บทที่ 84 9.99 วินาที แค่น้ำจิ้มลองฝีมือ

เซียวหยางหัวเราะ “ตอนที่คนพวกนั้นส่งข้อความมา มีเสนอราคากันบ้างไหม”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ชะงักไปนิด “มีค่ะ มีคนหนึ่งเสนอมาสองหมื่นหยวน”

เงินแค่สองหมื่นหยวนก็คิดจะฮุบเพลงที่แต่งเอง แถมใครมีตาดูก็รู้ว่ามีแววดังระเบิด

คนคนนี้คงคิดว่าเขาเป็นพวกหน้าใหม่ไม่ประสีประสาจริงๆ สินะ

ยังไม่ทันที่เซียวหยางจะเอ่ยปาก หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “แต่ฉันปฏิเสธไปแล้วล่ะ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยกมือสองข้างประกบกันแล้วพูดต่อ “เพลงนี้ดีมาก มีแววดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน มูลค่าของมันไม่ใช่สิ่งที่เงินสองหมื่นหยวนจะมาตีค่าได้หรอก เพราะงั้น…ฉันเลยปฏิเสธแทนเธอไปแล้วน่ะ”

พูดจบ ดวงตากลมโตคู่งามก็จับจ้องมองเซียวหยาง

เธออยากดูปฏิกิริยาของเขา

สิ่งที่ทำให้เธอโล่งอกก็คือ สีหน้าของเซียวหยางเรียบนิ่งสนิท ไม่มีแววเสียดายหรือร้อนรนให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

“ปฏิเสธไปน่ะดีแล้ว เพลงของฉันไม่ขายหรอก”

ทุกๆ เพลงสามารถสร้างค่าชื่อเสียงให้เขาได้ แล้วค่าชื่อเสียงคืออะไร มันคือรากฐานในการอัปเกรดความสามารถของเขาอย่างต่อเนื่องต่างหาก

อย่าว่าแต่สองหมื่นเลย ต่อให้เป็นสองแสนหรือสองล้าน สำหรับเขาในตอนนี้ก็เทียบกันไม่ได้ทั้งนั้น

เซียวหยางยิ้มอย่างสบายๆ “แต่เรื่องนี้คงทำให้เธอลำบากไม่น้อยเลยสิ เพราะยังไงนั่นก็เป็นช่องไลฟ์ของเธอ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มบางๆ “ไม่ลำบากอะไรหรอกค่ะ แค่ก้มดูมือถือแวบเดียวเอง”

…

เฝิงฉีเดินมาตามทางคนเดียวพลางบ่นพึมพำเสียงเบา

“อุตส่าห์ไปดูไลฟ์ กะว่าจะได้กระชุ่มกระชวยใจ นานๆ ทีจะมีดาวมหาวิทยาลัยเดินเข้ามาทัก ที่ไหนได้ ดันมาขอเบอร์เซียวหยางซะงั้น”

“นึกถึงตัวฉัน เฝิงฉีคนนี้ก็เป็นนักกีฬาตัวจริงเสียงจริงที่ทั้งสดใสร่าเริงแท้ๆ แต่กลับ…น่าขายหน้าชะมัด!”

จู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า

ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุดหน้าอาคารกีฬา มีชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังยืนคุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่

เฝิงฉีกระทืบเท้าลงพื้นทันที

“ไอ้หมอนี่แสบนักนะ! ปากบอกไม่ชอบดูสาวสวย ที่ไหนได้ ล่อพามาถึงอาคารกีฬาเลย!”

เขากัดฟันกรอด “ยอมรับเลยว่าอิจฉาโว้ย!”

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้าไป ก็เห็นเซียวหยางยิ้มบางๆ พลางโบกมือแล้วหันหลังเดินกลับเข้าอาคารกีฬา ทิ้งให้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างนอกคนเดียว ดูเคว้งคว้างไม่น้อย

นี่มัน…

บ้าเอ๊ย โอกาสทองแท้ๆ เอ็งไม่คิดจะชวนเดินเล่นใต้แสงจันทร์ก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับปล่อยดาวมหาวิทยาลัยยืนตากลมอยู่คนเดียว ถ้าเป็นฉันละก็นะ…

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์หันกลับมาเห็นเฝิงฉีเดินเข้ามาใกล้พอดี เธอจึงผงกศีรษะทักทายอย่างสุภาพ

เฝิงฉียกมือขึ้นโบกทักทายตอบ

จังหวะนั้นเหยาถงก็เดินมาข้างกายหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ “เป็นไงบ้าง คุยอะไรกันเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่บอกเรื่องที่มีคนทักข้อความมาน่ะ”

ทั้งสองคุยกันพลางเดินห่างออกไป

เฝิงฉีมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองทางอาคารกีฬา

จากนั้นจึงเดินเข้าอาคารกีฬาไป

…

เซียวหยางเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่ทันไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“เข้ามาสิ”

ตัวยังไม่ทันก้าวเข้ามา แต่เสียงลอยมาก่อนแล้ว

“เมื่อกี้ฉันเห็นหมดแล้วนะโว้ย!”

