บทที่ 83 ดาวมหาวิทยาลัยมาหา

เฝิงฉีนั่งกลับหลังหันคร่อมเก้าอี้ สองมือพาดพนักพิงไว้ “นี่พวก เดี๋ยวออกไปข้างนอกไหม”

เซียวหยางลุกขึ้นนั่ง พลางหัวเราะ “ทำไม อยากไปส่องสาวอีกล่ะสิ”

“มันแน่อยู่แล้วสิ ได้ดูตาสดชื่นทุกวัน จิตใจมันชุ่มชื่นเบิกบาน…”

เซียวหยางล้มตัวลงนอนอีกรอบ “นั่นมันนาย ฉันไม่ได้อินเบอร์นั้นสักหน่อย”

พอเห็นเซียวหยางนอนลงไปอีก เฝิงฉีก็บ่นอุบอิบขึ้นมาประโยคหนึ่ง “นั่นเพราะนายยังไม่ถึงวัยพี่แกไง…”

เซียวหยางหยิบคู่มือสอบใบขับขี่ข้างตัวมาตบแปะๆ “ไม่ไป ไม่ไป เอาเวลามาอ่านคู่มือสอบใบขับขี่ให้จบ มีประโยชน์กว่าตั้งเยอะ นายไปคนเดียวเถอะ”

เฝิงฉีจนปัญญา ลุกออกจากเก้าอี้ “เออๆ ฉันไปคนเดียวก็ได้วะ พอใจยัง”

พูดจบก็เตรียมเดินออกจากห้อง พอถึงหน้าประตูก็ยังหันกลับมาเหล่ดูอีกรอบ แต่พอเห็นเซียวหยางไม่มีทีท่าว่าจะออกไปจริงๆ ถึงได้ส่ายหัวแล้วเดินจากไป

…

เฝิงฉีนั่งอยู่ตรงขั้นบันได

เวลาประมาณนี้ของทุกวัน หลัวเสวี่ยเอ๋อร์น่าจะเริ่มเตรียมไลฟ์สดแล้ว แต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน

“วันนี้ไม่มางั้นเหรอ”

จังหวะที่เขาลุกขึ้นเตรียมจะเดินกลับ…

“สวัสดีค่ะ”

เขาหันขวับไปมอง ก็คือหลัวเสวี่ยเอ๋อร์กับเหยาถงนั่นเอง

พระเจ้าช่วย เธอทักฉันก่อนด้วย!

สวรรค์ พระแม่ธรณี องค์พระยูไล โอมมะลึกกึ๊กกั๋ย ฤดูใบไม้ผลิของฉันจะมาถึงแล้วใช่ไหมเนี่ย!

ด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของเฝิงฉีถึงกับแดงระเรื่อขึ้นมา

“สวัสดีครับ”

ทว่าประโยคถัดมา กลับทำลายความเพ้อฝันอันงดงามของเขาจนแหลกละเอียด

“เอ่อ… เซียวหยางไม่ได้มาด้วยกันเหรอคะ”

คำแรกทักสวัสดี คำที่สองก็ถามหาเซียวหยาง ชัดเจนเลยว่าตั้งใจมาหาหมอนั่น

เฝิงฉีฝืนยิ้มแห้งๆ “เซียวหยางเหรอครับ เขาไม่ได้ออกมาน่ะ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าน้อยๆ “แล้วคุณมีเบอร์โทรศัพท์ของเขาไหมคะ พอดีเมื่อวานเพื่อนฉันพูดจาเสียมารยาทไปหน่อย ก็เลยอยากจะขอโทษน่ะค่ะ แล้วก็มีเรื่องอื่นด้วยอีกนิดหน่อย”

ในพริบตานั้น เฝิงฉีรู้สึกเหมือนหัวใจแห้งเหี่ยวเฉาตายไปในทันที

คนหน้าตาดีนี่มันต่างกันจริงๆ ถึงขนาดมีสาวสวยมาขอเบอร์โทรศัพท์ด้วยตัวเองเลย

ช่างเถอะ ถือว่าช่วยสงเคราะห์ทำบุญทำทานก็แล้วกัน

เฝิงฉีหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “เบอร์เหรอครับ มีสิ จดไว้นะ”

พอบอกเบอร์เสร็จ หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยิ้มให้เขา “ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

มองส่งหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ในชุดกระโปรงยาวเดินจากไป เฝิงฉีถึงค่อยได้สติกลับมา

“ทำไมต้องขอเบอร์เซียวหยางด้วยวะ ทำไมไม่ขอของฉัน ไอ้หมอนั่นก็แค่ตัวสูงกว่าฉันนิดหน่อย หล่อกว่าฉันนิดหน่อย มีพรสวรรค์มากกว่าฉันนิดหน่อย นอกจากเรื่องพวกนี้แล้วยังมีตรงไหนที่เหนือกว่าฉันอีกวะ!”

