บทที่ 80 เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว ทำเอาอึ้งกันทั้งห้องไลฟ์ 2

เหยาถงหดคอลงด้วยความกระอักกระอ่วนทันที

เมื่อกี้เธอเพิ่งพูดปาวๆ ว่าเซียวหยางเข้าหาหลัวเสวี่ยเอ๋อร์เพราะมีเจตนาแอบแฝง ไม่ได้มีฝีมือจริงอะไรเลย

คิดไม่ถึงว่าพอเขาโชว์ฝีมือแค่นิดเดียว จะปล่อยเพลงแต่งเองที่ทำเอานักร้องอาชีพจำนวนมากเทียบไม่ติดออกมา

ไม่ใช่แค่พอใช้ได้ แต่มันยอดเยี่ยมมากต่างหาก!

เหยาถงมีสีหน้าละอายใจ "เพราะดีนะ"

มันไม่ใช่แค่คำว่าเพราะดีธรรมดาๆ เสียหน่อย

เซียวหยางยิ้มบางๆ

เฝิงฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ เดินเข้ามาหาแล้วยกนิ้วโป้งให้ทันที

"สุดยอด! สุดยอดจริงๆ!"

"คิดไม่ถึงเลยว่านายจะร้องเพลงเป็น แถมยังร้องได้เพราะขนาดนี้ ทำเอาฉันอึ้งไปเลยว่ะ"

ในบรรดาคนมากมายตรงนี้ มีเขาคนเดียวที่พอจะรู้ภูมิหลังของเซียวหยางอยู่บ้าง

นักกรีฑาระยะสั้น นักเรียน ม.6 นึกไม่ถึงว่าจะเล่นเองร้องเองได้เก่งกาจขนาดนี้!

เซียวหยางพยักหน้าให้เฝิงฉีน้อยๆ "ก็แค่โชว์ฝีมือขำๆ ครับ ไม่เท่าไหร่หรอก เพราะผมเองก็ไม่ได้มีความสามารถอะไรจริงจังอยู่แล้วนี่…"

พูดจบเขาก็เบนสายตากลับไปมองที่ใบหน้าของเหยาถงอีกครั้ง

เหยาถงอับอายจนแทบทนไม่ไหว รีบหันหน้าหนีทำเป็นไม่ได้ยิน

จังหวะนั้นเอง นักศึกษาสาวที่เฝ้าหน้าจอมือถือไลฟ์สดก็พูดขึ้นด้วยความดีใจ "คนดูในไลฟ์สองหมื่นคนแล้ว!"

เวลาแค่ห้านาที จำนวนคนดูพุ่งขึ้นเท่าตัว

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ประสานมือไว้ตรงหน้าท้อง "เพราะมากเลยค่ะ มืออาชีพมาก เพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ ที่คุณแต่งเองเพลงนี้สุดยอดจริงๆ"

เรื่องนี้เธอชื่นชมจากใจจริง

นักศึกษาสาวอีกคนตะโกนขึ้น "ชาวเน็ตบอกว่าอยากให้คุณร้องอีกรอบค่ะ…"

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เซียวหยาง

เพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ เมื่อกี้มันน่าทึ่งมากจริงๆ ถ้าได้ฟังอีกสักรอบก็คงดี

เซียวหยางเองก็มีแผนในใจอยู่แล้ว

เพลงนี้แลกมาด้วยค่าชื่อเสียงตั้งหนึ่งพันแต้ม จะไม่ตักตวงให้คุ้มค่าได้อย่างไร!

อีกสักรอบงั้นเหรอ… ต้องอีกหลายๆ รอบถึงจะถูก!

เพราะต้องเปิดโอกาสให้คนอื่นได้อัดคลิปหน้าจอเอาไว้ เพื่อให้เพลงนี้แพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ต แล้วกอบโกยค่าชื่อเสียงกลับมาอีกระลอก

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวหยางก็ไม่เล่นตัว นั่งลงแล้วเริ่มเล่นคีย์บอร์ดพร้อมกับร้องเพลงอีกครั้ง

…

ยอดคนดูในไลฟ์สดพุ่งขึ้นไปถึงสี่หมื่นคน และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด

น่าเสียดายที่หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยังคงไม่ได้เปิดรับของขวัญ ไม่อย่างนั้นแค่เงินโดเนตอย่างเดียวก็คงมหาศาลแล้ว

เซียวหยางร้องติดต่อกันไปอีกสองสามรอบ พอรู้สึกว่าพอแล้วจึงลุกขึ้นยืน

"เอาละครับ วันนี้เหนื่อยแล้ว การเล่นกับร้องเพลงขอจบลงแค่นี้นะครับ"

ในเมื่อร้องไปตั้งหลายรอบแล้ว ย่อมไม่มีใครกล้าท้วงอะไร

พอลุกขึ้นยืน เซียวหยางก็ยิ้มให้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์หนึ่งที ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

พวกเธอไม่ใช่บอกว่าฉันเข้าหาหลัวเสวี่ยเอ๋อร์หรอกหรือ?

