บทที่ 85 ทุกอย่างราบรื่น

เมื่อเห็นว่าเซียวหยางมีท่าทีมุ่งมั่นแน่วแน่ อู๋เฟยเยว่ก็พูดอะไรไม่ออก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมตกลง "ใบลาครั้งนี้ฉันอนุมัติให้ แต่วันแข่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว ระวังเรื่องความปลอดภัยด้วยล่ะ"

เซียวหยางยิ้มพลางพยักหน้า "รับทราบครับ โค้ช บ๊ายบายครับ"

พูดจบเขาก็โบกมือแล้วเดินออกไป

อู๋เฟยเยว่มองตามแผ่นหลังของเซียวหยางพลางยิ้มขำ

พอหันกลับมาก็มองไปยังพวกเฝิงฉี "พวกนายมัวยืนเหม่ออะไรกันอยู่ รีบเก็บของสิ!"

…

‘เช็กอิน’

‘ได้รับค่าชื่อเสียง +5,000’

ค่าชื่อเสียง 80,000 แต้มก่อนหน้านี้พุ่งทะยานเป็น 85,000 แต้มทันที

สกิลวิ่งเร็วเลื่อนขึ้นเป็นขั้นสูงแล้ว ถ้าอยากจะก้าวหน้าไปอีกขั้นก็ต้องใช้ค่าชื่อเสียงถึงหนึ่งล้านแต้ม

ค่าชื่อเสียงตั้งหนึ่งล้านแต้ม ในระยะเวลาอันสั้นนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ตอนนี้ เขาสามารถอัปเกรดสกิลอีกสองอย่างของตัวเองได้

ใช้ค่าชื่อเสียง 10,000 แต้ม ความเชี่ยวชาญการขับขี่ขั้นต้นก็กลายเป็นความเชี่ยวชาญการขับขี่ขั้นกลางทันที

ความเชี่ยวชาญการขับขี่ขั้นกลาง: มีทักษะการขับขี่อันช่ำชอง สามารถควบคุมยานพาหนะได้แทบทุกประเภท

เสียงร้องเพลงขั้นกลาง: ทักษะการร้องระดับปรมาจารย์ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยเสน่ห์ดึงดูด จัดการบทเพลงได้แทบทุกรูปแบบอย่างง่ายดาย

สองสกิลใช้ไป 20,000 แต้ม

85,000 แต้มจึงเหลืออยู่ 65,000 แต้ม

เซียวหยางตื่นนอนด้วยความกระปรี้กระเปร่าและเริ่มออกกำลังกายยามเช้า

…

บนลู่วิ่ง

เฝิงฉีเอ่ยถาม "นายจะไปสอบข้อเขียนใบขับขี่เหรอ"

"ใช่แล้ว"

เฝิงฉียิ้มแล้วพูดว่า "เทพเซียว นายวิ่งทะลุสิบวินาทีได้แล้ว จะเอาใบขับขี่ไปทำไมอีก ร้อยกิโลเมตรซัดหมั่นโถวแค่สิบลูก มันไม่คุ้มกว่าเหรอ"

มุกตลกนี้ทำเอาเซียวหยางหลุดขำออกมาทันที

"ร้อยกิโลเมตรซัดหมั่นโถวสิบลูกนั่นมันพวกนายที่วิ่งระยะไกลต่างหากเล่า"

เขาหยุดฝีเท้า หยิบผ้าขนหนูบนไหล่ขึ้นมาซับเหงื่อบนหน้าผาก

"นายรอซ้อมไปเถอะ ฉันไปก่อนล่ะ"

เฝิงฉีโบกมือ "เออๆ ขอให้สอบผ่านฉลุยนะ"

…

ตอนที่เซียวหยางมาถึงโรงเรียนสอนขับรถ มีนักเรียนสิบกว่าคนกำลังยืนคุยรอคิวอยู่หน้าประตูแล้ว

คนพวกนี้ล้วนเป็นนักเรียนที่มาสอบข้อเขียนทั้งสิ้น

เนื่องจากต่างคนต่างไม่ค่อยรู้จักกัน บทสนทนาจึงค่อนข้างกร่อย

"ฉันนั่งอ่านคู่มือสอบใบขับขี่มาสิบกว่าวันจนหัวจะระเบิดแล้ว ไม่รู้ว่ารอบนี้จะสอบผ่านไหม"

"ใครบ้างล่ะจะไม่เป็นแบบนั้น ถ้าตอนเรียนหนังสือขยันได้ขนาดนี้ ป่านนี้ฉันคงสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำไปแล้ว"