…

เหยาถงปรายดวงตาเรียวรีมองโทรศัพท์ในมือของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์

“เสวี่ยเอ๋อร์ เธอคงไม่ได้จะโทรหาหมอนั่นจริงๆ หรอกนะ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์เก็บโทรศัพท์ “เมื่อวานท่าทีของเธอมีปัญหาจริงๆ นะ เขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยพวกเรา แถมยังช่วยเรียกคนเข้าห้องไลฟ์สดให้ตั้งเยอะ แต่เธอกลับทำนิสัยแบบนั้น… ไม่ควรไปขอโทษเขาเหรอ”

เหยาถงส่ายหน้ารัวๆ “พวกเรากับเขาก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย ขัดคอกันไปแล้วก็แล้วกันไปสิ ถึงขั้นต้องขอโทษเลยเหรอ… ไม่มั้ง”

นอกจากครั้งนี้แล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกจริงๆ

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ถอนหายใจ “เธอไม่อยากขอโทษใช่ไหมล่ะ”

ก็ไม่อยากอยู่แล้วสิ

เธอน่ะเป็นสาวสายลุยผู้รักศักดิ์ศรียิ่งชีพ จะยอมก้มหัวง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง

พอเห็นอีกฝ่ายเงียบไป หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็รู้ทันที

เหยาถงคนนี้หน้าตากับรูปร่างไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่ไหนแต่ไรมากลับตาอยู่บนกระดาน ต่อให้ทำผิดจริงๆ ก็ไม่มีทางยอมไปขอโทษต่อหน้าแน่นอน นี่ก็คือเหตุผลที่เมื่อวานเธอวานให้เฝิงฉีช่วยพูดแทนนั่นแหละ

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ย่อมรู้สันดานของเหยาถงดี เธอจึงเอ่ยเสียงเบา “เธอไม่ขอโทษ เดี๋ยวฉันขอโทษแทนเธอเอง”

เหยาถงได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที “ไอ้หมอนั่นก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง พวกเราไม่ไปสุงสิงด้วยก็จบเรื่องแล้ว ทำไมเธอต้อง…”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ตวัดสายตามองค้อน “เธอใช้ตรรกะอะไรเนี่ย ทำผิดแล้วยังจะเถียงข้างๆ คูๆ อีก แถมยังลามไปเรื่องชนชั้นฐานะ ฉันถามหน่อยเถอะ เธอน่ะมีฐานะอะไรกันฮะ”

“ยังไงก็เหนือกว่าเขาก็แล้วกัน” เหยาถงยังคงปากแข็ง

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์สาวเท้าเร็วขึ้นสองสามก้าว ราวกับจะสะบัดอีกฝ่ายให้หลุด

“เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันยังมีธุระอยู่อีกนิดหน่อย”

เหยาถงชะงักไป จากนั้นก็รีบสาวเท้าตาม “ไม่ได้หรอก ตามติดเธอเป็นหน้าที่ของฉันนะ… แล้วนี่เธอจะไปไหนน่ะ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์รู้ว่าสลัดไม่พ้น จึงไม่พูดอะไรอีก

…

เซียวหยางวางคู่มือสอบใบขับขี่ไว้ด้านข้าง

ด้วยความจำของเขาในตอนนี้ แค่อ่านผ่านตารอบเดียวก็จำได้หมดขึ้นใจแล้ว

ตอนนี้แค่รอฟังข่าวจากทางโรงเรียนสอนขับรถก็พอ

ระหว่างที่กำลังรู้สึกสบายใจไร้กังวลอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือข้างตัวก็แผดเสียงขึ้นมา