ตอนนี้ฉันเดินออกมาทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลงสักคำ!

เดิมทีหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ยังมีเรื่องอยากจะคุยต่อ แต่ก็นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเซียวหยางจะไปก็ไปทันทีแบบนี้

ไม่ใช่แค่เธอ แม้แต่เหยาถงเองก็อึ้งไปเช่นกัน

เดินจากไปเด็ดขาดขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่คนที่คิดจะเข้ามาตีสนิทกับหลัวเสวี่ยเอ๋อร์แน่ๆ ถ้าอย่างนั้นตัวเธอก็…

เซียวหยางเดินแหวกฝูงชนออกไปอย่างเท่ๆ เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดเดินตามไปด้วย

ทว่ากลับถูกเหยาถงคว้าแขนเอาไว้

แม่สาวร่างยักษ์คนนี้แรงไม่น้อย เกือบจะดึงเอานักวิ่งทางไกลอย่างเฝิงฉีเซถลา

"คนคนนั้นชื่ออะไรน่ะ"

"เซียวหยาง!"

เหยาถงลังเลอยู่ชั่วครู่ "เอ่อ คือว่า พวกนายมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ ช่วยฉันขอโทษเขาหน่อยได้ไหม…"

เฝิงฉีสะบัดมือของอีกฝ่ายออกทันควัน "ฉันสนิทกับเธอหรือไง ขอโทษเหรอ ไปขอโทษเองสิ!"

พูดจบเขาก็เหลือบมองหลัวเสวี่ยเอ๋อร์แวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไปเช่นกัน

…

ตอนที่หลัวเสวี่ยเอ๋อร์เดินทางกลับ เธอก็ยังคงคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้

เดิมทีเขามีน้ำใจช่วยซ่อมคีย์บอร์ดไฟฟ้าให้ พอถูกเอ่ยปากชวนก็ยังร้องเพลงที่แต่งเองให้ฟังอีก

แล้วเหยาถงล่ะ คำพูดพวกนั้นมันเกินไปจริงๆ

พอนึกถึงตรงนี้ เธอก็หันไปมองเหยาถง "คราวหน้าห้ามไปคาดเดาคนอื่นส่งเดชแบบนั้นอีกนะ"

ดูเหมือนเหยาถงจะค่อนข้างกลัวหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ จึงรีบชะลอฝีเท้าลงไปอยู่ด้านหลังหนึ่งก้าว ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์หยุดเดิน "เขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยพวกเรา แถมยังยอมร้องเพลงตามคำขอของพวกเราด้วย ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง เธอก็ไม่ควรพูดจารุนแรงแบบนั้น"

เหยาถงขานรับในลำคอคำหนึ่ง ฝีเท้ายิ่งช้าลงกว่าเดิม

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ถอนหายใจออกมา "เธอหาโอกาสไปขอโทษเขาหน่อยเถอะ"

พูดจบเธอก็ส่ายหน้ากับตัวเอง "ช่างเถอะ พวกเราก็ไม่ได้รู้จักเขานี่นา…"

นักศึกษาสาวที่ถือไม้เซลฟี่อยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นมาทันที "คนที่ตัวเตี้ยกว่านั่นฉันเคยเห็นนะ เขามาจากสนามกีฬาข้างๆ นี่เอง ส่วนหนุ่มหล่อที่ชื่อเซียวหยางคนนั้น ก็น่าจะเป็นนักกีฬาของสนามกีฬาเหมือนกันแหละ"

เธอหรี่เสียงลงเล็กน้อย เหมือนกำลังพึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนอายุยังไม่เท่าไหร่ นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้เข้าทีมมณฑล หน้าตาก็หล่อดีด้วย…"

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ดึงสายตากลับมา

สนามกีฬาประจำมณฑลข้างๆ นี่เอง!

ที่แท้ก็เป็นนักกีฬานี่เอง

…

เฝิงฉีสาวเท้าตามเซียวหยางทันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกมือขึ้นตบไหล่เขา

"นายนี่ไม่เบาเลยนะ! เพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ นั่นนายแต่งเองจริงๆ เหรอ"

เซียวหยางเอียงคอไปมองอีกฝ่าย "แน่นอนสิ ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์"

"สุดยอด!" เฝิงฉียกนิ้วโป้งให้ พลางทอดถอนใจ "คิดไม่ถึงเลยว่าในหมู่นักกีฬาของพวกเราจะมีอัจฉริยะที่แต่งเพลงเองได้ด้วย เก่งชะมัด!"