ชายหนุ่มรูปร่างไม่สูงนักคนหนึ่งสวมแว่นตา ดูท่าทางสุภาพเรียบร้อยหันมามองเซียวหยาง "พี่ชาย เพิ่งมาสอบข้อเขียนครั้งแรกเหรอ"

เซียวหยางพยักหน้าตอบ "ใช่ครับ ครั้งแรก…แล้วคุณล่ะ"

ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ "ฉันน่ะ ครั้งที่สามแล้ว"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ชายหนุ่มก็ดูเหมือนมีความทุกข์อัดแน่นเต็มอก

"ข้อเขียนนี่ฉันอ่านมาสองเดือนแล้ว ทุกครั้งก็รู้สึกว่าไม่มีปัญหา แต่ดันสอบไม่ผ่านสักที มันแปลกชะมัด"

"ครั้งแรกน่ะเพราะตื่นเต้นเกินไป เผลอกดส่งข้อสอบก่อนเวลา…เสียดายแทบแย่…"

เมื่อต้องมาฟังคนแปลกหน้าระบายความในใจ เซียวหยางก็รู้สึกจนใจจริงๆ

ยังดีที่ในตอนนั้น เจ้าหน้าที่ของโรงเรียนสอนขับรถเดินออกมาพอดี

หลังจากตรวจนับจำนวนคนเรียบร้อย รถบัสขนาดเล็กคันหนึ่งก็ขับพาพวกเขาออกจากโรงเรียนสอนขับรถ

…

การสอบข้อเขียนจัดขึ้นในห้องสอบของสนามสอบที่ทางการกำหนดไว้

เนื่องจากเป็นการสอบแบบแบ่งรอบ จึงต้องรอเข้าห้องสอบ

เซียวหยางยืนรออยู่ข้างนอกราวสองชั่วโมงถึงจะได้คิวของตัวเอง

เขาเดินไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ตามหมายเลขประจำตัว เมื่อบันทึกข้อมูลตัวตนเสร็จแล้ว หน้าจอก็แสดงข้อสอบขึ้นมา

ทั้งหมดเป็นข้อสอบปรนัย ซึ่งสำหรับเซียวหยางที่มีความจำขั้นเทพแล้ว มันง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก

ตั้งแต่เริ่มกรอกข้อมูล นั่งลง แล้วทำข้อสอบจนเสร็จหมดทุกข้อ เซียวหยางใช้เวลาไปไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

ในขณะที่คนอื่นยังคงทำข้อสอบด้วยความตึงเครียด เซียวหยางก็กดปุ่มส่งคำตอบเรียบร้อยแล้ว

เสียง ‘ติ๊ง’ ดังขึ้นกลางห้องสอบอันกว้างขวาง

‘เครื่องหมายเลขห้าสิบสี่ เซียวหยาง หนึ่งร้อยคะแนน สอบผ่าน’

หนึ่งร้อยคะแนนก็คือคะแนนเต็ม

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของใครหลายคน เซียวหยางเดินตัวปลิวออกมาข้างนอกอย่างสบายอารมณ์

เจ้าหน้าที่โรงเรียนสอนขับรถที่ยืนเฝ้าอยู่นอกรั้วเหลือบเห็นเซียวหยางในแวบแรก

"ทำไมออกมาเร็วนักล่ะ มือไปโดนปุ่มส่งเหรอ"

เซียวหยางยิ้ม "เปล่าครับ ผ่านแล้ว"

พูดจบเขาก็ชูใบรายงานผลคะแนนในมือให้ดู

บนนั้นแสดงคะแนนเต็มหนึ่งร้อย

ทำเอาเจ้าหน้าที่โรงเรียนสอนขับรถถึงกับอึ้งไป

คนสอบได้คะแนนเต็มก็มีอยู่เรื่อยๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่ที่ออกมาได้เร็วขนาดนี้แถมยังได้คะแนนเต็มอีกต่างหาก…

สงสัยคงเป็นพวกเด็กหัวกะทิอะไรทำนองนั้นแน่ๆ!

