บทที่ 78 งั้นผม… ขอลองดูหน่อย

เซียวหยางไม่ได้รู้สึกเหลิงเลยสักนิดจากคำพูดให้กำลังใจของโค้ชอู๋

เขารู้ตัวเองดีว่าเทคนิคทั้งหมดที่เรียนรู้ได้ ตนเองก็นำมาใช้หมดแล้ว ต่อให้เขาจะพยายามมากแค่ไหน แต่หากไม่อัปเกรดสกิล กำแพง 10 วินาทีก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า และการจะทะลวงผ่านไปได้นั้นไม่มีทางทำสำเร็จด้วยการฝึกพิเศษเพียงแค่ครึ่งเดือนอย่างแน่นอน

พูดอย่างไม่เกินจริงเลยก็คือ แม้แต่จะขยับสถิติขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก็ไม่รู้ว่าต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อของนักกีฬาไปมากเท่าไร

อู๋เฟยเยว่ก้มมองเวลา "เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เธอรีบไปพักผ่อนเถอะ"

เขาเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก่อนจะหันกลับมาพูดว่า "จริงสิ ออกไปข้างนอกไม่มีใครห้ามหรอกนะ แต่ต้องระวังเรื่องปากท้องให้ดี ห้ามกินของข้างนอกเด็ดขาด"

การแข่งขันใกล้เข้ามาแล้ว แถมการตรวจร่างกายก็เข้มงวดเป็นพิเศษ หากเกิดกรณีตรวจสารต้องห้ามไม่ผ่านขึ้นมา ทุกอย่างที่ทำมาก็จะสูญเปล่าทันที

เซียวหยางพยักหน้ารับคำ

พอเห็นโค้ชอู๋เดินจากไป เฝิงฉีถึงค่อยโยนน้ำให้เซียวหยางขวดหนึ่ง

"กินข้าวเย็นเสร็จแล้วไปเดินเล่นกันสักรอบไหม?" พูดจบยังขยิบตาให้เซียวหยางด้วย

จะไปเดินที่ไหนนั้นคงไม่ต้องบอกก็รู้

แถวนี้ก็มีแค่ลานกว้างตรงนั้นนั่นแหละที่คึกคักหน่อย

เซียวหยางเปิดฝาขวด ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วถึงพูดว่า "ไม่มีปัญหา! ว่างอยู่พอดี ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า"

เฝิงฉีหัวเราะฮิฮิ "พูดได้ดี!"

…

ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังห้องอาหาร

เฝิงฉีชี้ไปยังนักกีฬาหญิงคนหนึ่งข้างหน้า พลางกระซิบว่า "สาวสวยทีมกระโดดน้ำคนนั้นไง ไปกินอาหารเสริมโภชนาการที่ผู้เชี่ยวชาญจัดให้ในห้องข้างๆ โน่น บางทีฉันยังอยากลองชิมเลยว่าอาหารโภชนาการพวกนั้นรสชาติเป็นยังไง"

เซียวหยางยิ้ม "ฝั่งเราก็ไม่เลวเหมือนกันนี่? ทั้งเป็ด ไก่ หมู ปลา มีครบทุกอย่าง"

"มันไม่เหมือนกันสักหน่อย" เฝิงฉีส่ายหน้าติดๆ กัน "นี่ไม่ใช่เรื่องของกินอะไร แต่มันเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกสถานะ คนที่จะได้กินอาหารโภชนาการล้วนเป็นระดับหัวกะทิของทีมมณฑลทั้งนั้น แถมยังมีแววสูงมากที่จะได้เข้าทีมชาตินะเพื่อน"

เซียวหยางยักไหล่ "กินอะไรก็อิ่มเหมือนกันแหละ"

ทว่าอู๋เฟยเยว่ที่อยู่ไม่ไกลกลับกวักมือเรียกเซียวหยาง ข้างๆ เขายังมีคนสวมหน้ากากอนามัยในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่ด้วย

ทั้งสองคนจึงเดินตรงเข้าไปหา

"อ้อ นี่ไง ฉันไม่ได้ทำเรื่องขออาหารเสริมโภชนาการเฉพาะให้เธอหรอกเหรอ? ต้องตรวจเลือดของเธอก่อนน่ะ คนนี้เขามาเก็บตัวอย่างเลือด"

เซียวหยางไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร แต่เฝิงฉีข้างๆ กลับเบิกตากว้างจ้องมองเขา

วินาทีก่อนเพิ่งพูดเรื่องอาหารโภชนาการอยู่หยกๆ ผลก็คือวินาทีถัดมา…

ขั้นตอนการเก็บตัวอย่างเลือดรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง ยืนอยู่ตรงนั้นแค่หนึ่งนาทีสั้นๆ ก็เสร็จสิ้นแล้ว

คนที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวโบกมือลาแล้วเดินจากไป

อู๋เฟยเยว่พยักหน้าให้เซียวหยาง "เอาละ ไปกินข้าวเถอะ พอผลตรวจออกก็จะจัดสรรอาหารโภชนาการเฉพาะให้" เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ฉันกลับบ้านก่อนนะ"

