บทที่ 82 ม้ามืด! อนาคตไร้ขีดจำกัด

อู๋เฟยเยว่ยิ้ม “กระตือรือร้นดีนี่”

เซียวหยางลุกขึ้นยืน ขยับขาทั้งสองข้าง “แน่นอนอยู่แล้วครับ นี่มันทัศนคติต่อการเล่นกีฬา”

“ก็จริง เรื่องทัศนคติต่อการเล่นกีฬาของเธอนี่ไม่มีปัญหาเลยสักนิด” อู๋เฟยเยว่หันไปตะโกนบอกพวกเฝิงฉีที่อยู่ไม่ไกล “พวกนายสองสามคนไม่ต้องซ้อมแล้ว ไปยกเครื่องจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์ออกมา แล้วก็อุปกรณ์อื่นด้วย”

พอเฝิงฉีเห็นว่าเป็นเซียวหยางที่จะทดสอบ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาคนไปช่วยกันยกอุปกรณ์พวกนั้นออกมาทันที

ตอนที่เซียวหยางเดินผ่านข้างตัว เขาจึงกดเสียงต่ำพูดขึ้น “ทดสอบทุกวัน โค้ชอู๋นี่ดูแลนายดีจนไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ นายต้องออกแรงให้เต็มที่หน่อยนะเพื่อน ฉันจะคอยเชียร์นายเอง”

เซียวหยางส่ายหน้าน้อยๆ แหย่กลับไปว่า “นายตัวใหญ่ล่ำบึ้กขนาดนี้ มองมุมไหนก็ไม่เหมือนเชียร์ลีดเดอร์สักนิด”

พอมองเซียวหยางเดินผ่านไป เฝิงฉีก็ตะโกนไล่หลัง “พูดแบบนี้ ถ้าฉันวิ่งระยะสั้นนะ ต้องมาวัดกันสักตั้งแล้ว!”

เซียวหยางหัวเราะฮ่าๆ แล้วเดินไปยังจุดปล่อยตัว

อู๋เฟยเยว่เปิดสวิตช์เครื่องจับเวลา จากนั้นก็ถือปืนปล่อยตัวเดินมาข้างเซียวหยาง

“เข้าที่…”

เซียวหยางเข้าสู่ท่าเตรียมออกตัว พร้อมกับเปิดใช้งานสกิล

ทันทีที่เสียงปืนปล่อยตัวดังขึ้น เขาก็พุ่งทะยานออกไปสุดแรง

เนื่องจากไม่มีจุดอ้างอิง เซียวหยางจึงไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งเร็วแค่ไหนกันแน่

พอเหลือระยะอีกเพียงสิบเมตรจะถึงเส้นชัย เซียวหยางก็จงใจผ่อนความเร็วลงนิดหนึ่ง

สกิลเพิ่งจะอัปเกรดมา ถ้าเร่งไปถึงความเร็วสูงสุดทันทีโดยไม่มีช่วงปรับตัวเลย ผลลัพธ์มันจะน่าตกใจเกินไปอย่างแน่นอน

เมื่อร่างกายแตะผ่านเส้นสีแดง เขาก็เริ่มชะลอความเร็วลง

…

สีหน้าของอู๋เฟยเยว่เริ่มจากความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างบ้าคลั่ง

เขาได้สมบัติล้ำค่ามาจริงๆ

10 วินาที 03

การทดสอบของเมื่อวานและวันก่อนหน้าล้วนอยู่ที่ราวๆ 10 วินาที 11

แต่วันนี้กลับทำได้ถึง 10 วินาที 03

อย่าได้ดูถูกพัฒนาการแค่ 70 มิลลิวินาทีนี้เด็ดขาด เพราะหลังจากเข้าสู่ระดับต่ำกว่า 11 วินาทีแล้ว การจะพัฒนาขึ้นเพียง 10 มิลลิวินาทียังยากเย็นแสนเข็ญ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมนักกีฬาระดับแนวหน้ากับนักกีฬาระดับนานาชาติถึงมีช่องว่างเวลาที่ต่างกันเพียงน้อยนิด

อู๋เฟยเยว่ยกความดีความชอบของพัฒนาการครั้งนี้ ให้กับการนำเทคนิคไปปรับใช้ของเซียวหยางในช่วงสองวันนี้ทั้งหมด

เพราะก่อนหน้านี้เทคนิคของเขายังหยาบมาก แต่การฝึกพิเศษสั้นๆ เพียงสามวัน เทคนิคของเซียวหยางกลับพัฒนาไปไกลอย่างยิ่ง

ม้ามืด ม้ามืดชัดๆ

เซียวหยางยังมีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกมหาศาล!