"ผ่านก็ดีแล้ว ช่วงนี้ถ้ามีเวลาว่างก็มาฝึกขับรถที่โรงเรียนได้นะ ต้องเก็บชั่วโมงฝึกให้ครบก่อนถึงจะไปสอบปฏิบัติท่าขับขี่ได้ ยังไงก็จัดสรรเวลาเอาแล้วกัน"

เซียวหยางพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"

โรงเรียนสอนขับรถก็แบบนี้ มีหน้าที่แค่รับมาส่งสอบ แต่ขากลับต้องหาทางกลับเอง

…

จากตรงนี้ไปที่ทำงานของพี่สาวถือว่าค่อนข้างใกล้ทีเดียว

ตอนบ่ายเซียวหยางไม่มีธุระอะไร จึงคิดจะแวะไปที่บริษัทของเธอสักหน่อย

แน่นอนว่ายังต้องโทรบอกล่วงหน้าเสียก่อน จะได้รู้ว่าตัวเธออยู่ที่บริษัทหรือที่ห้องแล็บกันแน่

โทรศัพท์ถูกกดรับอย่างรวดเร็ว

คุยกันไม่กี่ประโยคก็วางสาย จากนั้นเขาก็โบกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังบริษัท

…

"นายไม่ได้อยู่ที่ทีมมณฑลหรอกเหรอ ทำไมวันนี้ถึงมีเวลาแวะมาได้ล่ะ"

เซียวหยางนั่งลงตรงข้าม "ผมสมัครเรียนขับรถไว้น่ะ วันนี้มาสอบข้อเขียน สอบเสร็จก็เลยแวะมาหาพี่"

"จริงสิ การทดลองคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"

เซียวเยว่ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว น้ำเสียงผ่อนคลายอย่างยิ่ง "งานวิจัยและพัฒนาเสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้กำลังเริ่มตระเวนหาโรงงาน พอหาได้เมื่อไหร่ ทั้งบริษัทและห้องแล็บนี้ก็จะปิดตัวลง"

ถึงเวลานั้นทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางและเริ่มทำกำไร

เซียวหยางยิ้มพลางพยักหน้า "ยินดีด้วยครับ" แล้วพูดหยอกต่อว่า "แล้วข้าวที่พี่สัญญาว่าจะเลี้ยงผมน่ะ เมื่อไหร่จะพาไปกินล่ะ"

"เจ้าเด็กแสบ ยังจำได้อยู่อีกนะ คราวก่อนนายช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้ฉัน มื้อนี้ไม่เบี้ยวนายหรอกน่า!"

"วันนี้เลยเป็นไง โรงแรมห้าดาว นายสั่งได้ตามสบายเลย"

ดูท่าทางเริ่มจะมีเงินถุงเงินถังขึ้นมาจริงๆ แล้วสินะ เซียวหยางยิ้ม "ติดไว้ก่อนเถอะครับ อีกเดี๋ยวผมมีแข่ง กินซี้ซั้วข้างนอกไม่ได้ ไว้รอแข่งเสร็จก่อนเถอะ พี่เตรียมตัวโดนผมฟันเละได้เลย"

"มีแข่ง? แข่งอะไรกัน"

"การแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนแห่งชาติ วิ่ง 100 เมตรกับ 200 เมตรครับ"

เซียวเยว่มองสำรวจเซียวหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า "นายเพิ่งจะเข้าทีมมณฑลไปไม่ใช่เหรอ จะได้ลงแข่งได้ยังไง ไม่ใช่ว่าไปช่วยเขายกน้ำชงชาหรอกนะ"

การที่เด็ก ม.6 ได้เข้าทีมมณฑลก็ทำเอาเธอประหลาดใจมากพอแล้ว ตอนนี้ยังบอกว่าจะได้ไปแข่งการแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนแห่งชาติอีกเนี่ยนะ

การแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนแห่งชาตินี่มันระดับไหนกัน

นั่นเรียกได้ว่าเป็นการแข่งขันที่เป็นทางการ เข้มงวด และทรงเกียรติที่สุดในระดับประเทศ ในแต่ละปีมีนักกีฬาทีมชาติจำนวนไม่น้อยที่ได้รับคัดเลือกมาจากรายการนี้นี่แหละ

ดูท่าทางมองข้ามหัวกันแบบนี้ ชัดเจนเลยว่าเป็นพี่สาวแท้ๆ ชัวร์ป้าบ

เซียวหยางลูบคางตัวเอง "ยกน้ำชงชาอะไรกัน ผมเป็นตัวเต็งวิ่งระยะสั้นเชียวนะ ระดับตัวท็อปที่สุดของทีมมณฑลเลยต่างหาก!"

เซียวเยว่เบะปาก "นายน่ะนะ ขี้โม้ล่ะสิไม่ว่า!"

เซียวหยางยักไหล่ "โม้หรือไม่โม้ อีกสองสามวันพี่รอดูทีวีก็รู้แล้ว ถึงเวลาดูผมแข่ง อย่าตกใจจนอ้าปากค้างแล้วกัน"

เซียวเยว่หัวเราะคิกคัก "ได้เลย ฉันดูแน่ ถึงเวลานั้นจะคอยดูผลงานนาย ว่ากำลังขี้โม้อยู่หรือเปล่า"