ขณะส่งสายตามองโค้ชอู๋เดินจากไป เสียงบ่นพึมพำอย่างน้อยเนื้อต่ำใจก็ดังมาจากด้านข้าง

"มิน่าเล่าเมื่อกี้ถึงได้ปลอบฉัน ที่แท้นายเองก็กำลังจะได้กินเมนูพิเศษอยู่แล้วนี่เอง…"

เซียวหยางหันไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง "มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกันสักหน่อย"

"ต่างกันมหาศาลเลยต่างหาก! นี่มันคือการปั้นนายให้เป็นตัวเต็งชัดๆ ทีมชาติกำลังกวักมือเรียกนายอยู่แล้ว ฉันอิจฉาจนไม่รู้จะอิจฉายังไงแล้วเนี่ย" เฝิงฉีถอนหายใจยาว "แล้วฉันจะอยากได้ตำแหน่งข้าราชการพวกนี้ไปทำไมกันนะ?"

…

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เฝิงฉีก็ชวนเซียวหยางไปที่ลานกว้างอีกครั้ง

ไหนๆ ก็ไม่มีเรื่องอื่นต้องทำ เซียวหยางจึงไปด้วย

ที่ลานกว้างยังคงครึกครื้นเหมือนเมื่อวานไม่ผิดเพี้ยน

…

เซียวหยางนั่งอยู่ตรงขั้นบันได ในมือแกว่งขวดน้ำเล่น

ส่วนเฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ จ้องมองเรือนร่างอันงดงามตรงหน้าตาไม่กะพริบ ดูเพลินจนแทบไม่ละสายตา

พอนักศึกษาคนนั้นหยุดพัก เขาก็ถอนหายใจออกมา "นายว่าทำไมฉันถึงร้องเพลงเพี้ยนขนาดนี้นะ? ขอแค่ร้องให้เป็นเพลงได้สักสองท่อน ป่านนี้เดินขึ้นไปจัดสักเพลง ร้องไปร้องมาฉันก็ได้สนิทกับดาวมหาวิทยาลัยแล้วไหมล่ะ?"

เซียวหยางยิ้มบางๆ "นายจะเดินเข้าไปขอวีแชตตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ? จำเป็นต้องร้องเพลงด้วยหรือไง?"

"นั่นไม่ได้หรอก ส่วนสูงฉันดูเหมือนจะยังไม่เท่าเธอด้วยซ้ำมั้ง…"

เซียวหยางบิดฝาขวดแล้วจิบน้ำไปคำเล็กๆ "นายเป็นถึงนักกีฬาทีมมณฑลที่มีตำแหน่งเชียวนะ ทำไมถึงคิดว่าไม่ได้ล่ะ?"

เฝิงฉีทำหน้าเบ้ "มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน"

เซียวหยางวางขวดน้ำในมือลงบนพื้น แล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "ดูเหมือนคีย์บอร์ดไฟฟ้าจะมีปัญหาแล้วล่ะ"

…

คีย์บอร์ดไฟฟ้ามีปัญหาจริงๆ ด้วย

หลังจากพวกของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่งและเตรียมจะเล่นดนตรีต่อ กลับพบว่าไม่มีเสียงออกมา

เธอก้มมองดูตรงช่องเสียบสายไฟ แต่ก็ไม่พบว่ามีสายเส้นไหนหลุด

นักศึกษาสาวอีกสองคนก็ซ่อมคีย์บอร์ดไฟฟ้าไม่เป็นอย่างเห็นได้ชัด

"หรือว่าจะปิดไลฟ์ไปก่อนดีคะ"

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ไลฟ์สดเพื่อหาเงิน แต่การต้องปิดไปกะทันหันแบบนี้ก็ยังรู้สึกผิดต่อชาวเน็ตที่เฝ้ารออยู่หน้าจอโทรศัพท์อยู่ดี

แต่แล้วจะทำอะไรได้เล่า?

ขณะที่หลัวเสวี่ยเอ๋อร์กำลังจะกดปิดการถ่ายทอดสด จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"ผมขอดูหน่อยครับ"

เธอหันกลับไปก็เห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง

เซียวหยางไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เขานั่งยองๆ ลงกับพื้นทันที แล้วใช้พวงกุญแจขันน็อตของคีย์บอร์ดไฟฟ้าออกมาทีละตัว

เรื่องซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า สำหรับคนที่ใช้ชีวิตพึ่งพาตัวเองมาตั้งแต่เด็กอย่างเซียวหยางแล้วถือว่าง่ายดายสุดๆ

สมัยเด็กๆ เขาเคยแกะนาฬิกาจักรกลความแม่นยำสูงเล่นมาแล้วตั้งสองเรือน แบบที่แกะออกมาแล้วประกอบกลับไม่ได้นั่นแหละ…

พอเปิดฝาครอบส่วนจ่ายไฟออก ก็พบว่าสายเชื่อมต่อตรงแผงวงจรรวมเส้นหนึ่งขาดออกจากกัน

โชคดีที่ชิ้นส่วนไม่ได้ไหม้ ยังพอจะซ่อมได้อยู่

เซียวหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ

นอกจากคนที่ยืนมุงดูแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีอุปกรณ์อะไรอื่นเลย…

