ไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ อีกอย่างตอนกลางคืนที่นั่นคึกคักจะตาย…ที่สำคัญที่สุดคือ วันนี้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ต้องเปิดไลฟ์แน่ๆ"

"แน่ๆ เหรอ นายรู้ได้ยังไง"

เฝิงฉียิ้มแป้น "เมื่อวานฉันดูไลฟ์ เธอคุยกับคนในห้องไลฟ์ไว้แล้วว่า วันนี้จะมาไลฟ์อีกแน่นอน"

เซียวหยางส่ายหน้าน้อยๆ ยิ้มพลางพูดว่า "เธอจะไลฟ์หรือไม่ไลฟ์มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ อย่าบอกนะว่าฉันต้องถ่อไปดูเธอแบบนายด้วย"

เฝิงฉีตบหน้าผากตัวเองอย่างจนใจ "โธ่ เทพเซียว แค่ไปเดินเล่นสักพักเอง มันจะอะไรนักหนา หรือว่านายเป็นโรคกลัวผู้หญิง ถึงไม่กล้าไปเจอหน้าเธอ"

ให้ตายสิ เล่นใช้แผนยั่วยุกันเลยเรอะ

เซียวหยางย่อมไม่หลงกล "ไม่ไป นายจะมองว่าฉันเป็นโรคกลัวอะไรนั่นก็ตามใจเลย"

เฝิงฉียังคงไม่ยอมแพ้ ตื๊อชวนไม่เลิกรา

สุดท้ายเซียวหยางปฏิเสธไม่ไหว ได้แต่พยักหน้าตอบตกลงไปอย่างช่วยไม่ได้

…

พอกลับไปอาบน้ำ กินข้าวเสร็จสรรพ เฝิงฉีก็รีบร้อนมาเคาะประตูเรียกถึงหน้าห้อง

"ฟ้ามืดแล้วนะ ทำไมนายยังไม่ขยับอีก"

เซียวหยางยิ้มแห้ง "นายต้องให้เวลาฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยสิ"

…

รอจนเฝิงฉีเดินออกไป เซียวหยางก็เปิดเมนูแลกเพลงขึ้นมาทันที

ในเมื่อหลัวเสวี่ยเอ๋อร์เปิดไลฟ์ พอเขาไปถึงก็คงไม่พ้นโดนลากไปร้องเพลงแน่ๆ เช่นนั้นก็ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อย

ตอนนี้เขามีสกิลเสียงร้องเพลงขั้นกลางแล้ว แทบจะคุมเพลงได้เกือบทุกแนว

เวลาเลือกเพลงจึงไม่มีข้อจำกัดอะไร

ทันใดนั้น เสียงเร่งของเฝิงฉีก็ดังมาจากด้านนอก

"ฉันว่านะเทพเซียว แค่เปลี่ยนเสื้อผ้านี่ต้องรอให้ถึงเช้าเลยไหมเนี่ย"

"เดี๋ยวเดียวเสร็จแล้ว!"

เซียวหยางเลือกมาเพลงหนึ่ง จากนั้นก็เปิดประตูเดินออกไป

…

ตลอดทาง เฝิงฉีรู้สึกว่าเซียวหยางเดินช้ามาก พอหันกลับไปดูก็เห็นอีกฝ่ายก้มหน้ากดมือถืออยู่

หลายวันมานี้เพิ่งเคยเห็นเซียวหยางเดินไปเล่นมือถือไปเป็นครั้งแรก จึงชะโงกหน้าเข้าไปถาม "ทำอะไรอยู่น่ะ เดินไปยังจะเล่นอีก"

เซียวหยางเงยหน้าขึ้น ยิ้มพลางบอกว่า "เปล่าหรอก แต่งเพลงใหม่ออกมาเพลงหนึ่ง กำลังลงทะเบียนลิขสิทธิ์อยู่นี่ไง"

เฝิงฉีชะงักไป "คราวก่อนที่นายไปก็มีเพลงแต่งเองเพลงหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ คราวนี้ยังมีอีกเหรอเนี่ย"

"แต่งเพลงเองมันจะไปยากอะไร แค่รู้วิธีแต่งทำนอง ใส่เนื้อร้องเข้าไปส่งๆ ก็เสร็จแล้วไม่ใช่หรือไง"

เฝิงฉีฟังแล้วรู้สึกเหมือนจะเข้าท่า แต่พอคิดดูดีๆ มันไม่เข้าท่าเอาซะเลย

"มันง่ายอย่างที่นายว่าจริงเหรอวะ"

"ก็ง่ายแค่นี้แหละ"

เฝิงฉีเริ่มได้สติ กระทืบเท้าทีหนึ่ง "เกือบเชื่อแล้วไหมล่ะ ถ้ามันง่ายขนาดที่นายว่า ป่านนี้เพลงคงเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมืองไปหมด ใครๆ ก็คงเป็นอัจฉริยะทางดนตรีกันหมดแล้ว!"

เซียวหยางยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไร พลางก้มหน้ากดยืนยันในมือถือต่อ

…

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์นั่งอยู่หน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้า กำลังร้องเพลงเก่าสุดคลาสสิกเพลงหนึ่ง

เพลงเก่าเพลงนี้เพิ่งกลับมาฮิตอีกครั้งเพราะมีนักร้องนำไปร้องในรายการวาไรตี้เมื่อไม่นานมานี้

ชื่อเพลงว่า ‘รักคนแรก’

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์หน้าตาสะสวยน้ำเสียงหวานใส เพลงที่ร้องออกมาจึงไพเราะน่าฟังมาก

เฝิงฉีที่ยืนอยู่หลังฝูงชนฟังจนเคลิบเคลิ้ม ส่วนเซียวหยางกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

เพลงนี้ฟังดูคล้ายกับเพลงหนึ่งในรายการแลกเปลี่ยนของเขาอยู่เหมือนกัน

ทว่าไม่ว่าจะเป็นท่วงทำนองหรือเนื้อร้อง มันยังขาดอะไรไปนิดหน่อย

เซียวหยางใช้ค่าชื่อเสียงไปหนึ่งพันแต้ม แลกเพลงจากอีกโลกหนึ่งออกมา

‘คนที่รักเป็นคนแรก’

โน้ตเพลงและเนื้อร้องของเพลงนี้พลันปรากฏขึ้นในหัวทันที

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันก็พบว่าทั้งสองเพลงมีความคล้ายคลึงกันจริงๆ

แต่เพลงที่เขาแลกออกมานั้น ให้ความรู้สึกที่สดใสมีชีวิตชีวามากกว่า และจังหวะก็ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์คนนี้ก็ถือว่านิสัยใช้ได้ คราวก่อนก็อุตส่าห์มาขอโทษเขาเอง แถมยังบอกเรื่องข้อความหลังไมค์อย่างตรงไปตรงมาอีก…

เพลงที่เขาแลกมานี้มีความคล้ายกับเพลงที่เธอกำลังร้องอยู่มาก ในโลกนี้คงยังไม่มีลิขสิทธิ์แน่นอน ยกให้เธอไปก็นับว่าไม่เลวเหมือนกัน