บทที่ 81 อัปเกรดสกิล ได้เวลาเผยความเร็วที่แท้จริง

อีกอย่างคือ คุณภาพของคลิปบันทึกหน้าจอนี้ยังสู้ตอนดูในห้องไลฟ์สดไม่ได้ด้วยซ้ำ

เซียวหยางส่ายหน้าเบาๆ

รอให้เสร็จธุระเรื่องแข่งกีฬาแล้ว ลองทำอัลบั้มสักชุดดูดีไหมนะ?

รวมเพลงระดับตำนานทุกเพลง…

เข้าท่าแฮะ

“เช็กอิน”

‘ได้รับบัตรเพิ่มค่าชื่อเสียง’

บัตรเพิ่มค่าชื่อเสียงอีกแล้ว

ตอนนี้ในมือเขามีสะสมไว้สองใบแล้ว

ถ้ายังเช็กอินได้มาอีกสักสองสามใบ ถึงเวลาแข่งกีฬาค่อยเอาออกมาใช้รวดเดียว…

พอดูแบบนี้แล้ว เจ้านี่ก็ถือว่าเป็นของดีจริงๆ

ตอนนี้เช็กอินเสร็จเรียบร้อย ค่าชื่อเสียงก็มีแล้ว ขั้นต่อไปย่อมเป็นการอัปเกรดสกิล

พอกดปุ่มอัปเกรด

‘วิ่งเร็วขั้นกลาง’ ก็กลายเป็น ‘วิ่งเร็วขั้นสูง’

‘วิ่งเร็วขั้นสูง: หลังจากเปิดใช้งานสกิล จะกระตุ้นศักยภาพด้านความเร็วขึ้นอย่างมหาศาล มีผลต่อเนื่องสามนาที คูลดาวน์สิบนาที’

ก่อนหน้านี้วิ่งเร็วขั้นกลางมีผลต่อเนื่องหนึ่งนาที ตอนนี้เพิ่มขึ้นเป็นสามนาทีตรงๆ

แน่นอนว่าสำหรับเซียวหยางในตอนนี้ ระยะเวลาต่อเนื่องไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือความเร็วพัฒนาไปถึงระดับไหนแล้วต่างหาก

สำหรับการทดสอบตอนซ้อมเสร็จในวันนี้… ชักจะตั้งตารอขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

…

ตอนวิ่งตอนเช้า เขาพบว่ามีนักกีฬาหญิงไม่น้อยดูเหมือนจะให้ความสนใจตัวเองเป็นพิเศษ

เซียวหยางหันไปถามเฝิงฉีที่วิ่งตอนเช้าอยู่ข้างๆ “พี่เฝิง ทำไมฉันรู้สึกว่าสายตาที่พวกสาวๆ มองฉันมันแปลกๆ วะ?”

สายตาของเฝิงฉีวอกแวก “มีด้วยเหรอ? ฉันว่าก็ปกติดีนี่!”

ปกติ?

ไม่ถูกสิ สายตาของหมอนี่ก็ไม่ปกติเหมือนกัน

“พูดมา นายต้องรู้อะไรมาแน่ๆ”

เฝิงฉีกระแอมไอออกมาคำหนึ่งแล้วเริ่มเร่งฝีเท้า ทว่าในระยะทางสั้นๆ การที่เขาคิดจะสลัดเซียวหยางให้หลุดนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย นี่ขนาดเซียวหยางกดความเร็วเอาไว้แล้วด้วยซ้ำ

เมื่อถูกกดดัน เขาจึงได้แต่ยอมพูด “คือแบบนี้… คลิปที่นายร้องเพลงในไลฟ์สดเมื่อวานน่ะ ฉันส่งเข้าไปในกลุ่มแชตของทีมกีฬาพวกเราแล้ว”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เซียวหยางพูดอย่างจนปัญญา “มิน่าล่ะ…”

ตอนนี้คนทั้งทีมกีฬาคงรู้กันหมดแล้วว่าเขามีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงด้วย

เฝิงฉีกดเสียงต่ำลงแล้วขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “คือว่านะ ตอนนี้ในเน็ตมีการแชร์คลิปที่นายร้องเพลงกันเพียบเลย ส่วนตัวฉันรู้สึกว่าเสียงมันธรรมดาไปหน่อย แต่ก็นับว่าข้อบกพร่องเล็กน้อยไม่อาจบดบังความยอดเยี่ยมได้ เจ๋งจริงอะไรจริงว่ะ”

คุยเรื่องเพลงป็อปกับคนนอกวงการเนี่ยนะ?