"พี่เฝิง เสื้อพี่มีคลิปหนีบกระดาษอยู่ไม่ใช่เหรอ? เอามาให้ผมที"

ที่หน้าอกเสื้อของเฝิงฉีมีคลิปหนีบกระดาษติดอยู่จริงๆ มันมีไว้สำหรับหนีบบัตรประจำตัวในชีวิตประจำวัน

ในเมื่อดาวมหาวิทยาลัยกำลังใช้ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นจ้องมองมา มีหรือที่เขาจะขี้เหนียว

เขารีบแกะคลิปหนีบกระดาษส่งให้ทันที

เซียวหยางดัดคลิปหนีบกระดาษให้งอเป็นรูปตะขอ แล้วนำไปเกี่ยวเชื่อมสายไฟสองเส้นที่หลุดออกจากกันให้ติดกัน

"เรียบร้อยแล้วครับ" เขาเงยหน้าขึ้นพูดกับหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ "ใช้ชั่วคราวพอได้ แต่อย่านานเกินไป หาจังหวะให้ช่างมืออาชีพซ่อมให้อีกทีก็พอ ซ่อมง่าย ไม่กี่บาทหรอก"

แววตาของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ฉายประกายประหลาดใจ

ใช้คลิปหนีบกระดาษซ่อมคีย์บอร์ดไฟฟ้า เธอเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตนี่แหละ

เซียวหยางไม่ได้สนใจสายตาประหลาดใจของอีกฝ่าย แต่หันไปพูดกับนักศึกษาสาวร่างกำยำคนนั้นแทน "รบกวนช่วยเปิดสวิตช์ไฟหน่อยครับ ผมจะลองดูว่าเสียงของคีย์บอร์ดมีปัญหาอะไรไหม"

เหยาถงมองเซียวหยางด้วยความระแวดระวัง แต่ก็ยอมให้ความร่วมมือเปิดสวิตช์เครื่องแต่โดยดี

หลังจากเขานั่งลง ก็บรรเลงท่อนสั้นๆ ของเพลง 'ความฝันแห่งรัก' ออกมาอย่างสบายอารมณ์

คีย์บอร์ดไฟฟ้าใช้ระบบจำลองเสียง ชิ้นส่วนยังส่งเสียงออกมาอย่างเที่ยงตรง แสดงว่าการที่ไฟดับไปเมื่อครู่ไม่ได้สร้างความเสียหายให้แก่อุปกรณ์

เซียวหยางจึงลุกขึ้นยืนทันที "ไม่มีปัญหาแล้ว เล่นต่อได้เลยครับ"

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ที่ได้ยินท่อนสั้นๆ เมื่อครู่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาจากการเล่นของเซียวหยาง เธอรับรู้ได้อย่างเฉียบคมว่า ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ดูเหมือนจะเข้าใจคีย์บอร์ดไฟฟ้าเป็นอย่างดี!

คีย์บอร์ดไฟฟ้ากับเปียโนมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง ทว่าก็น้อยมาก หากจะพูดให้ตรงจุดจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องของจำนวนคีย์นั่นเอง

ด้วยทักษะเปียโนระดับเซียวหยาง การจะเล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าจึงไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด

ตอนที่เซียวหยางกำลังจะลุกขึ้น หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า "คุณเล่น… คีย์บอร์ดไฟฟ้าเป็นด้วยเหรอคะ?"

เซียวหยางยิ้มบางๆ "พอเป็นนิดหน่อยครับ"

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ฟังออกทันทีว่าเขากำลังถ่อมตัว

ในชมรมที่มหาวิทยาลัย ฝีมือการเล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าของเธอถือว่าไม่เลวแล้ว แต่ระดับของชายหนุ่มคนนี้เห็นได้ชัดว่าสูงกว่าเธอมาก

นักศึกษาสาวอีกคนที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ เหลือบมองข้อความในช่องแชตไลฟ์สด ก่อนจะหันมาพูดกับเซียวหยางว่า "สุดหล่อคะ ชาวเน็ตในไลฟ์อยากให้นายช่วยเล่นให้ฟังสักเพลงแน่ะ"

ในดวงตาของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ก็มีประกายแห่งความคาดหวังขึ้นมาเช่นกัน "ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยซ่อมให้ ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยเล่นสักเพลงได้ไหมคะ?"

เซียวหยางมองไปยังโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ตรงข้าม

จำนวนคนในห้องไลฟ์สดมีอยู่ราวๆ หนึ่งหมื่นคน

ไม่ใช่ว่าเขากำลังมองหาโอกาสปั๊มค่าชื่อเสียงอยู่ตลอดเวลาหรอกเหรอ นี่มันโอกาสชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวหยางก็ส่งยิ้มให้หลัวเสวี่ยเอ๋อร์ "งั้นผม… ขอลองดูหน่อยแล้วกันนะครับ?"