บทที่ 79 เพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว ทำเอาอึ้งกันทั้งห้องไลฟ์

เฝิงฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

เพื่อนร่วมทีมของเขาคนนี้เล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าเป็นด้วยเหรอเนี่ย…

ไม่ใช่เด็ก ม.6 สายกีฬาหรอกเรอะ ยังมีเวลาไปเล่นดนตรีอีกเหรอวะ

เฝิงฉียิ้มแห้งให้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ ก่อนจะสะกิดแขนเซียวหยางแล้วกระซิบเสียงเบา "ไหวแน่นะเว้ย ถึงพวกหลัวเสวี่ยเอ๋อร์จะไม่ใช่มืออาชีพ แต่ฝีมือก็ใกล้เคียงมากเลยนะ"

เซียวหยางหัวเราะหึๆ ตอบกลับเสียงเรียบ "ลองดูหน่อยแล้วกัน"

เหยาถงที่มีรูปร่างกำยำราวกับผู้ชายตวัดสายตาดุใส่ทั้งสองคน "พวกนายซุบซิบอะไรกันยะ"

ยุ่งอะไรด้วยวะ

เฝิงฉีบ่นอุบในใจ แต่สีหน้ากลับดูเรียบร้อยเป็นคนดีสุดขีด แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วหันหลังขยับถอยไปยืนห่างๆ ทันที

นี่มันแม่ไดโนเสาร์จอมโหดชัดๆ เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวหรอกนะ

เซียวหยางปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "ไม่ได้พูดอะไรครับ"

พูดจบ เขาก็เตรียมจะนั่งลง

มือใหญ่โตของเหยาถงทาบลงบนขอบคีย์บอร์ดไฟฟ้า ตาจ้องเขม็งไปที่เซียวหยาง "บอกให้เล่นเพลงหนึ่งก็เล่นเลยนะ ไม่เกรงใจกันสักนิด"

เซียวหยางมองอีกฝ่ายพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

แม่ไดโนเสาร์คนนี้ชักจะหาเรื่องไร้เหตุผลเกินไปแล้ว

เขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้ไปล่วงเกินเธอตรงไหนนี่หว่า

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ รีบดึงแขนเธอไว้ทันที "ฉันเป็นคนขอให้เขาเล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าเองนะ…"

พอหลัวเสวี่ยเอ๋อร์เข้ามาห้าม เหยาถงถึงยอมชักมือกลับอย่างไม่สบอารมณ์ "เสวี่ยเอ๋อร์ คนพวกนี้ไม่ได้มีน้ำยาอะไรหรอก มีแต่เจตนาแอบแฝงทั้งนั้น อยากหาโอกาสเข้าใกล้เธอน่ะสิ คนแบบนี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว…"

คนมุงดูตั้งเยอะแยะ เธอดันพูดออกมาโต้งๆ เสียอย่างนั้น…

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์พลันร้อนรน ใบหน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขินอายพลางเอ็ดว่า "เธออย่าพูดจาซี้ซั้วสิ ไปยืนรออยู่ข้างๆ นู่นเลยไป"

เหยาถงดูเหมือนจะไม่เคยโดนดุแบบนี้มาก่อน เธอถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

"ฉันก็หวังดีกับเธอนี่นา…"

เธอพึมพำอธิบายกับตัวเอง ก่อนจะหันขวับไปถลึงตาใส่เซียวหยางอย่างเอาเรื่อง

เธอไม่เคยโดนดุแบบนี้มาก่อนเลย เป็นเพราะหมอนี่แท้ๆ!

ดวงตาเรียวรีหรี่ลง แววตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง "ฉันจะรอดูว่านายจะมีน้ำยาสักแค่ไหน!"

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์กล่าวกับเซียวหยางด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะคะ เพื่อนฉันนิสัยแปลกๆ ไปหน่อย…อย่าถือสาเลยนะ"

เซียวหยางยิ้มอย่างไม่คิดอะไร "ไม่เป็นไรครับ"

พูดจบเขาก็จัดแจงเสื้อผ้า แล้วเหลือบมองเหยาถงแวบหนึ่ง

แม่ไดโนเสาร์เอ๊ย หาว่าฉันไม่มีน้ำยาใช่ไหม

งั้นเดี๋ยวจะเปิดกะลาให้ดูว่าของจริงมันเป็นยังไง

เดิมทีตั้งใจว่าจะแค่โชว์ฝีมือคีย์บอร์ดไฟฟ้าเรียกแต้มสักหน่อยก็พอ แต่ตอนนี้เซียวหยางเปลี่ยนใจแล้ว