เมื่อได้ข้อสรุปเช่นนี้ สีหน้าตื่นเต้นของอู๋เฟยเยว่ก็ยิ่งฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ

10 วินาที 03 สถิติระดับนี้หากไปลงแข่งการแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนแห่งชาติ ก็มีหวังลุ้นแชมป์แล้ว!

แน่นอนว่ามันเป็นแค่ความหวังและความเป็นไปได้

ถ้าเป็นสถิติ 10 วินาที 11 ก่อนหน้านี้ คงไม่มีหวังเลยแม้แต่น้อย

…

เฝิงฉีมองตัวเลขบนเครื่องจับเวลาแล้วขยี้ตาตัวเอง

10 วินาที 03 เหรอวะ

แม้ว่างบประมาณของทีมมณฑลจะมีจำกัด แต่เครื่องจับเวลานี้ถือว่าทันสมัยสุดๆ คลาดเคลื่อนน้อยถึงระดับหลักหน่วยมิลลิวินาที

นั่นหมายความว่า เซียวหยางวิ่งได้เร็วสะเทือนฟ้าดินขนาดนี้จริงๆ!

ถึงแม้เขาจะวิ่งระยะไกล แต่เรื่องวิ่งระยะสั้นเขาก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

โดยเฉพาะการวิ่ง 100 เมตร

สถิติที่ดีที่สุดของซูปิงเทียน มนุษย์จรวดแห่งเอเชียคือ 9 วินาที 83

เซียวหยางใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็พัฒนาไปไกลลิบ วิ่งได้ถึง 10 วินาที 03

นั่นเท่ากับว่า ตอนนี้นักกีฬารุ่นน้องคนนี้ห่างจากมนุษย์จรวดแห่งเอเชียแค่ 200 มิลลิวินาที และห่างจากการวิ่งทะลุ 10 วินาทีเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาเพิ่งจะอายุสิบแปดเองนะ!

ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีก!

นึกภาพออกเลยว่า การที่เซียวหยางจะพุ่งทะลุเวลาต่ำกว่า 10 วินาทีนั้น เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

พอคิดถึงตรงนี้ เฝิงฉีก็อดไม่ได้ที่จะเอามือป้องปาก ตะโกนล้อเล่นเสียงดังลั่น “เทพเซียว โคตรเจ๋ง!”

…

คนอื่นๆ รอบข้างต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

สถิติระดับนี้เข้าทีมชาติได้สบายๆ แบบไร้ปัญหา

ตอนนี้พวกเขาถึงได้เข้าใจในที่สุดว่า ทำไมโค้ชอู๋ถึงได้ดูแลเซียวหยางดีเป็นพิเศษขนาดนั้น

นี่มัน…ได้รับการดูแลเว่อร์กว่านี้อีกก็ไม่เกินไปเลยสักนิด!

กระทั่งพวกเขาสองสามคนยังมั่นใจได้เลยว่า ด้วยสถิติแบบนี้ พรสวรรค์ระดับนี้ หลังจบการแข่งขัน การได้เข้าทีมชาติแทบจะนอนมาแน่นอน

…

เซียวหยางมองเวลาบนเครื่องจับเวลา ในใจรู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย

เมื่อกี้ตอนช่วงสิบเมตรสุดท้าย เขาจงใจผ่อนความเร็วลงไปนิดหนึ่ง นั่นหมายความว่า ถ้าหากเขาวิ่งเต็มแรงจริงๆ การทะลุเข้าสู่เวลาต่ำกว่า 10 วินาทีจะต้องไม่มีปัญหาแน่นอน!

ส่วนจะวิ่งได้กี่วินาทีกันแน่นั้น เรื่องนี้เซียวหยางก็ประเมินไว้คร่าวๆ เท่านั้น น่าจะวิ่งทะลุเข้าไปต่ำกว่า 9 วินาที 95 ได้!

รอผ่านไปอีกสองสามวัน มีช่วงปรับตัวและช่วง ‘พัฒนา’ ถึงตอนนั้นค่อยระเบิดพลังเต็มที่ ถึงจะได้ค่าตัวเลขที่แม่นยำ

แต่แค่นี้ก็น่าจะทำให้คนตะลึงตาค้างได้มากพอแล้ว

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ ก็ได้ยินเสียงตะโกนของเฝิงฉีจากระยะไกล

เซียวหยางยิ้มบางๆ ยกสองนิ้วขึ้นแตะที่ขมับแล้วปัดออกไปข้างหน้าเพื่อส่งสัญญาณ

อู๋เฟยเยว่เดินปรี่เข้ามา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

“ดี ดี ยอดเยี่ยมมาก! พัฒนาขึ้นมาเยอะมากจริงๆ!”