หน้าจอแสดงผลเป็นเบอร์แปลก

พอเซียวหยางกดรับสาย ปลายสายก็ส่งเสียงหวานใสไพเราะน่าฟังออกมาทันที

“สวัสดีค่ะ ใช่คุณเซียวไหมคะ”

เสียงนี้ ดูเหมือนจะเป็น…

“ผมเองครับ ไม่ทราบว่าคุณคือใครครับ”

“ฉันหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ค่ะ คนที่เมื่อวานคุณช่วยซ่อมคีย์บอร์ดให้น่ะค่ะ”

ที่แท้ก็เธอจริงๆ

เธอไปเอาเบอร์เขามาจากไหนกัน

อย่าบอกนะว่าไอ้เฝิงฉี… ชัวร์ป้าบ!

เซียวหยางไม่ได้คิดจะคุยเยิ่นเย้อกับเธอ จึงถามตรงๆ ทันที “อ๋อ สวัสดีครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

ปลายสายเงียบไปราวๆ สามวินาที

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าประตูโรงยิมแล้วค่ะ คุณพอจะออกมาได้ไหมคะ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณต่อหน้าน่ะค่ะ”

อยู่หน้าประตูโรงยิมงั้นเหรอ

เซียวหยางคิดทบทวนดู

เธอมาหาเขาทำไม มาขอโทษต่อหน้าเหรอ

ยังไงก็อยู่ใกล้แค่นี้ ออกไปดูหน่อยก็ไม่เสียหาย

“ได้ครับ เดี๋ยวผมออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พูดจบ เซียวหยางก็เปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองแล้วเดินออกจากหอพัก

…

ไฟหน้าประตูโรงยิมสว่างจ้าทีเดียว

เซียวหยางกวาดตามองแวบเดียวก็เห็นหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ รวมถึงเหยาถงที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอย่างเห็นได้ชัด

ประตูทางเข้าเป็นระบบสแกนอิเล็กทรอนิกส์ พอสแกนใบหน้าเสร็จ ประตูก็เปิดออกทันที

เซียวหยางเดินออกไป พลางแกล้งกระแอมเบาๆ “รอนานไหมครับ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์หันกลับมา

“อ๊ะ เปล่าค่ะ เพิ่งมาถึงเหมือนกัน…”

เซียวหยางไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่รอฟังว่าเธอจะว่าอย่างไร

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองไปยังเหยาถงที่ยืนห่างออกไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะเดินเข้ามาใกล้

เธอถอนหายใจในใจอย่างจนปัญญา แล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย “เรื่องเมื่อวานนี้ ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ”

เซียวหยางไม่ใช่คนใจแคบอะไรอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคนที่พูดจาเสียมารยาทเมื่อวานก็ไม่ใช่หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ แต่เป็น…

ช่างเถอะ จะเป็นใครเขาก็ไม่คิดจะเอาความเรื่องนี้อยู่แล้ว อีกอย่างก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกัน การที่ทำคุณบูชาโทษแบบนี้ ในสังคมยุคนี้ก็เห็นกันจนชินตา

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” เซียวหยางยิ้ม “คนสวย เรียกผมออกมาคงไม่ได้แค่อยากจะมาขอโทษหรอกมั้งครับ”

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น “ยังมีอีกเรื่องค่ะ เมื่อวานผลตอบรับตอนคุณมาร่วมไลฟ์สดดีมาก มีผู้จัดการศิลปินหลายคนส่งข้อความมาหาฉันทางหลังไมค์ บอกว่าอยากติดต่อคุณ แล้วก็มีบางคนที่อยากจะขอซื้อลิขสิทธิ์เพลงของคุณด้วยน่ะค่ะ…”

ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

เซียวหยางเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวเพลงนี้ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อร้องหรือทำนอง ล้วนแต่งออกมาได้อย่างมืออาชีพสุดๆ เผลอๆ ยังเหนือกว่าเพลงป๊อปส่วนใหญ่ในท้องตลาดเสียด้วยซ้ำ

ที่สำคัญที่สุดคือ คนแต่งเพลงนี้ดันเป็นหน้าใหม่ที่ไม่เคยมีชื่อเสียงมาก่อน ในสายตาของพวกมืออาชีพเหล่านั้น การปล่อยให้ลิขสิทธิ์เพลงตกอยู่ในมือของมือใหม่แบบนี้ มันคือการทิ้งของดีให้สูญเปล่าชัดๆ!