เขาเปิดหน้าร้านค้าแลกเปลี่ยน ใช้ค่าชื่อเสียงหนึ่งพันแต้มแลกเพลงออกมาหนึ่งเพลง

เพลงมีให้เลือกเยอะมากจนตาลายไปหมด

ในที่สุดเขาก็เลือกเพลงที่ฟังดูแล้วรู้สึกว่าเข้าท่าเข้าทางที่สุดเพลงหนึ่ง

เหยาถงยืนอยู่ข้างหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ พอเห็นเซียวหยางยังนั่งนิ่งไม่ยอมเริ่ม ก็พึมพำเสียงเบาระบายความไม่พอใจ

"เล่นตัวชะมัด…"

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้วบาง ส่งสายตาเตือนไปให้อีกฝ่าย เหยาถงถึงยอมเงียบลงได้

ระหว่างที่คนดูหลายคนเริ่มรู้สึกหมดความอดทน เซียวหยางก็เริ่มขยับตัว

เขาเลื่อนไมโครโฟนเข้ามาใกล้

"วันนี้ผมขอฝากเพลงที่ตัวเองแต่งเองสักหนึ่งเพลงครับ ชื่อเพลง ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว"

เพลงแต่งเองเหรอ

เฝิงฉีที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดถึงกับเหวอไปเลย

พวกเราเป็นนักกรีฑานะเว้ย มีเพลงที่แต่งเองด้วยเหรอวะเนี่ย

คนดูในห้องไลฟ์สดเริ่มรอกันไม่ไหวแล้ว จากผู้ชมหนึ่งหมื่นคนก่อนหน้านี้ ตอนนี้ยอดตกลงมาเหลือแปดพัน

‘มีแต่งเพลงเองซะด้วย รีบๆ เล่นสักทีเถอะ’

‘ที่ให้เล่นก็เพราะเห็นว่าพอเล่นคีย์บอร์ดได้หรอกนะ ใครเขาอยากฟังเพลงนายแต่งเองกัน’

‘ช่างเถอะ อดทนหน่อย อีกเดี๋ยวก็ได้ดูเสวี่ยเอ๋อร์แล้ว’

‘ตอนนี้ฉันเริ่มเสียใจแล้วว่ะ รู้สึกเหมือนหายนะกำลังจะมาเยือนยังไงไม่รู้’

‘พวกนายทนกันไปก่อนนะ ฉันขอตัวแวบไปก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาใหม่’

นักศึกษาสาวที่คอยเฝ้าหน้าจอไลฟ์สดอยู่ข้างๆ รู้สึกใจแป้วไปหมด

คนดูลดฮวบๆ เลย!

รู้อย่างนี้ไม่น่าไปตกลงตามคำขอของชาวเน็ตเลยจริงๆ

วันนี้ดูท่าแล้ว ไลฟ์สดคงล่มไม่เป็นท่าแน่นอน…

ทว่าหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้สนใจกระแสในห้องไลฟ์เลยสักนิด

และเธอเองก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว

พอได้ยินว่าเซียวหยางมีเพลงที่แต่งขึ้นมาเอง ความคาดหวังที่มีอยู่แต่เดิมก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีก

"ล้วนแต่เป็นผู้กล้า

บาดแผลบนหน้าผากเธอ ความต่างของเธอ ความผิดพลาดที่เธอเคยทำ!"

ทักษะการออกเสียงจากน้ำเสียงขั้นต้นนั้นเหนือกว่าศิลปินทั่วไปอยู่มากโข ยิ่งเป็นเพลงที่แต่งเอง แถมยังมีฝีมือการเล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าระดับปรมาจารย์เข้ามาเสริม ยิ่งทำให้รู้สึกตื่นตะลึงจับใจตั้งแต่เริ่ม

คนที่กะว่าจะรอดูความล้มเหลวถึงกับนิ่งอึ้งไปในพริบตา

ข้อความในห้องไลฟ์สดถึงกับชะงักหยุดนิ่ง

ดวงตาของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์เป็นประกายขึ้นมา เธอทอดสายตามองเซียวหยางด้วยความทึ่ง

"ล้วนไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้น

ตุ๊กตาตัวเก่าของเธอ หน้ากากของเธอ ตัวตนที่แท้จริงของเธอ!"