“ไม่ต้องรอให้การฝึกพิเศษจบลง ตอนนี้เธอก็กลายเป็นม้ามืดไปแล้ว!”

เสียงของอู๋เฟยเยว่สั่นเครือนิดๆ “ก่อนการฝึกพิเศษจะจบลง ต้องวิ่งต่ำกว่า 10 วินาทีได้แน่นอน!”

เซียวหยางพยักหน้าตอบ “ผมจะพยายามครับ!”

ต้องพยายามอะไรกันล่ะ แค่ไม่กี่นาทีก็วิ่งต่ำกว่า 10 วินาทีได้สบายๆ อยู่แล้ว

อู๋เฟยเยว่ลูบคาง “วันนี้แดดดี มืดช้า เดี๋ยวพวกเรามาทดสอบกันอีกรอบ”

ยังจะทดสอบอีกเหรอ

“ไม่มีปัญหาครับ!”

…

เซียวหยางนั่งลงพักผ่อน เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มเอ่ยปากอวย

“ใช้ได้เลยนี่ 10 วินาที 03 ถ้าฮึดอีกนิดเข้าต่ำกว่า 10 วินาทีได้ ทีมชาตินี่เข้ากลุ่มหัวแถวได้สบายเลยนะ!”

เซียวหยางยิ้มพลางตอบ “มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง…”

เฝิงฉีเสยผมสั้นของตัวเอง “สำหรับนายยังเรียกว่าไม่ง่ายอีกเหรอ เดือนก่อนตอนนายคว้าแชมป์การแข่งขันกีฬาระดับมณฑล สถิติมันเท่าไหร่นะ”

“เอ่อ…10 วินาที 25 ครับ”

เฝิงฉีทำท่าทางอิจฉา ทุบอกตัวเองเบาๆ “เดือนก่อน 10 วินาที 25 วันก่อนพอทดสอบแล้วได้เรียนรู้เทคนิคไปหน่อย ก็ซัดเวลาลงไปเหลือ 10 วินาที 11 ทันที”

“นี่เพิ่งผ่านไปแค่สองวัน ก็ซัดเวลาลงมาเหลือ 10 วินาที 03 นายยังจะบอกว่าไม่ง่ายอีกเหรอ แค่นี้มันก็เข้าขั้นสัตว์ประหลาดแล้วไหมวะ!”

…

หลังจากเซียวหยางพักผ่อนจนหายเหนื่อย ก็เริ่มการทดสอบอีกครั้งทันที

สองตาของอู๋เฟยเยว่จับจ้องไปที่เครื่องจับเวลาเขม็ง

ตัวเลขบนหน้าจอหยุดนิ่ง

10 วินาที 02

เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ครั้งแรก 03 ครั้งนี้ 02 แสดงว่าเซียวหยางยกระดับความเร็วของตัวเองมาอยู่ในช่วงนี้ได้แล้วจริงๆ

“พอแล้ว วันนี้ฝึกแค่นี้แหละ” อู๋เฟยเยว่หันไปบอกพวกเฝิงฉี “พวกนายยกอุปกรณ์กลับไปเก็บได้แล้ว”

“รับทราบครับ”

พอคนอื่นๆ เริ่มแยกย้ายกันไปเก็บของ อู๋เฟยเยว่ก็ตบไหล่เซียวหยาง “พักอยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง เสื้อผ้ามีพอใส่ไหม เดี๋ยวฉันจัดชุดใหม่เอี่ยมให้อีกสักสองสามชุดดีไหม แล้วก็รองเท้า รองเท้านี่สำคัญกับพวกเราชาวกรีฑาเป็นที่สุดเลยนะ…”

นี่เริ่มหันมาเอาใจใส่เรื่องชีวิตความเป็นอยู่แล้ว

…

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เซียวหยางก็กลับมาที่ห้องพัก ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อก”

เฝิงฉีผลักประตูเปิดออก เดินยิ้มระรื่นเข้ามา

“พ่อหนุ่ม เหนื่อยแล้วเหรอ”

ล้อเล่นน่า วัยรุ่นอย่างเขาจะไปเหนื่อยได้ยังไง

เซียวหยางพูดขึ้นอย่างเซ็งๆ “มีอะไรก็พูดมาเถอะ”