เซียวหยางหัวเราะ “นายเห็นอะไร”

“ฉันเห็น…” เฝิงฉีชะงักไปนิด แล้วทิ้งตัวลงนั่งคร่อมเก้าอี้กลับหลัง “ฉันรู้สึกว่าความฝันของฉันพังทลายหมดแล้วว่ะ”

เซียวหยางไม่สนใจ หันกลับไปนั่งบนเตียงแล้วจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งๆ

เฝิงฉียกมือเกาหัว “พ่อหนุ่ม ได้แลกคอนแทกต์ไว้บ้างไหมเนี่ย”

เซียวหยางนอนตะแคงอยู่บนเตียง เอามือเท้าศีรษะไว้ “ก็มีเบอร์โทรอยู่หรอก”

“งั้นนายต้องรีบคว้าโอกาสไว้นะโว้ย” พูดจบก็ขยิบตาหลุกหลิกใส่

เซียวหยางหัวเราะพลางด่า “คว้าโอกาสบ้าบออะไร ในหัวมีแต่เรื่องพรรค์นี้หรือไง รีบไสหัวไปได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องซ้อมอีก ฉันจะนอนแล้ว”

เฝิงฉีลุกขึ้นยืนอย่างจ๋อยๆ “หลัวเสวี่ยเอ๋อร์หน้าตาน่ารักจะตาย…”

พอลับหลังอีกฝ่าย เซียวหยางก็ลุกขึ้นไปปิดไฟ

เมื่อวานนี้ค่าชื่อเสียงอยู่ที่ 63,000 ส่วนวันนี้พุ่งขึ้นมาแตะเจ็ดหมื่นห้าพันกว่าแล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือภายในเวลาแค่วันเดียว เพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ ยังคงเป็นกระแสต่อเนื่อง และโกยค่าชื่อเสียงให้เขาเพิ่มขึ้นมาอีกหมื่นสองพันกว่าแต้ม

แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่คงรู้สึกแค่ว่าเพลงนี้เพราะดี แต่ไม่ได้สืบสาวต่อว่าใครเป็นคนร้อง ไม่อย่างนั้นยอดต้องพุ่งกระฉูดกว่านี้แน่ๆ

…

‘ได้รับ การ์ดโชคร้าย’

การ์ดโชคร้าย: ไอเทมใช้แล้วทิ้ง สามารถใช้กับเป้าหมายใดก็ได้ หลังจากใช้งาน ภายใน 5 นาทีถัดไป ค่าโชคของเป้าหมายจะดิ่งลงเหว มีแต่ความซวยคอยเกาะติด

การ์ดโชคร้ายงั้นเหรอ

ตอนนี้ในกระเป๋ามิติยังมีการ์ดโชคดีเก็บไว้อยู่ใบหนึ่ง

ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อนแล้วกัน

…

ยามพลบค่ำ

ณ ลานกรีฑา

ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความหวังของคนหลายคน เซียวหยางวิ่งพุ่งทะยานผ่านเส้นชัยไป

ตัวเลขบนอุปกรณ์จับเวลาหยุดนิ่งลงทันที

อู๋เฟยเยว่จ้องมองอุปกรณ์จับเวลาตาไม่กะพริบ ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี

9 วินาที 99!

ทะลุเข้าสู่ระดับต่ำกว่า 10 วินาทีแล้ว!

ต่ำกว่า 10 วินาทีจริงๆ ด้วย!

10 วินาทีคือเส้นแบ่งคัดกรองของการวิ่ง 100 เมตร นักวิ่งระยะสั้นที่ทำเวลาต่ำกว่า 10 วินาทีได้ถึงจะถือเป็นยอดหัวกะทิของจริง

และเซียวหยางก็สามารถทลายขีดจำกัด 10 วินาทีลงได้แล้วจริงๆ

ในพริบตานั้น อู๋เฟยเยว่รู้สึกภาคภูมิใจในฐานะผู้ค้นพบเพชรในตมขึ้นมาอย่างเปี่ยมล้น

ม้าพันลี้ตัวนี้ เป็นเขาเองที่ค้นพบมัน!