กระแสตอบรับในห้องไลฟ์สดพลิกกลับตาลปัตรในทันที

‘เพราะมาก’

‘เพราะสุดๆ’

‘โคตรเพราะ’

คอมเมนต์ส่วนใหญ่กลายเป็นคำว่าเพราะมาก ข้อความสองคำนี้ถึงกับไหลรัวจนเต็มหน้าจอ

ยอดคนดูที่เคยลดฮวบเริ่มนิ่งลง และเริ่มพุ่งกลับขึ้นมาใหม่

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์กำหมัดแน่น ท่อนเปิดตัวทำได้น่าทึ่งจริงๆ แต่ท่อนต่อไปต่างหากที่จะเป็นบทพิสูจน์ฝีมือของนักร้อง…

เฝิงฉียืนอ้าปากค้างไปแล้ว

เซียวหยางไม่เพียงแต่ร้องเป็น แต่ยังร้องได้เพราะมากอีกด้วย!

ตอนนี้บนใบหน้าของแม่ไดโนเสาร์เริ่มปรากฏความตกตะลึงออกมาบ้างแล้ว

หมอนี่…ดูเหมือนจะมีของอยู่จริงๆ ด้วย!

"พวกเขาบอกว่า จงพกพาแสงสว่างไปปราบสัตว์ร้ายทุกตัว…ใครบอกกันเล่าว่าคนที่เปื้อนโคลนเต็มตัวจะไม่ใช่วีรบุรุษ"

จังหวะดนตรีเร่งเร้ากลายเป็นความฮึกเหิมอย่างรวดเร็ว

"รักที่เธอก้าวเดินในตรอกมืดมิดเพียงลำพัง รักท่วงท่าที่เธอไม่ยอมคุกเข่า รักที่เธอเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังโดยไม่ยอมหลั่งน้ำตา"

"รักเสื้อผ้าขาดวิ่นของเธอ แต่ยังกล้าหาญต้านทานกระสุนแห่งโชคชะตา รักที่เธอช่างเหมือนกับฉัน มีรอยแผลเว้าแหว่งไม่ต่างกัน"

"จะไปไหม จะคู่ควรหรือเปล่า กับผ้าคลุมขาดรุ่งริ่งผืนนี้

จะสู้ไหม สู้สิ ด้วยความฝันอันต่ำต้อยที่สุด

แด่เสียงสะอื้นและเสียงคำรามกึกก้องในราตรีอันมืดมิด

ใครบอกกันเล่าว่าต้องยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างเท่านั้นถึงจะนับเป็นวีรบุรุษ!"

ทุกคนในที่นั้นถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไม่ว่าจะเป็นเนื้อร้องหรือทำนอง ต่างก็แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ยอมจำนน เป็นการไม่ยอมก้มหัวให้กับโชคชะตา เป็นการไล่ตามความฝันอันต่ำต้อย ซึ่งมันช่างเหมือนกับตัวตนของพวกเขาเหลือเกิน

ยอดคนดูในห้องไลฟ์สดที่เหลืออยู่แปดพันคนเริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาเพียงหนึ่งนาทีสั้นๆ ก็ดีดกลับขึ้นมาแตะหลักหมื่นอีกครั้ง และความเร็วในการเพิ่มจำนวนก็ยังคงพุ่งทะยานไม่หยุด

ในเวลานี้ ดวงตาเรียวรีของแม่ไดโนเสาร์เหยาถงเบิกกว้างขึ้นเต็มที่ ภายในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและ…ความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้ง

ตอนแรกคิดแค่ว่าหมอนี่อยากจะหาทางเข้าใกล้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวของเขาจะเพราะขนาดนี้

แถมจังหวะยังติดหูสุดๆ

แม้แต่เธอยังเผลอร้องฮัมตามจังหวะไปหลายท่อน

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์กัดริมฝีปากเบาๆ มองตรงไปยังเซียวหยาง แล้วค่อยๆ พยักหน้าตามจังหวะเพลงของเขา

เพลงนี้มันเพราะเกินไปแล้ว!

อย่างน้อยก็เหนือกว่าเพลงป็อปตามท้องตลาดส่วนใหญ่ไปไกลลิบ แถมเสียงคีย์บอร์ดไฟฟ้ายังบรรเลงออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

เทียบกับคนสมัครเล่นที่ร้องเพลงเพราะเป็นงานอดิเรกอย่างเธอแล้ว หมอนี่เก่งกว่าไม่รู้ตั้งกี่เท่า!

เซียวหยางอินกับเพลงอย่างเต็มที่

ฝีมือการเล่นดนตรีอันยอดเยี่ยมถูกถ่ายทอดออกมาอย่างหมดจด

บทเพลงไร้ที่ติแม้แต่น้อย!

"ใครบอกกันเล่าว่าต้องยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างเท่านั้นถึงจะนับเป็นวีรบุรุษ…"

เมื่อร้องจบ เซียวหยางก็ละมือออกจากคีย์บอร์ดไฟฟ้า

เขาหันไปมองแม่ไดโนเสาร์ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ร้องพอใช้ได้ไหมครับ"