เซียวหยางคิดในใจ ช่างเถอะ

เขาเริ่มเร่งความเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีก็ทิ้งห่างเฝิงฉีไปไกล

เฝิงฉีดูเหมือนจะยังมีเรื่องอยากพูดอีก จึงรีบออกตัววิ่งไล่ตามทันที

ผลปรากฏว่าผ่านไปไม่กี่นาที ยิ่งไล่ก็ตามยิ่งห่าง

ได้แต่วิ่งพลางตะโกนใส่แผ่นหลังว่า “ให้ตายสิ เจ้าบ้าเอ๊ย นายเป็นนักวิ่งระยะสั้นไม่ใช่เรอะ!”

…

อู๋เฟยเยว่ที่เดินเข้ามาเหลือบมองเซียวหยาง ยักคิ้ว แล้วยิ้มพลางพยักหน้าพูดขึ้น “ร้องได้ไม่เลวเลยนี่”

เขาก็ดูด้วยเหมือนกัน

เซียวหยางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ก็พอดูได้ครับ ธรรมดาๆ”

โค้ชอู๋หัวเราะฮ่าๆ “ไม่ใช่ฉันคนเดียวหรอกที่บอกว่าเธอร้องได้ไม่เลว แต่พวกนักกีฬาหญิงในกลุ่มพูดกันเพียบเลยต่างหาก”

คำพูดนี้แฝงแววล้อเลียนอยู่บ้าง

ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันสองสามประโยค อู๋เฟยเยว่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางลง “เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มฝึกซ้อมกัน”

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้ อู๋เฟยเยว่จะศึกษาจุดเด่นทางเทคนิคของเซียวหยางมาแล้ว

การฝึกซ้อมตลอดช่วงเช้าของวันนี้ จึงเน้นไปที่จุดอ่อนด้านเทคนิคของเขาทั้งหมด

…

ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน

หลายคนเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารด้วยกัน

ระหว่างทางก็พูดคุยหัวเราะกันไปเรื่อย

พอมาถึงโรงอาหาร อู๋เฟยเยว่ก็ชี้ไปที่ด้านข้าง “เซียวหยาง เธอไปทางนั้น”

ทิศทางที่นิ้วของเขาชี้ไปก็คือ ‘ครัวพิเศษ’ ที่จัดเตรียมอาหารโภชนาการไว้โดยเฉพาะ

เซียวหยางขานรับ โบกมือให้ทุกคน จากนั้นก็เดินไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

ทิ้งไว้เพียงสมาชิกในทีมสองสามคนที่มองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาอิจฉา

หนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้นมา “โค้ชครับ ทำไมถึงทำเรื่องขออาหารโภชนาการให้เด็กใหม่คนนี้ล่ะครับ…”

ทั้งน้ำเสียงและความรู้สึกแฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง

ในบรรดาพวกเขามีบางคนที่ได้บรรจุเป็นนักกีฬาอย่างเป็นทางการแล้ว ขนาดพวกเขายังไม่ได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ แต่กลับมอบให้เด็กใหม่ตรงๆ ย่อมรู้สึกไม่ยุติธรรมอยู่ในใจ

ยังไม่ทันที่อู๋เฟยเยว่จะได้พูดอะไร เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ก็ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว

ช่วงสองสามวันมานี้เขาเข้ากับเซียวหยางได้ดีมาก ความสัมพันธ์ก็สนิทสนมขึ้นทุกวัน ตอนนี้พอได้ยินคนมาพูดแขวะเซียวหยาง ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา

เขาแค่นเสียงฮึ มองไปยังคนที่ถาม “เซียวหยางอายุเท่าไหร่?”

คนคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังตอบตามจริง “ไม่ใช่ว่าสิบแปดปีหรอกเหรอ? เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น”

เฝิงฉีหัวเราะเยาะ “สิบแปดปี วัยรุ่นที่ยังห่างไกลจากจุดพีคของร่างกาย แต่กลับวิ่งชนะมือหนึ่งของทีมกีฬาได้ นายบอกมาสิ ว่าเซียวหยางสมควรไปทางนั้นไหม?”

“นี่มัน…”

สิ่งที่เฝิงฉีพูดนั้นมีเหตุผลอย่างยิ่ง

จุดพีคของนักวิ่งระยะสั้นโดยทั่วไปจะอยู่ที่ประมาณยี่สิบห้าปี แต่เซียวหยางเพิ่งจะสิบแปดปีเท่านั้น เขายังมีพื้นที่ให้พัฒนาขึ้นไปได้อีกแน่นอน

นักกีฬาแบบนี้ ย่อมคู่ควรกับการ ‘กินครัวพิเศษ’ อยู่แล้ว

อู๋เฟยเยว่แค่นเสียงฮึ “เอาเวลาที่มานั่งขัดหูขัดตากับการที่คนอื่นได้กินครัวพิเศษ ไปคิดหาวิธีพัฒนาตัวเองดีกว่า วันๆ เอาแต่หาเรื่องหงุดหงิดใจ! เหอะ!”