…

พวกเฝิงฉีที่ยืนดูอยู่ต่างก็อ้าปากค้างจนโง่งมไปตามๆ กัน

นี่มันเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่วันเองนะ กลับวิ่งทะลุเข้าสู่ระดับต่ำกว่า 10 วินาทีได้จริงๆ แล้วเหรอเนี่ย

ไหนใครเคยบอกว่าการที่นักวิ่งระยะสั้นจะทลายขีดจำกัดตัวเองมันยากเย็นเข็ญใจแสนสาหัสไงล่ะ

ทำไมพอมาอยู่บนตัวเซียวหยาง มันถึงให้ความรู้สึกเหมือน…อยากจะทะลวงขีดจำกัดเมื่อไหร่ก็ทำได้ตามใจชอบแบบนี้ฟะ

เฝิงฉีเปิดตารางบันทึกสถิติในมือออกดู

วันแรก 10 วินาที 11

วันที่สอง 10 วินาที 12

วันที่สาม 10 วินาที 03

วันที่สี่ 10 วินาที 05

วันที่ห้า 10 วินาที 03

วันที่หก 10 วินาที 01

วันที่เจ็ด…เฝิงฉีจรดปากกาเขียนลงไป 9 วินาที 99

พอดูแบบนี้แล้ว เหมือนกับว่าหมอนี่ไม่มีเพดานขีดจำกัดเลยสักนิด

อัจฉริยะของแท้เลยนี่หว่า!

นักกีฬาคนอื่นๆ ต่างก็ยอมรับนับถือจากใจจริง

วิ่ง 100 เมตรในทีมมณฑลมีคนที่ทำเวลาได้ต่ำกว่า 10 วินาที นี่มันข่าวใหญ่ระดับสะเทือนวงการชัดๆ!

…

เซียวหยางเหลือบมองอุปกรณ์จับเวลา

9 วินาที 99

ก็ไม่เลว แต่ยังไม่ใช่ขีดจำกัดสูงสุดของเขาอยู่ดี

เอาเป็นว่าช่วงนี้คงตัวเลขไว้แถวๆ นี้ไปก่อน ไว้รอถึงเวลาลงแข่งจริงค่อยว่ากัน…

อู๋เฟยเยว่เดินเข้ามา ใบหน้ายิ้มกริ่มจนแทบปริ

“สุดยอดมาก 9 วินาที 99!”

“โค้ชสอนมาดีครับ”

ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มของอู๋เฟยเยว่ก็ยิ่งบานแฉ่งขึ้นไปอีก

“ฉันก็แค่ทำหน้าที่ในส่วนของโค้ชเท่านั้นแหละ เธอต่างหากที่มีพรสวรรค์แถมยังขยันซ้อม!”

หลังจากเยินยอกันไปมาอยู่สองสามประโยค อู๋เฟยเยว่ก็ยิ้มพลางพูดว่า “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ กลางคืนก็ระวังอย่าให้เป็นหวัดล่ะ”

ตอนที่เซียวหยางกำลังจะเดินจากไป จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“จริงสิครับโค้ชอู๋ พรุ่งนี้ผมต้องไปสอบใบขับขี่ภาคทฤษฎี เลยอยากจะขอลาหยุดสักวัน…”

อู๋เฟยเยว่ชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะเจื่อนๆ “ตอนนี้เธอกำลังพัฒนาแบบก้าวกระโดด ควรจะเร่งฟิตซ้อมให้เต็มที่ เรื่องใบขับขี่น่ะเลื่อนออกไปก่อนก็ได้นี่”

วิ่งได้ต่ำกว่า 10 วินาทีแล้วเชียวนะ!

ไอ้การวิ่งต่ำกว่า 10 วินาทีนี่มันยากขนาดไหน สำคัญขนาดไหนกัน!

ตลอดชีวิตการเป็นโค้ชยี่สิบปีของฉัน เพิ่งจะปั้นนักกีฬาที่วิ่งทะลุ 10 วินาทีออกมาได้แค่คนเดียวคือเธอนี่แหละ

ด้วยสถิติระดับนี้ ตอนนี้จะติดทีมชาติก็ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

ประตูทีมชาติกำลังค่อยๆ แง้มเปิดรับเธออยู่แท้ๆ ยังจะไปสอบใบขับขี่อะไรกันอีก!

เซียวหยางส่ายหน้า “ผมนัดคิวไว้แล้วครับ อีกอย่างซ้อมหนักต่อเนื่องมาตั้งสัปดาห์เต็มๆ ผมก็ต้องมีช่วงผ่อนคลายพักเบรกบ้างเหมือนกัน…”