แค่นี้ยังไม่ถึงไหนเลยด้วยซ้ำ!

สกิลเสียงร้องของเขามันแค่ขั้นต้นเท่านั้น!

ถ้าอัปเกรดเป็นขั้นกลางหรือขั้นสูงได้เมื่อไหร่ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าตะลึงของจริง

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเล่าเรื่องพวกนี้ให้เฝิงฉีฟัง ได้แต่พูดถ่อมตัวอย่างนิ่งๆ "แค่งานอดิเรกน่ะ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรหรอก"

เฝิงฉีหัวเราะฮ่าๆ "งานอดิเรกของนายนี่มันเทียบชั้นมืออาชีพได้เลยนะเว้ย!"

…

พอกลับมาถึงห้องพัก เซียวหยางก็เปิดแอร์แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

เพลง ‘ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว’ ในวันนี้ผลตอบรับน่าจะดีไม่น้อย น่าจะเก็บเกี่ยวค่าชื่อเสียงได้บานเบอะ

คิดได้ดังนั้น เขาก็เรียกหน้าต่างค่าชื่อเสียงขึ้นมาดู

เมื่อวานมีอยู่สี่หมื่นห้าพัน ก่อนจะเริ่มร้องเพลงเสียไปหนึ่งพันเพื่อแลกเพลง ตอนนั้นเป็นสี่หมื่นเจ็ดพัน

ตอนนี้กลายเป็นแปดหมื่นสี่พันแล้ว

นั่นหมายความว่า เพลงเดียวช่วยให้เขาโกยค่าชื่อเสียงมาได้ถึงสามหมื่นเจ็ดพันแต้ม

แถมตอนนี้ค่าชื่อเสียงก็ยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วไม่หยุด

คาดว่าคลิปที่ชาวเน็ตอัดหน้าจอไปน่าจะเริ่มแพร่หลายบนอินเทอร์เน็ตแล้ว และดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ไม่น้อย

ดูจากความเร็วระดับนี้ คืนนี้ก็น่าจะสะสมค่าชื่อเสียงได้ครบหนึ่งแสนแต้มเพื่อเอาไปอัปเกรดสกิลวิ่งเร็วได้พอดี

เซียวหยางนอนเอามือประสานรองท้ายทอยไว้อย่างอารมณ์ดี

นึกไม่ถึงเลยว่าแค่โชว์ฝีมือนิดหน่อยในไลฟ์สด จะกวาดค่าชื่อเสียงกลับมาได้มหาศาลขนาดนี้

นี่ก็นับเป็นอีกหนึ่งช่องทางในการปั๊มแต้มจากไลฟ์สดที่ดีเหมือนกัน

เพราะถ้าพูดถึงเรื่องเพลงแต่งเอง เขามีให้หยิบมาใช้ได้ไม่รู้จบอยู่แล้ว!

เซียวหยางพลิกตัว หยิบคู่มือเตรียมสอบใบขับขี่ขึ้นมาอ่านต่อเพื่อฆ่าเวลา

พอเริ่มรู้สึกล้าสายตา เขาก็ยันตัวลุกขึ้นมาขยี้ตา

ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว

เซียวหยางเปิดหน้าต่างค่าชื่อเสียงขึ้นมาดู ก็พบว่าตอนนี้มันทะลุไปถึงเก้าหมื่นห้าพันแต้มแล้ว

ดูท่าทางก่อนเที่ยงคืนน่าจะแตะหนึ่งแสนได้จริงๆ แต่… ไม่รอแล้วดีกว่า

ปิดไฟ นอน

…

หกโมงเช้า

สิ่งแรกที่เซียวหยางทำคือการดูค่าชื่อเสียง

หลังจากผ่านกระแสตอบรับตลอดทั้งคืน ค่าชื่อเสียงกลับพุ่งสูงไปถึงหนึ่งแสนหกหมื่นสามพันแต้มแล้ว

นี่ขนาดยังอยู่ในขั้นที่คนส่วนใหญ่รู้แค่ว่าเพลงนี้เพราะดี แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนแต่ง ถ้าหากเซียวหยางเป็นนักร้องตัวจริงขึ้นมาละก็ ค่าชื่อเสียงที่ได้รับจะต้องเป็นตัวเลขที่สูงกว่านี้อีกมหาศาลอย่างแน่นอน