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินเข้าไปในห้องอาหารของโค้ช

เฝิงฉีเองก็กวาดสายตาเย็นชาใส่คนพวกนั้น “เป็นพวกเล่นกีฬากันทั้งนั้น ไม่เข้าใจหลักการผู้ชนะคือราชาหรือไง? ถ้าพวกนายเค้นศักยภาพออกมาได้ล่ะก็ อย่าว่าแต่กินครัวพิเศษเลย ประตูฝั่งทีมชาติก็พร้อมจะเปิดอ้าต้อนรับพวกนายทั้งนั้นแหละ”

คนที่ตั้งข้อสงสัยก่อนหน้านี้ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

วงการกีฬา ผู้ชนะคือราชา

หากอยากได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ก็จำเป็นต้องงัดฝีมือที่คู่ควรออกมาให้เห็น

…

เซียวหยางเดินเข้ามาในห้องอาหารขนาดเล็ก ข้างในมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วสามคน

ทั้งสามคนล้วนเป็นนักกีฬาหญิง หากดูจากการแต่งกาย ก็น่าจะเป็นนักกีฬาปิงปองสองคน และนักกีฬากระโดดน้ำหนึ่งคน

หนึ่งในนักกีฬาปิงปองหญิง พอเห็นเซียวหยางเดินเข้ามาก็เอ่ยปากแซวพร้อมรอยยิ้ม “นี่ไม่ใช่หนุ่มหล่อที่ร้องเพลงคนนั้นหรอกเหรอ?”

หญิงสาวอีกสองคนที่เหลือก็หัวเราะตามไปด้วย

เซียวหยางเอ่ยทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดีครับ”

อาหารโภชนาการจะถูกจัดไว้เป็นชุดตามโควตา ซึ่งของแต่ละคนจะมีความแตกต่างกันเล็กน้อย

หลังจากรับส่วนของตัวเองมาแล้ว ภายในห้องอาหารเล็กๆ มีโต๊ะอยู่เพียงตัวเดียว จึงทำได้แค่นั่งลงตรงข้ามกับหญิงสาวทั้งสามคน

สาวผมสั้นคนหนึ่งเอ่ยถามพลางยิ้ม “หนุ่มหล่อ ร้องเพลงเพราะขนาดนี้ มีแฟนหรือยังจ๊ะ?”

เซียวหยางส่ายหน้าเบาๆ “ยังไม่มีครับ”

“ชอบแบบไหนล่ะ เดี๋ยววันหลังพี่ช่วยแนะนำให้”

พูดจบเธอก็หัวเราะขึ้นมา

นักกีฬากระโดดน้ำสาวผิวขาวผ่องคนนั้นลูบผมยาวของตนเบาๆ แล้วยิ้มพูดว่า “พวกเธอแกล้งเธอเล่นน่ะ อย่าถือสาเลยนะ”

เซียวหยางย่อมไม่ถือสาอยู่แล้ว เขายิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่ใช่ผู้เยาว์แล้ว เรื่องล้อเล่นแค่นี้รับไหวอยู่แล้วครับ ว่าแต่ยังไม่ได้ทราบนามของพวกพี่ๆ เลย”

หญิงสาวผมสั้นชิงพูดขึ้นก่อน “ฉัน สวีเจียซู ปิงปองจ้ะ” พูดพลางทำท่าเหวี่ยงไม้ปิงปองประกอบไปด้วย

“เฮ่อจิ้ง ปิงปองเหมือนกัน”

“ฉันชื่อหลินอวี่เสีย กระโดดน้ำจ้ะ”

“เซียวหยาง วิ่งระยะสั้นครับ”

หลังจากพูดคุยกันไปมาไม่กี่ประโยค ทุกคนก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น

…

การฝึกซ้อมสมรรถภาพร่างกายในช่วงบ่ายก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

ในที่สุดหลังจากได้พักราวๆ ยี่สิบนาที อู๋เฟยเยว่ก็เดินมาข้างกายเซียวหยาง

“แรงกายฟื้นฟูกลับมาเป็นยังไงบ้าง? ห้าโมงครึ่งแล้ว ก่อนหกโมงจะให้เธอทดสอบสักรอบ”

เซียวหยางตื่นตัวขึ้นมาทันที

เมื่อเช้าเขาเพิ่งจะอัปเกรดวิ่งเร็วขั้นกลางเป็นขั้นสูง ก็เพื่อมารอการทดสอบในตอนนี้นี่แหละ

เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลังจากสกิลของตัวเองอัปเกรดแล้ว จะสามารถวิ่งแตะสิบวินาทีได้หรือไม่!

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที “ไม่มีปัญหาครับ ตอนนี้พร้อมทดสอบได้เลย”